Η κότα έκανε τ’ αυγό ή το αυγό την κότα;

Ο Βασίλης Τσίγκας παρακολουθεί το θέατρο του παραλόγου που έχει ανεβεί στη σκηνή της καθημερινότητάς μας τις τελευταίες ώρες με τους Ολυμπιονίκες μας, σε ένα θέμα που «τραβάει» χωρίς λόγο, αλλά με πολλές αιτίες.

Τελικά, θα αποφασίσουμε τι είναι η Άννα Κορακάκη; Η Χρυσή Ολυμπιονίκης μας που πρέπει να τιμάμε ή ένα 20χρονο κορίτσι που «καβάλησε το καλάμι» και πρέπει να νουθετήσουμε; 

Η Κατερίνα Στεφανίδη; Σ’ αυτήν, πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε; Ως μια αθλήτρια που τίμησε όσο λίγοι την Ελλάδα ή ως μία… ξένη που μένει μόνιμα στις ΗΠΑ και προτιμά να αφιερώσει το μετάλλιο στον άνδρα και την οικογένειά της παρά σε… όλους εμάς, που την θυμόμαστε κάθε τέσσερα χρόνια;

Στην μητέρα του Λευτέρη Πετρούνια; Σ’ αυτήν, άραγε; Ως μία ηρωίδα-μάνα ενός παιδιού που ανέβηκε στην κορυφή του κόσμου και λέει σκληρές αλήθειες ή ως μια ακόμα… κλασσική ελληνίδα μάνα, που πάντα γκρινιάζει;

Τις τελευταίες ημέρες και ώρες, έχω διαβάσει και ακούσει και τα δύο μέρη αυτών των ερωτήσεων. Και άλλα… πενήντα! Είτε υπέρ είτε κατά των Ολυμπιονικών μας. Σε μια συζήτηση που έχει ανοίξει και ειλικρινά προσπαθώ να καταλάβω πού ακριβώς θέλουμε να καταλήξει.

Όλοι μας πανηγυρίσαμε αυτά τα μετάλλια! Χαμογελάσαμε, συγκινηθήκαμε, νιώσαμε υπερήφανοι έστω και λίγο για τα παιδιά που ταξίδεψαν στο Ρίο και βγήκαν πρώτοι. Ή δεύτεροι. Ή τρίτοι. Ή τελευταίοι;;; Εδώ ακριβώς ξεκινάει η υποκρισία του όλου θέματος. Απ’ όλους μας.

Στο Ρίο ταξίδεψαν 91 αθλητές. Ανάθεμα και αν ο κόσμος γνώριζε τους είκοσι. Αυτό είναι κακό; Όχι! Δεν είναι υποχρεωμένος ο κόσμος να γνωρίζει τον Πετρούνια ή τον κάθε Πετρούνια, που είναι αθλητής της γυμναστικής. Όπως επίσης, δεν είναι αναγκασμένος ο καθένας να ενδιαφέρεται για την γυμναστική ή την σκοποβολή ή την ποδηλασία. Αυτό σημαίνει ότι θα χαρεί λιγότερο για την επιτυχία τους; Όχι! Γιατί, όταν οι αθλητές ταξιδεύουν σε τέτοιες διοργανώσεις, δεν εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους, αλλά και ολόκληρη τη χώρα! Έτσι δεν είναι; Όχι ακριβώς…

Εδώ, δυστυχώς, κρύβεται το παράδοξο του όλου θέματος. Και από την πλευρά των αθλητών, αλλά και από την δική μας. Και καλό είναι να λάβουμε υπ’ όψην μας κάποια δεδομένα.

Δεδομένο πρώτο: Η χώρα βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σε μια επικίνδυνη περιδίνηση χρεών και περικοπών. Και όλα δείχνουν πως θα περάσουν πάρα πολλά χρόνια για να ανακάμψει. Είναι πολύ λογικό, λοιπόν, κάποια πράγματα, όπως π.χ. η προετοιμασία των αθλητών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, να πέφτει πολλές θέσεις στη λίστα προτεραιοτήτων του Κράτους. Δεν γίνεται στα νοσοκομεία να μην υπάρχουν οι στοιχειώδεις εξοπλισμοί ή κρεβάτια και η Πολιτεία να ρίχνει εκατομμύρια ευρώ στην ανακατασκευή γηπέδων ή τη δημιουργία υποδομών για την σκοποβολή.

Δεδομένο δεύτερο: Μέσα σε αυτό το κλίμα ανεπάρκειας από την πλευρά του Κράτους, λίγοι αθλητές κατάφεραν, βασιζόμενοι καθαρά στις δικές τους δυνάμεις και των οικογενειών τους ή και με τη βοήθεια κάποιων -ακόμα πιο λίγων- χορηγών να πάρουν την πρόκριση στο Ρίο ή ακόμα καλύτερα να διακριθούν. Έκαναν το όνειρό τους πραγματικότητα με πολύ πόνο, κόπο, δυσκολίες και θυσίες. Ναι, εννοείται πως είναι άξιοι θαυμασμού και σεβασμού. Και ναι, έχουν δικαίωμα να γκρινιάξουν! Είναι απολύτως λογικό. Κι εσείς, το ίδιο θα κάνατε! Όταν ξέρεις ότι… άργησες δέκα χρόνια για να φτιάξεις τη ζωή σου, είναι εκνευριστικό. Αν ήταν Ολυμπιονίκες το 2004, η Άννα, ο Λευτέρης, η Κατερίνα ξέρουν ότι τώρα θα είχαν τακτοποιηθεί για όλη τους τη ζωή. Σήμερα, το καλύτερο που μπορούν να ελπίζουν είναι η προβολή και η επιδοκιμασία. Και να έχουν την ευκαιρία να γκρινιάξουν για την ταλαιπωρία τους. Ανθρώπινο είναι, γιατί νιώθουν αδικημένοι.

Δεδομένο τρίτο: Η γυμναστική, η σκοποβολή, ο στίβος, η κολύμβηση είναι αθλήματα με μειωμένη προβολή από τα ΜΜΕ. Ισχύει αυτό. Μειωμένη, όμως, όχι μηδενική. Εδώ, στο gazzetta π.χ., είχαμε κάνει συνεντεύξεις (και όχι μόνο μία…) με σχεδόν όλους τους Ολυμπιονίκες μας, πριν πάνε στο Ρίο. Και με κάμερα! Εμείς, λοιπόν, ασχοληθήκαμε. Και όλες τις συνεντεύξεις τις βάλαμε και στα πρώτα θέματα της ιστοσελίδας. Θέλετε να μάθετε πόσες προβολές είχαν αυτά τα θέματα; Πόσοι άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν να διαβάσουν ή να δουν τι είχε να πει π.χ. ο Λευτέρης Πετρούνιας, όταν εξηγούσε στην Αργυρώ Γιαννουδάκη τον χειμώνα στο παγωμένο γυμναστήριο (γιατί δεν λειτουργούσε η θέρμανση) πώς κατάφερε να πάρει το χρυσό στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, παρά το ότι είχε πεθάνει ο πατέρας του πριν από λίγες ημέρες, σε μια συγκινητική κατάθεση ψυχής; Θέλετε; Λιγότεροι από 600 άνθρωποι. Σε μια ιστοσελίδα με μ.ό. ξεχωριστών αναγνωστών τις 400-500 χιλιάδες καθημερινά, λιγότεροι από 600 μπήκαν να δουν τι είχε να πει ένας παγκόσμιος πρωταθλητής στους κρίκους της γυμναστικής… Θέλετε τώρα να συγκρίνουμε τα νούμερα π.χ. με ένα κείμενο για την ενδεχόμενη, μάλλον απίθανη, μεταγραφή της ομαδάρας μας; Αφήστε το καλύτερα… 

Όταν, λοιπόν, εσείς, το αναγνωστικό κοινό, «θάβετε» σε καθημερινή βάση τα «μικρά σπορ», συγγνώμη, αλλά δεν έχετε μετά το δικαίωμα να κράζετε τους αθλητές τους, επειδή ζητάνε λίγη προσοχή παραπάνω. Κι επειδή γκρινιάζουν ότι όλοι τους θυμούνται μία φορά τα τέσσερα χρόνια και μόνο αν έχουν κάποια επιτυχία. Γιατί, έτσι είναι. Αν ο Πετρούνιας (χτύπα ξύλο) είχε μια πτώση στον προκριματικό του κι έμενε εκτός τελικού (όπως π.χ. είχε η Μιλλούση), θα ασχολούταν κανένας μαζί του σήμερα; Ή θα είχε την τύχη του Βλάση Μάρα; Ή του Αλέξανδρου Παπαμιχαήλ, που τερμάτισε 27ος στα 50 χιλιόμετρα βάδην. Σκεφτείτε το λίγο: 50 χιλιόμετρα βάδην! 50 χιλιόμετρα! Τερμάτισε ο άνθρωπος έπειτα από τέσσερις ώρες, όταν οι περισσότεροι από εμάς με το ζόρι περπατάμε 20 λεπτά και δεν ασχολήθηκε ΚΑΝΕΝΑΣ μαζί του. ΚΑΝΕΝΑΣ! Αυτό είναι δίκαιο; Αυτός δεν τίμησε τα ελληνικά χρώματα; Μόνο οι τρεις πρώτοι τα τιμούν; Οι υπόλοιποι;

Από την άλλη, όμως, και οι ίδιοι οι αθλητές οφείλουν να το ξέρουν αυτό. Όταν π.χ. ο Παπαμιχαήλ αποφάσισε να ασχοληθεί με τα 50 χιλιόμετρα βάδην, θέλω να ελπίζω ότι δεν είχε την ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος θα τον παρακολουθούσε στενά. Δεν λέω, ότι έτσι πρέπει να είναι. Όμως, έτσι είναι. Το ίδιο ισχύει και με τη γυμναστική και με τον στίβο. Καλώς ή κακώς. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι κακώς, αλλά κι εγώ αναγνωρίζω την πραγματικότητα. Όσο και αν δεν μου αρέσει…

Όταν, λοιπόν, η Στεφανίδη βγαίνει στο αεροδρόμιο και δηλώνει πως αφιερώνει το μετάλλιό της στην οικογένειά της και τον άνδρα της και όχι σε… εμάς, είναι δυνατόν να την κατηγορούμε; Γιατί; Ή επειδή δεν τραγούδησε τον εθνικό ύμνο, αλλά τον ψιθύρισε; Ως τι, την κατηγορούμε; Με ποιο δικαίωμα; Μήπως, πληρώσαμε όλοι μαζί για να πάει στο Στάνφορντ; Μισό λεπτό να τσεκάρω τη φορολογική μου δήλωση να δω αν υπάρχει κάποια χρέωση για σπουδές αθλητών μας στο εξωτερικό… 

Η υποκρισία των τελεταίων ημερών είναι σκανδαλώδης. Από όλους μας. Και από το κοινό, που ξαφνικά έμαθε την κωπηλασία και απαιτεί (αν είναι δυνατόν…) μετάλλιο και από τα ΜΜΕ, που έσκασαν σαν κοράκια στα αεροδρόμια και τώρα θυμήθηκαν να ξεκοκαλίσουν κάθε πτυχή των ζωών των αθλητών και από τους αθλητές, που (μη γελιόμαστε…) κι αυτοί περιμένουν κάθε τέσσερα χρόνια τους Αγώνες για να προβληθούν κι εννοείται και από την Πολιτεία, που ανάλογα με το τι την συμφέρει, την μία ανοίγει τον ασκό με τα προνόμια και την… επομένη κουνάει το δάχτυλο επιδεικτικά στα κακά παιδιά, που πήραν αέρα και τολμούν να μιλήσουν.

Εξού και ο τίτλος του κειμένου. Όλη αυτή η ιστορία οδηγεί σε ένα παράδοξο. Δεν υπάρχει κάποια λύση τη δεδομένη χρονική στιγμή, που να τους βολεύει όλους. Κι αντί τελικά να χαρούμε για τις συμμετοχές στο Ρίο και τις επιτυχίες των παιδιών (των παιδιών, όχι όλων μας. Δεν είχαμε εμείς καμία απολύτως συμμετοχή και δεν έχουμε δικαίωμα να ζητάμε κανένα κομμάτι απ’ αυτές), καθόμαστε και ξεκατινιαζόμαστε, ως συνήθως. 

Γιατί αν υπάρχει ένα άθλημα, που όλοι ανεξαιρέτως, είμαστε… Μπολτ και Φελπς μαζί, είναι το ξεκατίνιασμα…