Η διαφορά... ευθυνών των Μπέιλ και Κριστιάνο

Το gazzetta.gr διαχωρίζει τους ρόλους των Γκάρεθ Μπέιλ και Κριστιάνο Ρονάλντο λίγες ώρες πριν από την κόντρα τους στον ημιτελικό του Euro 2016.  

Όλος ο πλανήτης επικεντρώθηκε στα πρόσωπα των δύο αυτών ποδοσφαιριστών ενόψει του αποψινού αγώνα στη Λυών, για τους «4» του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που διεξάγεται φέτος στη Γαλλία.

Το παιχνίδι της Ουαλίας με την Πορτογαλία φέρνει αντιμέτωπους τους συμπαίκτες σε συλλογικό επίπεδο, Γκάρεθ Μπέιλ και Κριστιάνο Ρονάλντο, σε μια φάση που δεν έχουν ανταλλάξει ... ούτε μήνυμα, προσπαθώντας και οι δύο να παραμείνουν απόλυτα συγκεντρωμένοι στο συμφέρον της εθνικής ομάδας της πατρίδας τους και όχι στην όλη κουβέντα που γίνεται γύρω από εκείνους.

Ουδείς μπορεί ν' αρνηθεί πως πρόκειται για δύο αστέρες. Τόσο για την ομάδα τους, τη Ρεάλ, όσο όμως και για τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της πατρίδας τους ο καθένας.

Ωστόσο, δεν φορούν και οι δύο το περιβραχιόνιο του αρχηγού όταν αγωνίζονται με τα εθνικά τους χρώματα και ο ρόλος τους δεν είναι ίδιος στο Euro 2016, απ' όσο έχει παρατηρηθεί πλέον στην πορεία Ουαλίας και Πορτογαλίας στη φετινή διοργάνωση.

Άλλη δουλειά ο ένας, άλλη ο άλλος.

Ο Γκάρεθ Μπέιλ, δεν είναι τύπου... Κριστιάνο. Και εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε.

Ο Ουαλός είναι περισσότερο ο παίκτης της ομάδας. Αυτός που ξέρει ότι οι οπαδοί, ο προπονητής, οι ίδιοι οι συμπαίκτες του και οι συμπατριώτες του που παρακολουθούν είτε από την εξέδρα, είτε από τα σπίτια τους, πίσω στην πατρίδα, περιμένουν το κάτι παραπάνω από εκείνον. Και λογικό είναι αυτό όταν χαρακτηρίζεσαι ένας εκ των καλύτερων ποδοσφαιριστών παγκοσμίως, το έχεις πετύχει αυτό με την αξία και τη δουλειά σου και μάλιστα υπάρχουν αυτές οι ... αμφιβολίες, οι φήμες και οι αριθμοί που δημιουργούν το σενάριο της ακριβότερης μεταγραφής ακόμα και από αυτή των 100 εκατ.ευρώ του Κριστιάνο Ρονάλντο.

Ο Μπέιλ, ωστόσο, όσο κι αν τρέξει, όσο κι αν ιδρώσει, όσο κι αν μπορεί να δώσει οδηγίες στον καθένα από τους υπόλοιπους 10 συμπαίκτες του που βρίσκονται στον αγωνιστικό χώρο, οφείλει και ο ίδιος να υπακούσει σε κάποιον άλλο. Αυτός, είναι ο Άσλεϊ Γουίλιαμς. Ο μαχητικότατος κεντρικός αμυντικός της Σουόνσι που θα παίξει ακόμα και με ένα χέρι (όπως το έκανε στα τελευταία λεπτά του αγώνα με τους Ιρλανδούς για τους «16» του θεσμού) με ένα... πόδι αν χρειαστεί και πρέπει μονάχα να κουτσαίνει αλλά να φτάνει στη μπάλα για να τη διώξει, αλλά και να μεταδώσει με τον τρόπο του, το πάθος και το πνεύμα που οφείλει να έχει η ομάδα και όσοι αποτελούν μέλη αυτής.

Το περιβραχιόνιο, του δίνει μια παραπάνω ευθύνη, υποχρέωση αλλά και έναν βαθμό που κάνει τους υπόλοιπους να ακούν τις οδηγίες του. Ακόμα κι έτσι όμως, η Ουαλία δεν είναι one-man-team. Ξέρουν όλοι ότι το σύνολο είναι πιο δυνατό από τον έναν. Η μια γροθιά του συνόλου, έχει περισσότερη δύναμη από αυτή του ενός χεριού...

Και ερχόμαστε στον Κριστιάνο Ρονάλντο. Τον άνθρωπο για του οποίου τον χαρακτήρα μπορείς να πεις πολλά, να σε κάνει ν' αναθεωρήσεις, αλλά να σε κρατάει μονίμως απασχολημένο είτε για καλό είτε για κακό λόγο. Στο φετινό τουρνουά της Γαλλίας, ο Πορτογάλος σούπερ σταρ δεν έχει πιάσει τις επιδόσεις που παρουσίασε όλη τη σεζόν στη Ρεάλ Μαδρίτης. Δεν έχει βρει τον καλό του εαυτό επί του αγωνιστικού. Πέτυχε δύο γκολ απέναντι στην Ουγγαρία στο τελευταίο ματς του ομίλου κι αυτό ήταν όλο. Δεν έχει καταφέρει να σκοράρει για να βοηθήσει με την ... πεμπτουσία του ποδοσφαίρου – όπως χαρακτηρίζεται το γκολ – την εθνική ομάδα της πατρίδας του.

Το έχει κάνει, όμως, με διαφορετικό τρόπο. Όπως το είδαμε πριν από τη διαδικασία των πέναλτι του αγώνα με τους Πολωνούς για τα προημιτελικά. Τότε που ήταν πραγματικός αρχηγός και φώναξε τον Ζοάο Μουτίνιο για να εκτελέσει πέναλτι, τονίζοντάς του πως πρέπει να φανεί δυνατός, να πιστέψει στα πόδια και τα χτυπήματά του και να πιστέψει στον Θεό, ώστε να καταφέρει. Αυτό ναι, είναι ηγέτης, είναι αρχηγός.

Όπως επίσης ηγετική είναι η δήλωση πως δεν έχει σημασία η δική του επίδοση, αλλά αυτή της ομάδας και η πορεία αυτής ώστε να πετύχει τους στόχους της. Βέβαια, είναι κάτι που είναι τετριμμένο στο χώρο του ποδοσφαίρου και το τονίζει ο οποιοσδήποτε, όμως όταν το ακούς από τον Κριστιάνο Ρονάλντο σε ερώτηση για τις μέτριες εμφανίσεις του και ξεκαθαρίζει πως δεν έχει σημασία η δική του εμφάνιση αν μπορεί να βοηθήσει έστω και με το παραμικρό, σε μονάχα μια στιγμή, τότε αυτό τον καθιστά ηγέτη.

Έχει το περιβραχιόνιο, όμως η αντίδρασή του στα γκολ που δεχόταν η Πορτογαλία από την Ουγγαρία στο κρίσιμο ματς για την πρόκριση από τη φάση των ομίλων, δεν είναι αυτή που αρμόζει σε έναν ποδοσφαιριστή ο οποίος έχει έναν βαθμό υψηλότερο από τους άλλους. Δεν χτυπιέσαι, δεν φωνάζεις μόνος σου, ακόμα κι αν τα έχεις με τον εαυτό σου γιατί δεν σου βγαίνει το παιχνίδι. Χειροκροτείς τους συμπαίκτες σου, κοιτάς το χρόνο και τους λες ότι το παιχνίδι συνεχίζεται για να διορθωθεί το λάθος. Αυτό κάνει τον αρχηγό, όχι η κακή ένταση της στιγμής και ο εγωισμός τη στιγμή που τα πράγματα βγαίνουν εκτός τροχιάς αλλά υπάρχει τρόπος να μην υπάρξει ολοκληρωτικός εκτροχιασμός.

Βέβαια, μετά την πρόκριση εις βάρος της Κροατίας, αυτό που έκανε ο Κριστιάνο ήταν να παρηγορήσει τον Μόντριτς που ξέσπασε σε κλάματα. «Δεν μπορούσα να πανηγυρίσω γιατί είδα τον αδερφό μου να κλαίει και ήθελα να τον βοηθήσω» δήλωσε ο Πορτογάλος για την κίνησή του. Ο... διχασμός της προσωπικότητας που παρατηρούμε από τον «CR7» στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, του δίνει μια άλλη διάσταση, πολύ διαφορετική από αυτή που είχαμε συνηθίσει.

Κυρίως, βλέποντάς τον να μην αντέχει το άγχος της διαδικασίας των πέναλτι στο ματς των προημιτελικών με τους Πολωνούς, έχοντας κρυφτεί πίσω από τους συμπαίκτες του και κοιτώντας από το κενό, με το φόβο να μη δει τη μπάλα να φεύγει εκτός ή ν' αποκρούει ο αντίπαλος πορτιέρο. Ήταν στιγμές που ο... φοβερός και τρομερός Κριστιάνο Ρονάλντο, αισθάνθηκε ίσως για πρώτη φορά, πραγματικά, το βάρος στις πλάτες του. Δίχως να το παίξει... αδιάφορος, να βάλει τα κλάματα, να δείξει υπεροψία, να κατηγορήσει τους άλλους...