42 χρόνια απ’ τον «Άθλο του Μαρακανά»! (pics & vid)

42 χρόνια απ’ τον «Άθλο του Μαρακανά»! (pics & vid)

Σε μια εποχή μακριά από επιτυχίες και «λάμψη», η  Εθνική Ελλάδας απέσπασε «λευκή» ισοπαλία από την παγκόσμια πρωταθλήτρια Βραζιλία σε φιλικό στο Μαρακανά στις 28 Απριλίου 1974. Το gazzetta.gr θυμάται τον ιστορικό αγώνα. 

42 χρόνια απ’ τον «Άθλο του Μαρακανά»! (pics & vid)

Αποτελεί έως και σήμερα αξιομνημόνευτη επιτυχία. Ήταν απέναντι στη μεγάλη Βραζιλία του Πελέ, του Ζαϊρζίνιο και των υπόλοιπων τρομερών «καριόκας» της εποχής, που μόλις τέσσερα χρόνια πριν είχαν κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο στα γήπεδα του Μεξικού, προκαλώντας το θαυμασμό σε όλη την υφήλιο.

Η Βραζιλία εκείνης της εποχής έχει χαρακτηριστεί ως η πληρέστερη ομάδα όλων των εποχών και παρότι τα στοιχεία του μύθου και η χρονική απόσταση της προσδίδουν το στοιχείο της υπερβολής, ο χαρακτηρισμός δεν απέχει πολύ απ’ την πραγματικότητα.

Η ομάδα του Μάριο Ζαγκάλο ετοιμαζόταν για μια νέα παράσταση στη Δυτική Γερμανία, όπου θα προσπαθούσε να υπερασπιστεί το «στέμμα» της παγκόσμιας πρωταθλήτριαας. Για την προετοιμασία της προσκάλεσε πολλές ευρωπαϊκές ομάδες σε φιλικά. Ανάμεσά τους ήταν και η Ελλάδα. Ο Ζαγκάλο είχε προχωρήσει σε μερική ανανέωση, καθώς στο ρόστερ της Εθνικής δεν βρισκόταν ο Τοστάο, ο Κάρλος Αλμπέρτο, ο Ριβελίνο και φυσικά ο Πελέ, που είχε πει «αντίο» στην Εθνική Βραζιλίας σε ηλικία 34 ετών.

Στην Ελλάδα, όπου ακόμα υπήρχε δικτατορία, η ΕΠΟ αρχικά δίστασε να αποδεχθεί την πρόταση των Βραζιλιάνων, όμως υποχώρησε μπροστά στην επιμονή του Αλκέτα Παναγούλια, που κατάλαβε πως επρόκειτο για μια πρώτης τάξεως ευκαιρία διαφήμισης του ελληνικού ποδοσφαίρου και της Εθνικής Ομάδας των ελάχιστων «παραστάσεων» στο κορυφαίο επίπεδο. Ως τότε άλλωστε δεν είχε συμμετάσχει ποτέ σε τελική φάση διεθνούς διοργάνωσης, οπότε το ενδεχόμενο να αντιμετωπίσει την κορυφαία ομάδα του κόσμου αντιστοιχούσε σε όνειρο!

Το... χόρτο του Μαρακανά!

Μετά από ταξίδι 22 ωρών, στις 25 Απριλίου η αποστολή της Εθνικής έφθασε στο Ρίο Ντε Ζανέιρο και έτυχε θερμής υποδοχής, όπως αναφέρουν οι ανταποκρίσεις της εποχής. Την παραμονή του αγώνα, οι διεθνείς μας πάτησαν για πρώτη φορά στο θρυλικό Μαρακανά και ένιωσαν δέος για το επιβλητικό γήπεδο των 200.000 θέσεων, όσο και για το… χόρτο με το οποίο ήταν καλυμμένος ο αγωνιστικός χώρος, σε πλήρη αντίθεση με τα ξερά του ελληνικού πρωταθλήματος. Μάλιστα, πολλοί παίκτες έκριναν πως θα έχουν πρόβλημα, καθώς δεν είχαν συνηθίσει σε τέτοιες συνθήκες…

«Την παραμονή του αγώνα κάναμε μια πρώτη επίσκεψη στο Μαρακανά. Δέος! Ενα μεγαθήριο, μπήκαμε μέσα χαζεύαμε το γήπεδο, το χόρτο ήταν πολύ μεγάλο και κουραστικό για μας, που είχαμε συνηθίσει αλλιώς», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά χρόνια αργότερα σε συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» ο Χρήστος Τερζανίδης.

Ο αγώνας της ζωής τους

Όσο για το πως κύλησε το παιχνίδι, ο Χρήστος Τερζανίδης είχε πει: «Στο παιχνίδι φανήκαμε λίγο τυχεροί, οι Βραζιλιάνοι μάς πίεσαν, ειδικά στην αρχή αλλά και προς το τέλος. Τους κοιτάξαμε όμως στα μάτια, δεν φοβηθήκαμε. Για πρώτη φορά σε αγώνα βλέπαμε γύρω από τον αγωνιστικό χώρο δέκα πιτσιρίκια να μαζεύουν αμέσως την μπάλα και να την πετάνε μέσα για να μη χάνεται χρόνος. Όπως γίνεται σήμερα. Εμείς θέλαμε σ' αυτές τις διακοπές να πάρουμε μια ανάσα και αυτοί πετούσαν την μπάλα μέσα να συνεχίσουμε»!

Ο αγώνας διεξήχθη σαν σήμερα, 28 Απριλίου, παρουσία 100.000 Βραζιλιάνων οπαδών, που κατέκλυσαν το γήπεδο για να δουν την «παράσταση» από τους σταρ της «σελεσάο». Οι παίκτες του Αλκέτα Παναγούλια όμως κατέβαλαν υπερπροσπάθεια και απέσπασαν ισοπαλία 0-0, ενώ είχαν και μια ευκαιρία να σκοράρουν νωρίς με τον Μίμη Δομάζο.

Ο Τάκης Οικονομόπουλος ήταν από τους κορυφαίους του αγώνα και έπιανε τα άπιαστα, αναγκάζοντας το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters να μεταδώσει: «Ο τερματοφύλακας της Ελλάδας είχε χέρια από... μαγνήτη»! Την επομένη οι τίτλοι των ελληνικών εφημερίδων ήταν διθυραμβικοί: «Ζέρσον της Ελλάδος αποκάλεσε η τηλεόραση του Ρίο τον Δομάζο», «Παγκόσμιος αντίκτυπος από το κατόρθωμα της Εθνικής στο Μαρακανά», «Υποκλίνονται στον Δομάζο και εγκωμιάζουν Συνετόπουλο, Ελευθεράκη, οι Βραζιλιάνοι».

Στις δηλώσεις του μετά το τέλος του αγώνα, ο Μάριο Ζάγκαλο τόνισε ότι «Η ελληνική ομάδα δεν ήταν αυτή που μας είπαν… Oι παίχτες της είχαν δύναμη και τεχνική» και κατέληξε με την επισήμανση ότι «ποδοσφαιριστές σαν τον Δομάζο, τον Συνετόπουλο και τον Ελευθεράκη μπορούν θαυμάσια να παίξουν στη Βραζιλία». Ο Αλκέτας Παναγούλιας, πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας, δήλωσε: «Αυτή ήταν μόνο η αρχή. Στόχος μας είναι να πάμε στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978». Θα το καταφέρει 20 χρόνια αργότερα, στο Παγκόσμιο Κύπελλο των ΗΠΑ το 1994.

«Κλαίμε όλοι!»

Ο αστικός μύθος θέλει τον απεσταλμένο της Αθλητικής Ηχούς, Κώστα Κυριάζη, να τηλεφωνεί στην εφημερίδα μετά τον αγώνα για να ενημερώσει για το τελικό αποτέλεσμα, φωνάζοντας μόλις απαντήθηκε η κλήση: «Κλαίμε όλοι! Κλαίμε όλοι». Η γραμμή έπεσε χωρίς να προλάβει να αναφέρει το αποτέλεσμα της αναμέτρησης!

Οι συνθέσεις των δύο ομάδων:

Βραζιλία: Λεάο, Ζε Μαρία, Λουίς Περέιρα, Πιάτσα, Νελίνιο, Πάουλο Σέζαρ, Λεβίνια, Σέζαρ, Ριβελίνο, Έντου και Ζαϊρζίνιο.

Ελλάδα: Οικονομόπουλος, Πάλλας, Καμπάς, Συνετόπουλος, Ιωσηφίδης, Ελευθεράκης, Δομάζος, Σαράφης, Τερζανίδης, Αντωνιάδης, Δεληκάρης (65' Μαύρος).

Πηγή στοιχείων: sansimera.gr

Δείτε πλάνα και εικόνες απ’ το ιστορικό παιχνίδι:

Ο άθλος του Μαρακανά (Βραζιλία - Ελλάδα 0-0)

Best of internet