TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • PREMIER LEAGUE
  • SERIE A
  • SÜPER LIG
  • PREMIER LEAGUE
ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE

Να το χαρεί και να μην απογοητευτεί από το σίγουρο 0/3 της αρχής

Να το χαρεί και να μην απογοητευτεί από το σίγουρο 0/3 της αρχής

Να το χαρεί και να μην απογοητευτεί από το σίγουρο 0/3 της αρχής

Ο Φώτης Καρακούσης γράφει για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανδρών και την συμμετοχή της Εθνικής που πρέπει να την ζήσει με την ψυχή της, να χαρεί και να μην απογοητευτεί από τις σίγουρες τρεις ήττες που θα υπάρξουν στο ξεκίνημα.

Μετά τις γυναίκες και τις προσπάθειές τους σε Άγκυρα και Βουδαπέστη, σειρά για να συμμετάσχουν σε τελικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος παίρνουν οι άνδρες. Η Εθνική μας ομάδα επιστρέφει μετά από μια δεκαετία σε μια μεγάλη διοργάνωση και έχει ενδιαφέρον να δούμε πως θα παρουσιαστεί. Αρχικά ο πήχης είναι όσο πιο χαμηλά γίνεται, καθώς η πρόκριση είναι εξαιρετικά δύσκολη, αλλά και να έρθει, μετά θα μιλάμε για θαύμα όσον αφορά την συνέχεια, κάτι που θα δούμε και παρακάτω.

Αρχικά το σημαντικό είναι να μπορέσουν οι παίκτες του Δημήτρη Ανδρεόπουλου να χαρούν τα πέντε παιχνίδια που θα δώσουν. Εννοείται πως όλοι θέλουμε κάποια στιγμή το ελληνικό βόλεϊ να κάνει το βήμα παραπάνω, αλλά το σημαντικότερο όλων είναι να καταφέρει να εδραιωθεί. Να καταφέρει δηλαδή να δίνει το παρών στα μεγάλα ραντεβού. Μόνο έτσι οι διεθνείς μας θα παίρνουν εμπειρίες, μόνο έτσι θα υπάρξει πάλι ενδιαφέρον για το άθλημα από περισσότερο κόσμο.

Και όταν θα καταφέρει να βρεθεί σε δύο-τρεις συνεχόμενες διοργανώσεις, θα μπορέσει να κάνει και το κάτι παραπάνω. Αλλά αυτά είναι γενικότητες και πάμε λίγο να μιλήσουμε για το τώρα. Κακά τα ψέματα το έργο της ομάδας του Δημήτρη Ανδρεόπουλου είναι το λιγότερο δύσκολο. Και είναι όχι μόνο γιατί μπορεί να ελπίζει μόνο στην 4η θέση, αλλά και γιατί μετά θα πέσει επάνω στο μεγαθήριο Ρωσία και δεν την περνάει ούτε με θαύμα.

Τώρα όσον αφορά την πρόκριση, στην Εθνική θα πρέπει να διαχειριστούν το ξεκίνημα που εκτός εξαιρετικού απροόπτου θα έχει τρεις συνεχόμενες ήττες και μάλιστα χωρίς να κερδίσουμε σετ. Δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που να πιστεύει πως υπάρχουν ελπίδες όχι για νίκη, αλλά έστω και για ένα σετ, κόντρα σε Βουλγαρία, Ιταλία και Γαλλία. Και άντε να το παλέψουμε απέναντι στους Βούλγαρους που ωστόσο είναι τρομερά δυνατοί, στους Γάλλους του Ν' Γκαπέ και στους Ιταλούς του Χουαντορένα και του Ζάιτσεφ, ακόμα και ένα θαύμα δεν φτάνει.

Οπότε το μεγάλο στοίχημα για την ομάδα και τον Ανδρεόπουλο είναι ένα. Το πως θα διαχειριστούν αυτό το 0/9 σετ που λογικά θα έρθει. Όπως πρέπει, δηλαδή δεν πειράζει, ήταν αναμενόμενο και συνεχίζουμε χωρίς γκρίνια; Η με την υπερβολή που πάντα υπάρχει στον λαό μας συνολικά; Γιατί και μέσω social, άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με το άθλημα, θα γράφουν για τις ήττες, θα αρχίσει η καταστροφολογία και αυτό άνετα μπορεί να απλωθεί και μέσα στην ομάδα.

Σε απλά ελληνικά το βασικό είναι η ομάδα να πάει απερίσπαστη στον πρώτο τελικό που θα είναι την Κυριακή κόντρα στην Πορτογαλία. Ένα ματς που η νίκη είναι μονόδρομος και κόντρα σε μια επικίνδυνη, αλλά ως εκεί, ομάδα μπορεί να επιτευχθεί. Οι Πορτογάλοι παίζουν γρήγορο βόλεϊ, έχουν αθλητικούς παίκτες, αλλά ως εκεί. Αν κερδίσουμε τους Ίβηρες, τα πάντα θα κριθούν στον αγώνα της Δευτέρας (16/9) με τη Ρουμανία. Μια ομάδα που αντιμετωπίσαμε στον τελικό του Silver European League και από την οποία ηττηθήκαμε δύο φορές.

Στο Ρέντη με 3-2, σε μια αναμέτρηση που σίγουρα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι καλύτερο, καθώς τα δύο από τα τρία σετ τα χάσαμε στις λεπτομέρειες και στη Ρουμανία με 3-0, σε έναν αγώνα που πιέσαμε τους Ρουμάνους μόνο στο δεύτερο σετ. Η ομάδα του Πάσκου εννοείται πως δεν είναι εύκολος αντίπαλος, για την ακρίβεια δείχνει να είναι σε καλύτερη κατάσταση από εμάς, το πρωτάθλημα της Ρουμανίας είναι πλέον ένα επίπεδο πάνω από το ελληνικό, αλλά από την άλλη αν θέλουμε την πρόκριση, θα πρέπει να τους κερδίσουμε και το σίγουρο είναι πως μπορούμε.

Και κάπου εδώ σταματάει η αναφορά στο αγωνιστικό κομμάτι, καθώς ακόμα και να περάσουμε ως τέταρτοι, θα πέσουμε πάνω στην Ρωσία που εκτός εξαιρετικού απροόπτου θα είναι πρώτη στον 3ο όμιλο και ούτε με θαύμα δεν συνεχίζουμε. Το βόλεϊ είναι δίκαιο άθλημα και κερδίζει πάντα ο καλύτερος ή αυτός που θα παίξει καλύτερα και αυτή η Εθνική δεν μπορεί να κοιτάξει στα μάτια ομάδα που έχει στις τάξεις της τον Μιχαΐλοφ, τον Μισέρσκι, τον Μπούτκο, τον Κλιούκα, τον Βολκόφ και τους άλλους παικταράδες. Μακάρι κάποια στιγμή να το πετύχει, τώρα απλά δεν μπορεί.

Ξέροντας τον αντίπαλο στους «16», αυτό που πρέπει να κάνει η Εθνική είναι να χαρεί κάθε παιχνίδι στην πρώτη φάση, να δυσκολέψει Βούλγαρους, Ιταλούς και Γάλλους, ακόμα και αν χάσει με 3-0 και να τα δώσει όλα με Πορτογαλία και Ρουμανία. Για να γίνει αυτό όμως, πρέπει πρώτα από όλα ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος και οι παίκτες του να χαρούν το κάθε λεπτό που θα βρεθούν στην μεγάλη αυτή διοργάνωση. Να το χαρούν τόσο, που να κάνουν τα πάντα για να είναι και στα επόμενα ραντεβού...

ΥΓ: Και μέσα στην χαρά της συμμετοχής της Εθνικής στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, αλλά και συνολικά την διοργάνωση που αναμένεται με τεράστιο ενδιαφέρον, έχουμε και την ΕΣΑΠ που κάνει τα πάντα για να διαλύσει το πρωτάθλημα. Η Κοζάνη ακόμα περιμένει να της πει αν θα της δώσει το ελεύθερο να παίξει, η ΑΕΚ λόγω προβλημάτων δεν κατεβαίνει και υπάρχει αγωνία για Εθνικό Αλεξανδρούπολης και Παμβοχαϊκό. Όλα καλά δηλαδή...

ΥΓ1: Όσοι είδατε τον τελικό των γυναικών ανάμεσα στην Σερβία και την Τουρκία στην Άγκυρα, θα είδατε πως ειδικά αυτές οι δύο χώρες έχουν ξεφύγει. Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε πως και οι δύο στην ανδρική Volley League θα είχαν θέση σε εξάδα και θα πάλευαν και για τετράδα. Τρομερά κορμιά, τρομερή ποιότητα, σε έναν τελικό που προσωπικά μόλις γύρισα σπίτι από την δουλειά το έβαλα σε ριπλέι για να τον απολαύσω με την ηρεμία μου.

ΥΓ2: Στα κακώς κείμενα είμαστε εδώ να κάνουμε κριτική, όπως θα πούμε και το μπράβο που το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα θα το δείξει η ΕΡΤ. Πολλά μπράβο γιατί πραγματικά το έχει ανάγκη το άθλημα...

 

Best of internet