Οι κινήσεις που έκριναν το ντέρμπι και η ψυχή του Ηρακλή

Οι κινήσεις που έκριναν το ντέρμπι και η ψυχή του Ηρακλή

Οι κινήσεις που έκριναν το ντέρμπι και η ψυχή του Ηρακλή

Ο Φώτης Καρακούσης γράφει για τις κινήσεις που έκριναν το ντέρμπι του ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό, αλλά και για την ψυχή που έβγαλε στον δεύτερο ημιτελικό ο Ηρακλής.

100% Επιστροφή* χρημάτων Ίντερ - Ρόμα! (21+, *Ισχύουν Όροι και Προϋποθέσεις) 

Ένα αναμενόμενο αποτέλεσμα και μία έκπληξη είχαμε στους δύο χθεσινούς ημιτελικούς στο final-4 του Κυπέλλου. Αρχικά θα ξεκινήσουμε με το πρώτο και τη νίκη του ΠΑΟΚ απέναντι στον Ολυμπιακό. Οι Θεσσαλονικείς μπορεί από την αρχή της χρονιάς να είναι το αουτσάιντερ απέναντι στους «ερυθρόλευκους», να είχαν χάσει ήδη τρεις φορές από τους αντιπάλους τους, ωστόσο το απόγευμα της Παρασκευής ήταν το φαβορί και το επιβεβαίωσαν.

Και ήταν γιατί όσο βάθος και να έχει μια ομάδα, που στην προκειμένη ο Ολυμπιακός έχει και με το παραπάνω, δεν μπορεί να είναι όσο ανταγωνιστική χρειάζεται χωρίς τον βασικό της ακραίο αλλά και την πρώτη αλλαγή στην θέση αυτή. Και ναι μεν ο Χριστοφιδέλης προσπάθησε και με το παραπάνω, αλλά στα 42 του είναι ο τέταρτος ακραίος του συγκροτήματος του Μουνιόθ. Με τον τέταρτο αλλά τρομερά έμπειρο και με παραστάσεις που δεν είχαν οι βασικοί, οι Πειραιώτες όχι απλά στάθηκαν καλά απέναντι στον μεγάλο και χωρίς προβλήματα αντίπαλο, αλλά έφτασαν μια ανάσα από το να κάνουν και την έκπληξη, όσο έκπληξη φυσικά μπορεί να θεωρηθεί το να αποκλείει ο Ολυμπιακός τον ΠΑΟΚ.

Δεν το κατάφεραν όμως γιατί όχι μόνο η απουσία των Αλεξίεφ και Κουμεντάκη ήταν κομβικότατη, αλλά και γιατί οι «ασπρόμαυροι» είχαν έναν εντυπωσιακό Κλαπβάικ, έναν εξαιρετικό Όκολιτς και κυρίως πίστη για τη νίκη και την πρόκριση. Επίσης είχαν στον πάγκο και έναν κανονικό προπονητή. Όχι, κανείς δεν λέει πως οι προηγούμενοι μετά τον Καλμαζίδη που έκατσαν στον πάγκο δεν ήταν κανονικοί, ωστόσο ο Φιλίποφ όπως γράψαμε και από την πρώτη φορά, είχε προλάβει να κάνει τα χιλιόμετρα του τόσο σε ομάδες, όσο και στην Εθνική. Ο Ουκρανός τεχνικός μετά το χαμένο πρώτο σετ αποφάσισε να κάνει την κίνηση που έκρινε σε μεγάλο βαθμό το δεύτερο. Έβαλε τον Όκολιτς απέναντι στον Πετρέα, ο Σέρβος ήταν εξαιρετικός, σταμάτησε τον Έλληνα διεθνή και έτσι έγινε με άνεση το 1-1. Στα επόμενα δύο βέβαια κανείς δεν κατάλαβε γιατί συνεχίστηκε αυτή η άκρως πετυχημένη αλλαγή στην περιστροφή στο κέντρο, αλλά σημασία για τους Θεσσαλονικείς είχε η νίκη.

Το πιο σημαντικό ωστόσο για τον ΠΑΟΚ ήταν η απόφαση που πήρε, από την στιγμή που είδε πως ο Ολυμπιακός θα έπαιζε χωρίς τους Αλεξίεφ και Κουμεντάκη και με τον Χριστοφιδέλη και όχι τον Ζουπάνι, βασικό ακραίο. Συγκεκριμένα άφησε με μονό μπλοκ τον έμπειρο ακραίο, αλλά και τον αλάνθαστο στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, Ανδρεάδη και έριξε όλο το βάρος στο πως θα σταματήσει τον Σμιτ. Ο Καναδός ναι μεν είχε 21 πόντους, αλλά με το κακό για την ποιότητά του 17/45 επιθέσεις. Όπως γίνεται αντιληπτό, όποιος κάνει σε ένα ματς 45 επιθέσεις, είναι εξαιρετικά πιθανό κάποια στιγμή να κουραστεί όχι μόνο σωματικά, αλλά κυρίως ψυχολογικά. Αυτό φάνηκε όταν με δικό του χαμένο σερβίς έγινε το 2-1, ενώ θα μπορούσε να περάσει λίγο πιο χαλαρά την μπάλα και η ομάδα του να διεκδικήσει μέσω ενός μπλοκ ή άμυνας και κόντρα επίθεσης την ισοφάριση.

Η παρουσία του Σμιτ ή για την ακρίβεια το πως το αντιμετώπισαν οι Θεσσαλονικείς έκρινε σε μεγάλο βαθμό τον πρώτο ημιτελικό. Την επιτυχία σε αυτό πιστώνεται ο έμπειρος τεχνικός. Στον αντίποδα οι Πειραιώτες όπως αναφέραμε πάλεψαν και με το παραπάνω. Με εξαίρεση το δεύτερο σετ που έχασαν με κατεβασμένα τα χέρια, πήραν το πρώτο και έχασαν στις λεπτομέρειες τα άλλα δύο. 

Αν αυτή η εμφάνιση με τις συγκεκριμένες απουσίες γινόταν σε ένα απλό ματς του πρωταθλήματος, όχι απλά κανείς στον Ολυμπιακό δεν θα έπρεπε να ήταν στεναχωρημένος, αλλά χωρίς υπερβολή άνετα θα μπορούσε να νιώσει και ικανοποίηση. Δεν ήταν τυχαία άλλωστε τα λόγια του Μουνιόθ που έκανε λόγο για περηφάνια για τους παίκτες του τα λένε όλα. Βέβαια ο Ισπανός θα μπορούσε να είχε δώσει λίγο παραπάνω ευκαιρίες στον Ζουπάνι που ως παίκτης του μπιτς βόλεϊ μπορούσε να παίξει και ακραίος, αλλά με το αν δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Δεν τις έδωσε, η ομάδα του πάλεψε και με το παραπάνω και μπορεί να έχασε, αλλά ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία. Ο ΠΑΟΚ βέβαια που είναι λογικό να μην κοιτάζει τις απουσίες του αντιπάλου, χαίρεται την πρόκριση και ετοιμάζεται για το δεύτερο συνεχόμενο Κύπελλο. Εμείς πάλι περιμένουμε πως και πως τους τελικούς του πρωταθλήματος προκειμένου να δούμε ματσάρες και να χαρούμε ένα πραγματικά όμορφο βόλεϊ...

Όσον αφορά τον δεύτερο ημιτελικό. Ναι ο Φοίνικας ήταν το φαβορί, ναι προηγήθηκε με 2-1, αλλά λογάριαζε χωρίς την ψυχή του Ηρακλή. Ο «γηραιός» πάλεψε και με το παραπάνω απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο, ο Κλίντι έκανε το παιχνίδι της ζωής του και έτσι ήρθε η μεγάλη πρόκριση. Μια πρόκριση απέναντι σε μια ομάδα που στο πέμπτο σετ δεν ήταν καν στο γήπεδο, κάτι που βέβαια δεν μειώνει σε τίποτα την μεγάλη επιτυχία. Οι «κυανόλευκοι» απέναντι στον ΠΑΟΚ ξέρουν πως και πάλι δεν είναι το φαβορί, αλλά θα το παλέψουν όσο γίνεται για να κάνουν ακόμα μία έκπληξη στην Ιεράπετρα, σαφώς μεγαλύτερη και πιο σημαντική από την χθεσινή.

Το αν θα το πετύχουν θα φανεί.

Best of internet