Τα δύο πρόσωπα του Φιλίπ Μοντανιέ

Τα δύο πρόσωπα του Φιλίπ Μοντανιέ

Από το σεντόνι με τη Σοσιεδάδ, στην απόλυση από τη Ρεν. Η απαίτηση για μακρόπνοο πλάνο και η δουλειά με τις ακαδημίες. Το gazzetta.gr παρουσιάζει τον Γάλλο κόουτς που πλησιάζει στην ΑΕΚ.

Τα δύο πρόσωπα του Φιλίπ Μοντανιέ

Ως εν ενεργεία αθλητής υπήρξε τερματοφύλακας. Περγαμηνές πολλές δεν είχε να επιδείξει φορώντας τα γάντια του, αλλά η θέση συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση ορισμένων σημαντικών παραμέτρων του χαρακτήρα του και κατ’ επέκταση της μετέπειτα καριέρας στους πάγκους: «Αυτό που έμαθα παίζοντας με το Νο1, ήταν να περιμένω ήρεμα, να παραμένω ήρεμος και να έχω υπομονή. Και αυτό πιστεύω ότι με έχει βοηθήσει ως προπονητή», δήλωνε στη συνέντευξη τύπου της πρόσληψης του από τη Σοσιεδάδ.

Ηταν καλοκαίρι του 2011 και ο Φιλίπ Μοντανιέ είχε επιλέξει τους Βάσκους, με τις Μπορντό και Οσέρ να τον παρακαλούν να τις αναλάβει. Εκείνο που τον έπεισε να μετακομίσει στο «Ανοέτα», ήταν μία υπόσχεση για πλάνο μακράς διαρκείας. Αυτό ήταν και το μεγάλο βήμα του Γάλλου κόουτς, ο οποίος έβλεπε τη δουλειά του σε μικρότερες ομάδες της χώρας του να πιάνει τόπο και να τον καθιστά για εκείνη την εποχή ως έναν από τους πλέον εξελίξιμους στο χώρο.

Εχοντας θητεύσει ως βοηθός προπονητή σε Τουλούζ, Μπαστιά και Εθνική Μάλι, πήρε την πρώτη κανονική δουλειά του το 2004, αναλαμβάνοντας τη Μπουλόν. Εκεί πέτυχε ένα θαύμα, καθώς την τσίμπησε από τις ερασιτεχνικές κατηγορίες και σε πέντε χρόνια την ανέβασε στα σαλόνια. Το 2009 ήρθε η προαγωγή στη Βαλανσιέν, καθώς ο Μοντανιέ προτίμησε να μην κοουτσάρει την Μπουλόν στη Ligue 1. Στη νέα του ομάδα όχι μόνο έπαιξε επιθετικά και έκανε το κοινό στο «Σταντ ντε Αϊνό» να τραγουδάει τα’ όνομα του, αλλά οδήγησε το club στην καλύτερη θέση της ιστορίας του στο Σαμπιονά (10η).

Η τριλογία της επιτυχίας
Για να φτάσουμε στην περιπέτεια τη Σοσιεδάδ, την κορυφαία της μέχρι τώρα σταδιοδρομίας του. Στο Σαν Σεμπαστιάν και γενικότερα στη Χώρα των Βάσκων, τον θυμούνται χαρακτηριστικά για τρία πράγματα. Το ένα είχε να κάνει με το σύστημα και το παιχνίδι γενικότερα. Το 4-3-3 έμοιαζε ακλόνητο και η μπάλα κυλούσε σχεδόν νωχελικά στο χορτάρι. Η δική του Σοσιεδάδ δεν έπαιζε επιθετικά, αλλά το σχεδόν βαρετό ποδόσφαιρο της την καθιστούσε στιβαρή, συγκροτημένη, δυσκολοκατάβλητη. Το δεύτερο είχε να κάνει με τη διάθεση του να δουλέψει με τα πιτσιρίκια.

Στις δικές του μέρες ο Αντουάν Γκριεζμάν έκανε το μεγάλο μπαμ, ενώ πήρε από τις ακαδημίες και έριξε στα βαθιά τον Ινιγο Μαρτίνεθ, τον Πάβελ Πάρδο, τον Ασιέρ Ιγιαραμέντι, για να δώσει στον ταλαντούχο Κάρλος Βέλα πρωταγωνιστικό ρόλο και ο Μεξικανός να κάνει τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας του. Το τρίτο άξιο αναφοράς με την εκεί θητεία του Μοντανιέ, υπήρξε αναμφίβολα η 4η θέση της δεύτερης χρονιάς του. Τότε όμως έκανε το επικό: να οδηγήσει την ομάδα στην έξοδο στο Champions League και αντί να μείνει να το απολαύσει, να μην αποδεχτεί το συμβόλαιο που του έδιναν και να αποχωρήσει οικειοθελώς.

Μεγάλες νίκες και φιλοσοφία
Σε εκείνη τη φοβερή σεζόν όμως είχε στήσει ορισμένες σοβαρές ματσάρες με τη Σοσιεδάδ. Αν και η περίοδος είχε ξεκινήσει με την εις βάρος του «πεντάρα» από τη Μπάρτσα, συνεχίστηκε με σοβαρές επιτυχίες. Το πέρασμα με 2-5 από τη Βαλένθια, στην οποία έριξε τέσσερα και στον Β’ γύρο. To 0-1 στην Ατλέτικο του Σιμεόνε, το 3-2 επί της Μπάρτσα και τα δύο φοβερά παιχνίδια με τη Ρεάλ (ήττα 4-3 σστη Μαδρίτη, ισοπαλία 3-3 στο Σαν Σεμπαστιάν). Αφού λοιπόν πήρε ένα ρόστερ μέτριο που βρισκόταν ένα χρόνο στην επιστροφή του στην Primera Division και το πήγε στ’ αστέρια, έφυγε. Και σαν προίκα πήρε και το βραβείο «Ramón Cobo» για τον κορυφαίο κόουτς εκτός Μπαρτσελόνα, Ρεάλ, που του έδωσαν πρώτα οι Ισπανοί προπονητές.

«Είχαμε πει ότι θα έχουμε ένα μακροπρόθεσμο πλάνο, αλλά στην Ισπανία δεν τα γνωρίζουν αυτά. Εδώ τα δύο χρόνια που δουλεύω στην ίδια ομάδα, θεωρούνται ιστορικό κατόρθωμα. Θέλω να πάω κάπου όπου θα δουλέψω χωρίς την άμεση πίεση για το σήμερα», εξηγούσε στη συνέντευξη τύπου της αποχώρησης του, με αυτά τα λόγια να αποτυπώνουν και τη φιλοσοφία, τη στάση ζωής και εργασίας που τον διακατέχει. Επόμενος σταθμός θα ήταν η Ρεν. Του έδωσαν τριετές συμβόλαιο και του είπαν να δουλέψει όπως επιθυμούσε.

Απόλυση και ανεργία
Στη Νορμανδία αρχικά ξεκίνησε άσημα. Την πρώτη σεζόν του ίσα που πρόλαβε να μην υποβιβαστεί, αλλά έφτασε μέχρι τον χαμένο τελικό του Κυπέλλου. Την δεύτερη βρέθηκε στην 9η θέση και αναγνωρίζοντας τη βελτίωση, του έδωσαν επέκταση συμβολαίου έως το 2019. Ωστόσο, την τρίτη χρονιά και ενώ την είχε στην 6η θέση και στο -5 από την 2η Μονακό, τότε ήταν που απολύθηκε. Συνέβη μόλις μπήκε ο Γενάρης του 2016, μέσα σε ένα κάκιστο κλίμα. Είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός σοκ από την Bourg-en-Bresse της Ligue 2 και οι δηλώσεις του εναντίον των οπαδών της δικής του ομάδας (σ.σ.: στο πρωτάθλημα είχε τότε μόνο δύο νίκες σε 10 εντός έδρας ματς και υπήρχε γκρίνια), για τους οποίους είχε πει ότι «ντρέπεται για τη συμπεριφορά τους». Την επόμενη κιόλας μέρα ήταν άνεργος.

Ωσπου φτάσαμε στο τώρα και την ΑΕΚ. Ο Φιλίπ Μοντανιέ πραγματικά είναι μία ξεχωριστή, κάτι παραπάνω από αξιόλογη περίπτωση. Θα πρέπει όμως η ομάδα που θέλει να του δώσει τα κλειδιά της, να γνωρίζει ποιον επιθυμεί να προσλάβει. Το αρνητικό στην δική του περίπτωση είναι ότι δεν έχει βρεθεί ποτέ του σε ομάδα που να κάνει πρωταθλητισμό, ούτε κι έχει ευρωπαϊκές εμπειρίες. Επίσης, οι πράξεις του επιβεβαιώνουν τα λεγόμενα του και ο ίδιος δεν μπορεί να ζει με την πίεση του άμεσου αποτελέσματος. Απαιτεί να του δώσουν χρόνο κι εκείνος υπόσχεται πως θα παρουσιάσει έργο. Εάν λοιπόν αφεθεί να εργαστεί με τον δικό του τρόπο, τότε και η δουλειά μπορεί να γίνει και το υλικό των ακαδημιών να αξιοποιηθεί…

Follow me: @jorgekaraman

 

Best of internet