ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΜΕΡΑ ΣΕ ΡΥΘΜΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥ!

Γουέμπλεϊ θα πει πραγματικό ποδόσφαιρο!

Ο Θάνος Σαρρής γράφει απο την Αγγλία για την εμπειρία ενός τελικού-θρίλερ στο Γουέμπλεϊ, την πλήρη matchday και τη συνάντηση με τον θρύλο!

Γουέμπλεϊ θα πει πραγματικό ποδόσφαιρο!
Η αλήθεια είναι πως σαν σκέψη, στους μη μυημένους, ακούγεται λιγάκι ταλαιπωρία. Αξημέρωτη πτήση από Ελλάδα, περιπλάνηση μέχρι την ώρα της άφιξης στο Γουέμπλεϊ, αναχώρηση από το Λονδίνο αργά το βράδυ. Η εμπειρία όμως μιας  matchday στον τελικό της πρώτης κούπας της χρονιάς στο Νησί κάνει όλα τα παραπάνω να ακούγονται εντελώς ξεκούραστα. Σε mood τελικού ήταν και ο καιρός.
 
Όλα... κόκκινα και γαλάζια!
 
Λίβερπουλ-Μάντσεστερ Σίτι λοιπόν στο Γουέμπλεϊ και η πρόσκληση έγραφε πάνω Royal Suite. Την αφήνεις στο συρτάρι; Σε καμια περίπτωση! Το... κλίμα τελικού ξεκίνησε από το "Ελευθέριος Βενιζέλος", όπου στην πτήση Αθήνα-Λονδίνο ήταν δύο παλικάρια με ρετρό φανέλες της Μάντσεστερ Σίτι. Άγγλοι και οι δύο, συνδύασαν το τέλος των διακοπών τους στην Ελλάδα με τον μεγάλο αγώνα, πριν πάρουν το τρένο για τα βόρεια. 
 
Στο αεροδρόμιο προορισμού, παρότι η τοπική ώρα ήταν 8.30 το πρωί, γύριζε κόσμος που καθιστούσε σαφές ότι ήρθε για να δει την ομάδα του να σηκώνει το Λιγκ Καπ. Πατέρας και γιος από το Άμστερνταμ με συντροφιά μια μικρή χειραποσκευή που έφερε το liverbird. Μια παρέα Ιταλών στα ίδια χρώματα, οι "γαλάζιοι" ταξιδιώτες από την Ελλάδα. Όσο το πούλμαν προσέγγιζε πιο κεντρικά σημεία, η γλυκιά προσμονή γινόταν μεγαλύτερη.
 
Γύρω στις 12.30 ξεκινήσαμε την περιπλάνηση με αφετηρία την Μπέικερ Στριτ. Οι επισκέπτες από Λίβερπουλ και από Μάντσεστερ ήξεραν μέρες πριν ποιες παμπ διατίθενται μόνο για την αφεντιά τους. Τριγύρω απο το Γουέμπλεϊ υπήρχαν και αρκετές μικτές. Μην φανταστείτε πάντως ότι και οι υπόλοιπες ήταν τίποτα άβατα. Μπορεί απ΄ έξω να θύμιζε κάστρο των οπαδών της Λίβερπουλ με σημαίες και συνθήματα και μέσα να έπινε τη μπύρα του χωρίς κανένα προβλημα κάποιος με φανέλα του Αγουέρο. Άντε να άκουγε κανένα πείραγμα. Υπήρχαν στιγμές που οι θαμώνες των πάνω,  πιο ήσυχων πατωμάτων, ένοιωθαν το κτήριο να τρέμει. Είχε μόλις αρχίσει ένα καινούργιο σύνθημα.
 
 
Ανάλογη ήταν και η διαδρομή με το τρένο για το Γουέμπλεϊ. Ολοι μαζί στα βαγόνια με τραγούδια και ποδοσφαιρική διάθεση. Στον μεγάλο δρόμο που οδηγεί από τον σταθμό προς το στάδιο πέσαμε σε πλειοψηφία Σίτιζενς, οι οποίοι ήταν σίγουροι πως η ποιότητα της ομάδας τους θα κάνει τη διαφορά.
 
Το μεγάλο γήπεδο του Λονδίνου είναι επιβλητικό τόσο από μακρυα, όσο και από κοντα. Οι κυλιόμενες σκάλες με τις τζαμαρίες που οδηγουσαν στα διάφορα επίπεδα hospitality σε έκαναν να νομίζεις ότι είσαι σε κάποιο πεντάστερο ξενοδοχείο ή σε συνεδριακό κέντρο. Μόνο που μπροστά απο όλα αυτά εκτεινόταν το χαλί του αγωνιστικού χώρου που περιμένε τους μονομάχους.  Παρότι είχε κρύο, τουλάχιστον για εμάς τους ασυνήθιστους, δεν έριξε ούτε σταγόνα και ο ήλιος ήταν σύμμαχος παικτών και θεατών.
 
 
Ο King Kenny και ο Χόντσον
 
Στην αίθουσα του φαγητού ήταν προσκεκλημένα κατά κύριο λόγο στελέχη ομάδων όλων των επαγγελματικών κατηγοριών εκτός Premier League. Η διοργανώτρια αρχη του Λιγκ Καπ άλλωστε είναι η Football League, οπότε οι ομάδες της έχουν την τιμητική τους. Εκεί ήταν και ο μοναδικός Έλληνας executive, ο managing director της Μπέρμιγχαμ Πανος Παυλάκης. Υπήρχαν όμως κι άλλοι υψηλοί καλεσμενοι, όπως ο Αμερικανός ιδιοκτήτης της Λίβερπουλ και ο πρόεδρος της Σίτι.
 
Ο Oμοσπονδιακός τεχνικός της Αγγλίας, Ρόι Χόντσον, ο οποίος στην κουβέντα που είχαμε μου είπε πως θα λείψει η Ελλάδα από το Euro του καλοκαιριού και εξέφρασε την βεβαιότητά του ότι στο επόμενο μεγάλο ραντεβού θα είναι παρούσα. Και φυσικά ο μεγάλος Νταλγκλίς. Ο Κένι ήταν πραγματικός... king. Καθόταν σε κεντρικό τραπέζι μαζί με τον Χένρι και τα στελέχη της Λίβερπουλ και αρκετός κόσμος τον πλησίαζε με δέος. Το κάναμε κι εμείς, τονίζοντάς του ότι στην Ελλάδα ο Κλοπ έχει μεγάλο ρεύμα. "Ολοι πρέπει να στηρίξουν τον Κλοπ και θα δείτε ότι θα υπάρξει βελτίωση", είπε.
 
 
Η μάχη της κερκίδας
 
Ο κόσμος άργησε να μπει στο γήπεδο δίνοντας... παράταση στις μάχες των παμπ. Οπως όλα τα αγγλικά γήπεδα, το Γουέμπλεϊ γέμισε εν ριππή οφθαλμού λίγο πριν τη σέντρα. Ακούστηκε το God Save the Queen, ένας βετεράνος έφερε την Κούπα και οι κερκίδες ανέλαβαν δράση. Οι διοργανωτές φρόντισαν μέρες πριν τον τελικό να τους κρατούν ζεστούς μέσω διαφόρων πρωτοβουλιών από τα Social Media και στους δύο φωτεινούς πίνακες εναλλάσονταν μηνύματα παικτών και προπονητών για τους οπαδούς τους. "Η σωστή υποστήριξη κάνει τη διαφορά", έλεγε το κοινό και για τις δύο ομάδες. Επίσης τα χαρτόνια για το "You 'll never walk alone" στο ένα πέταλο και για το "Blue moon" στο άλλο ήταν από νωρίς στη θέση τους. Σχεδόν 90.000 κόσμου σχηματισαν δυο τεράστια μωσαϊκά και μαζί με τις φλόγες που έβγαιναν κατά την είσοδο των ομάδων και τα αερόστατα, το κοινό ήταν σε πλήρη έκσταση. 
 
 
Όντες ακριβώς στο κέντρο είχαμε την δυνατότητα να διαπιστώσουμε ότι η υποστήριξη της Λίβερπουλ ήταν εντονότερη και μαζικότερη. Στο YNWA μέσα στο Γουέμπλεϊ δεν γίνεται να μην ανατριχιάσεις ό,τι ομάδα κι αν είσαι! Οι Σιτιζενς από την άλλη είχαν μερικά ωραία ξεσπασματα και όταν πήραν το προβάδισμα για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα ακούγονταν κατ' αποκλειστικότητα. Είναι χαρακτηριστικό δε ότι στο γκολ του Φερναντίνιο οι κερκίδες ειχαν "τρύπες", αφού μερικές χιλιάδες κόσμου περίμεναν να τελειώσουν την μπύρα τους πριν βγουν ξανά  στην εξέδρα. Στην ισοφάριση της Λίβερπουλ, δημιουργήθηκε... ωστικό κύμμα και βγήκαν κόκκινοι καπνοί, απο κάποια "βαρελάκια" που κατάφεραν να περάσουν. Το τελευταίο μέρος του αγώνα τους άνηκε ολοκληρωτικά. Και τραγουδούσαν όλοι! Γιαγιάδες, παιδάκια, μεθυσμένοι, κοστουμαρισμένοι, Αγγλοι και ξένοι. Μια γροθιά από believers στο πλευρό της ομάδας του Κλοπ και επί τη ευκαιρία στο γκολ φάνηκε η συσπείρωση ομάδας-προπονητή.
 
 
Στέρλινγκ, Τζέραρντ και με κομμένη την ανάσα
 
Μήλον της Έριδος ήταν ο Ραχίμ Στέρλινγκ που ξεκίνησε βασικός. Όποτε ακουμπούσε μπάλα άκουγε 45.000 κοσμου να τον αποδοκιμάζουν και να τον φωνάζουν άπλειστο. Από την άλλη, οι Citizens απαντούσαν με αποθέωση για να τον ανεβάσουν, ενώ χειροκρότησαν και τον Κόλο Τουρέ. Κάποια στιγμή για να πικάρουν τους απέναντι φώναξαν παραφρασμένο σύνθημα για τον Τζέραρντ, ξεσηκώνοντας τους Ρέντς να απαντήσουν δυνατότερα σε ρυθμούς "que sera sera".
 
Στην παράταση οι αντιδράσεις στις χαμένες ευκαιρίες σε εκαναν να πιστεύεις ότι αν μπει γκολ κάποια κερκίδα θα κατεδαφιστεί. Ο καλός ρυθμός του δευτέρου μέρους βοήθησε πολύ στο να κρατηθεί όλο το γήπεδο σε εγρήγορση. Και στα πέναλτι ακόμα κι οι ουδέτεροι παρακολουθούσαν όρθιοι με κομμένη την ανάσα. Το ξέσπασμα του Χέσους Νάβας που ξεσήκωσε όλη την κερκίδα και επανέφερε την πίστη. Ο καμικάζι Καμπαγιέρο που σε γενικές γραμμές δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη. Η μπάλα των χιλίων κιλών στην εκτέλεση του Λαλάνα. Μοναδικές στιγμές. 
 
 
Η απονομή και η αποχώρηση
 
Η απονομή έγινε μερικά μέτρα από κάτω μας (ακόμα βγάζω κονφετί από το παλτό) και μας γέμισε συναισθήματα. Τελευταίος, όπως οι παίκτες έφευγαν για να επιστρέψουν στον αγωνιστικό χώρο και στη σκηνή που είχε στηθεί,  έμεινε ο Μανουέλ Πελεγρίνι. Με την κούπα στο ένα χέρι και ένα χαρακτηριστικό πύρινο βλέμμα. Δεν άκουσε και λίγα μετά την απόφασή του να βάλει πιτσιρικάδες στο FA Cup και να συντριβεί. Κλείδωσε ομως πρόκριση στο Champions League και σηκωσε το League Cup. Ο Nάβας ήταν σε έξαλλη κατάσταση. Ο Τουρέ, που θαρρούσες ότι θα καταρρεύσει από την υπεροπροσπάθεια σαν να τα ξέχασε όλα μονομιάς. Ο Καμπαγιέρο, ο ήρωας των πέναλτι με τον Σαμπαλέτα πανηγυρίζοντας σαν παιδιά.
 
Αποχωρώντας, ο σχετικά άνετος δρόμος από το γήπεδο μέχρι το σταθμό στην άφιξη, ήταν ασφυκτικά γεμάτος κόσμο. Ξανά και των δύο ομάδων, φυσικά. Της Σίτι τραγουδούσαν χωρίς σταματημό, της Λίβερπουλ περπατούσαν απογοητευμένοι αλλά περήφανοι. Και εκεί που έλεγες ότι ούτε σε πέντε ώρες δεν μπαίνεις σε βαγόνι, η διαχείριση του κόσμου και η προετοιμασία έκανε θαύματα. Μην φανταστείτε πάντως ότι ο τελικό τελείωσε εκεί. Σε όποιον σταθμό κι αν κατέβαινες, σε όποια γωνιά κι αν έστριβες, οι πιθανότητες να δεις κόκκινο ή γαλάζιο ήταν περισσότερες κι από το να ακούσεις ελληνικά...
 
 
- Θα ακολουθήσει και καθαρά αγωνιστικό κείμενο...