+slo-gun

ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE

Οι... ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από την προσαγωγή για το «Τζόκερ»...

Οι... ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από την προσαγωγή για το «Τζόκερ»...

Οι... ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από την προσαγωγή για το «Τζόκερ»...

Ο Μιχάλης Τσόχος γράφει για την ελληνική κοινωνία που δεν την αφορά ποτέ η ουσία, αλλά μόνο το “φαίνεσθαι”, για την αντίδραση των πολιτικών, την συμπεριφορά των αστυνομικών, από μία υπόθεση που έτυχε να γνωρίζει από πρώτο χέρι και έχει όλες τις λεπτομέρειές της.

Η είδηση σε όλη την διάστασή της είναι εκκωφαντική. Δεν πέρασε απαρατήρητη ασφαλώς, ίσα ίσα που έγινε σχεδόν πρώτο θέμα συζήτησης, αλλά όπως πάντα για τους λάθους λόγους. Τυχαίνει να γνωρίζω την υπόθεση από πρώτο χέρι με όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες και φυσικά παρακολούθησα όλες τις αντιδράσεις και έχω μείνει άναυδος.

Ας δούμε όμως πρώτα τι ακριβώς συνέβη, με ψυχραιμία και χωρίς τις υπερβολές που συνόδεψαν αυτή την είδηση. Μία παρέα 7 παιδιών που είναι πάνω κάτω στην ηλικία των 16 ετών πηγαίνει το Σάββατο το μεσημέρι σε γνωστό σινεμά σε μεγάλο εμπορικό κέντρο των Αθηνών. Πρόθεση δεν είναι να δουν το “Τζόκερ”, διότι δεν φαντάζονταν ότι παίζονταν τόσο νωρίς. Φτάνοντας στον κινηματογράφο διαπιστώνουν ότι υπάρχει προβολή και ρωτούν αν μπορούν να βγάλουν εισιτήρια. Τους επιτρέπετε να πάρουν εισιτήρια, αφού η ταμίας πρώτα ρώτησε και τον υπεύθυνο.

Μπαίνουν στην αίθουσα με τα ποπ κορν τους και κάθονται να δουν την ταινία. Περίπου στα μισά η προβολή σταματά και ανάβουν τα φώτα. Δύο ένστολοι αστυνομικοί εισέρχονται στην αίθουσα και ρωτούν αν υπάρχουν ανήλικοι ανάμεσα στους θεατές. Οι 7 νεαροί σηκώνουν τα χέρια τους αυθορμήτως. Οι δύο αστυνομικοί τους ζητούν να περάσουν εκτός. Οι υπερβολές που ακούστηκαν και γράφτηκαν περί όπλων εκτός θήκης ή χρήση χειροπεδών, ασφαλώς και δεν ισχύουν. Ισχύει όμως ότι ήταν ένστολοι και ένοπλοι και φυσικά ισχύει και το αυστηρό ύφος και η αντιμετώπιση των παιδιών, όχι απλώς με διάθεση να τους νουθετήσουν, αλλά με ύφος αντιμετώπισης ατόμων που έχουν πράξει σοβαρό αδίκημα.

Ηταν τέτοια η συμπεριφορά που οι πιτσιρικάδες αμέσως αντιλήφθηκαν ότι εδώ κάτι σοβαρό συμβαίνει χωρίς να καταλαβαίνουν τι είναι. Δεν πίστευαν ότι θα τους συλλάβουν επειδή έβλεπαν ταινία. Ενας από αυτούς τρομοκρατημένος, το σκάει. Αρχίζει να τρέχει για να ξεφύγει και τα καταφέρνει αφού οι δύο αστυνομικοί κάνουν ένα δύο βήματα, αλλά τελικά δεν τον καταδιώκουν. Ενας άλλος παίρνει τηλέφωνο τη μητέρα του και την ενημερώνει με τη φράση “μαμά είμαι στο σινεμά, κάτι αστυνομικοί μας μπουζουριάζουν...”.

Σε αυτό το σημείο θα ανοίξω μία παρένθεση και θα σας ζητήσω να μπείτε σε αυτό ακριβώς το χρονικό σημείο στη θέση της μητέρας. Σας παίρνει τηλέφωνο το παιδί σας για να σας πει ότι το μπουζουριάζουν αστυνομικοί γιατί έβλεπε ταινία ακατάλληλη στο σινεμά και δεν τον έβγαλαν απλώς από την αίθουσα, αλλά τον πηγαίνουν στο τμήμα. Και ανάμεσα στα άλλα που σας λέει αγχωμένο, σας λέει ότι ένας φίλος του κατάφερε να το σκάσει... Θα σκεφτείτε ότι αυτοί είναι αστυνομικοί, ή μήπως ότι είναι τύποι που προσπαθούν να πάρουν τα παιδιά, φορώντας στολές αστυνομικών;

Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω. Η μητέρα που μένει κοντά δεν αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει και συμβουλεύει το παιδί να μην πάει πουθενά μέχρι να φτάσει εκείνη στο σινεμά. Το μυαλό της δεν πάει στο “συλλαμβάνουν το παιδί μου γιατί έβλεπε ακατάλληλη ταινία...”, αλλά πολύ λογικά λέω και εγώ που είμαι μπαμπάς, στο “οι αστυνομικοί είναι fake και κάτι συμβαίνει...”.

Μένει κοντά και φτάνει σε σύντομο χρονικό διάστημα, όπου όντως διαπιστώνει ότι οι αστυνομικοί είναι αληθινοί και σκοπεύουν να προχωρήσουν στην προσαγωγή στο τμήμα έξι ανήλικων παιδιών επειδή έβλεπαν ταινία με την ένδειξη “ακατάλληλη”. Ξεπερνάει το σοκ και ακολουθεί τα παιδιά στο τμήμα στο οποίο μετά από λίγο φτάνουν και οι υπόλοιποι γονείς που έχουν ειδοποιηθεί από τα παιδιά. Ενας από τους πιτσιρικάδες κλαίει με λυγμούς και δεν έχει ειδοποιήσει τους γονείς του. Η αιτία είναι ότι ντρέπεται και δεν θέλει να τους πει ότι τον έχουν μαζέψει στο τμήμα. “Τι θα τους πω, γιατί να τους αναστατώσω...”.

Το ύφος των αστυνομικών και του διοικητή όχι απλώς δεν έχει αλλάξει αλλά γίνεται όλο και πιο αυστηρό και προς τα παιδιά και προς τους γονείς. Προχωρούν σε ομαδική κατάθεση και βγάζουν φωτοτυπία σε έξι κόπιες και ζητούν από παιδιά και γονείς να τις υπογράψουν. Κάθε φορά που κάποιος γονιός ή κάποιο παιδί πάει να ψελλίσει κάτι, το ύφος γίνεται αυστηρό και συχνά πυκνά για να τους... τρομοκρατούν και να αποφεύγουν τη δυσαρέσκειά τους, η οποία γίνεται όλο και πιο έντονη, οι αστυνομικοί συζητούν μεταξύ τους, αν πρέπει να τους μεταφέρουν στη ΓΑΔΑ, όχι τα παιδιά, αλλά τους γονείς, με την κατηγορία της αμέλειας ανηλίκου. Ξαναγράφω, επί της ουσίας τρομοκρατούσαν τους γονείς χωρίς να τους το λένε ευθέως, αλλά συζητώντας μεταξύ τους για να τους ακούν, με προσαγωγή στη ΓΑΔΑ!

Τα παιδιά για αρκετή ώρα βρίσκονται χωριστά από τους γονείς, τους οποίους κάποια στιγμή ο διοικητής μάζεψε σε ένα ξεχωριστό χώρο για να τους κάνει... κατήχηση για 40 λεπτά. Κατήχηση για το πως πρέπει να μεγαλώνουν τα παιδιά τους!

Εδώ οφείλω να σας πω, ότι είναι η στιγμή που θαύμασα την ψυχραιμία αυτών των ανθρώπων. Πραγματικά τους θαύμασα. Δεν το γράφω με καμάρι, ίσα ίσα, αλλά πιστεύω ότι εκεί εγώ θα είχα πάει στη ΓΑΔΑ. Οχι για αμέλεια, αλλά για εξύβριση αστυνομικού. Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα κρατιόμουν και δεν θα στόλιζα αυτόν τον λεβέντη...

Μετά από 7 ώρες και 20 λεπτά, καλά διαβάσατε 7 ώρες και 20 λεπτά, οι αστυνομικοί αφήνουν παιδιά και γονείς να πάνε σπίτια τους, με ένα ύφος, ότι περίπου τους έχουν κάνει χάρη και είναι τυχεροί που έπεσαν πάνω σε καλούς αστυνομικούς...

Αυτό ακριβώς είναι το χρονικό και όσα ακριβώς συνέβησαν με την περίφημη προσαγωγή των ανήλικων στο τμήμα επειδή έβλεπαν στον κινηματογράφο ακατάλληλη ταινία. Δεν θα ήθελα να αναφερθώ εκτενέστερα στους αστυνομικούς που με τη συμπεριφορά τους κατάφεραν 7 οικογένειες να τους αποκαλούν “μπάτσους για φτύσιμο...” και που διάφορες τέτοιες συμπεριφορές κάποιων εξ΄ αυτών και όχι όλων φυσικά έχει κάνει την ελληνική κοινωνία στην πλειοψηφία της να τους θεωρεί “μπάτσους για φτύσιμο” και πάω σε αυτό που ακολούθησε χρονικά...

Κανείς μα κανείς, πολιτικός ή πολιτικός προϊστάμενος δεν έδειξε την παραμικρή διάθεση να ασχοληθεί με την ουσία αυτού του θέματος, παρά μόνο με το “φαίνεσθαι”. Αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης και διαγωνισμός του ποιος είναι δημοκράτης και ποιος όχι, έγινε αυτό το σοβαρό περιστατικό. Μπουζουριάζουν τα παιδιά στο τμήμα σαν εγκληματίες και εμείς ασχολούμαστε με τα δημοκρατικά ερεθίσματα του καθενός.

Ο πρώην Πρωθυπουργός και νυν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί ότι πρέπει να φέρει το θέμα στην επιφάνεια και να το κάνει πρώτο θέμα συζήτησης. Επραξε σοφά και έχει δίκιο. Αλλά ας δούμε τον τρόπο που το κάνει. Με ένα τιτίβισμα και όχι με μία θεσμική παρέμβαση. Αλλά αφήνω στην άκρη και το μέσο. Ας πούμε ότι είναι ο σύγχρονος τρόπος παρέμβασης. Ας το έκανε λοιπόν από τα social media, αλλά όχι με τρολάρισμα. Δεν είναι η ταλαιπωρία παιδιών, δεν είναι η απαράδεκτη συμπεριφορά της αστυνομίας, δεν είναι τα πάντα στην ελληνική κοινωνία θέμα τρολαρίσματος και μπηχτής στον πολιτικό αντίπαλο. Δεν μπορεί να συνεχίζουμε να τα προσεγγίζουμε όλα έτσι. Ο πρώην Πρωθυπουργός αποφάσισε να τρολάρει τον Υπουργό Δημοσίας Τάξεως με φθηνά επιχειρήματα και ακόμη πιο φθηνή εικόνα σαν ένας από τους χιλιάδες πονηρούς των social. Σας παρακαλώ, πάρα πολύ όμως...

Και πάμε και στα χειρότερα. Ο νυν Υπουργός απαντά επίσης στα social με την ανάρτηση ότι το βράδυ θα πάρει τον 15χρονο γιο του και θα πάει να δει την ταινία. Αυτό ήταν το ζήτημά του, να απαντήσει στο τρολάρισμα και να μας δείξει ότι έχει δημοκρατικές ευαισθησίες. Ο αρμόδιος Υπουργός αντί να ζητήσει ένα συγγνώμη δημοσίως και να δεσμευτεί ότι σε ελάχιστες ημέρες θα έχει απαντήσεις στα πως και τα γιατί της ελληνικής κοινωνίας, μας λέει ότι θα πάει να δει την ταινία με τον 15χρονο γιο του. Αφήνω στην άκρη ότι γνωστοποιεί δημοσίως ότι σκοπεύει να συμπεριφερθεί παραβατικά, ότι μας λέει ότι το βράδυ σκοπεύει να παρανομήσει. Τι, επειδή είναι Υπουργός μπορεί να το κάνει; Και αναρωτιέμαι τι ακριβώς μήνυμα στέλνει με αυτή την ανάρτηση στα 15χρονα και 16χρονα που πριν λίγες ώρες είχαν μπουζουριάσει οι αστυνομικοί επειδή έκαναν αυτό που ακριβώς καμάρωνε ότι θα κάνει ο ίδιος με τον γιο του...

Μας ψέλλισε και κάτι άλλες αηδίες ο Υπουργός. Οτι δήθεν ο ρόλος της αστυνομίας είναι πολλές φορές άχαρος και ότι όταν τους καλούν για ασήμαντα ή φαιδρά περιστατικά είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν και να λοιδορούνται στη συνέχεια. Ας πήγαιναν κύριε Υπουργέ οι αστυνομικοί στον κινηματογράφο αν ήταν καθήκον τους και είχε γίνει καταγγελία. Ας πήγαιναν δύο αστυνομικοί με πολιτικά και όχι με τα όπλα στις τσέπες, ας ζητούσαν ευγενικά από τα παιδιά με στόχο τη νουθεσία να βγουν από την αίθουσα, ας τους εξηγούσαν, ας απαιτούσαν από τον ιδιοκτήτη να τους επιστρέψει τα χρήματα του εισιτηρίου και ας προχωρούσαν και στην όποια διαδικασία προβλέπονταν για αυτόν που πραγματικά παρανόμησε...

Δεν μπαίνω καν σε άλλες παραμέτρους για το αν αυτή η ταινία έπρεπε να θεωρείται ακατάλληλη, ποιος το αποφάσισε και με ποιες διαδικασίες, τι πίεση ασκήθηκε από ανταγωνιστική εταιρεία διανομής, ποιοι είναι αυτή που έκαναν την καταγγελία και γιατί; Και εδώ το πολιτικό μπήκε στη μέση. Αν η τύπισσα που έκανε την καταγγελία ήταν ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ είναι το κυρίαρχο θέμα σήμερα για το οποίο τιτιβίζουν μέχρι και βουλευτές.

Ενας οχετός απαράδεκτων και προσβλητικών συμπεριφορών απέναντι στα παιδιά, όχι που ταλαιπωρήθηκαν για 7 ώρες, αλλά στα παιδιά που μεγαλώνουμε. Που αντιλαμβάνονται από αυτά που διαβάζουν, ότι το γεγονός ότι έξι συνομήλικοι τους είδαν μία ακατάλληλη ταινία, που κανείς δεν ξέρει γιατί είναι ακατάλληλη για έναν 16χρονο και που τους επιτράπηκε να την δουν, προκάλεσε την προσαγωγή τους και ακολούθως μέγα πολιτικό ζήτημα μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.

Από κάτι τέτοια περιστατικά που φαινομενικά μοιάζουν ασήμαντα και που οι Ελληνες πολίτες έχουν μάθει να τα αντιμετωπίζουν με την σπέκουλα που τους ταΐζουν εκτός από τους πολιτικούς και εμείς τα media, έχει φτάσει η ελληνική κοινωνία στο σημείο που είναι. Το περιστατικό αυτό σήμερα αν είσαι ψηφοφόρος της ΝΔ το αντιμετωπίζεις πάνω κάτω με τη λογική “έλα μωρέ με τους ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ που μας τα κάνανε τσουρέκια επειδή μαζέψανε κάτι κωλόπαιδα που έβλεπαν ακατάλληλες ταινίες...” ή αν είσαι ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ το αντιμετωπίζεις περίπου με την λογική “έρχεται ξανά η Χούντα, ούτε σινεμά δεν θα μας αφήνουν να βλέπουμε οι δεξιοί...” είναι ένα περιστατικό που τα παιδιά μας στα σχολεία το συζητούν προσπαθώντας να κατανοήσουν τι συνέβη και πως αντιμετωπίζετε κάτι ανάλογο; Μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία ότι είναι το κυρίαρχο, αν όχι το μοναδικό θέμα συζήτησης στα σχολεία μας, αυτό το περιστατικό.

Και τι κάνουμε εμείς για αυτό; Στην καλύτερη των περιπτώσεων αδιαφορούμε με την δικαιολογία της κούρασης και της καθημερινότητας και στη χειρότερη τους διαλύουμε το μυαλό. Με τη συμπεριφορά μας εμείς οι μεγαλύτεροι, από τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους μέχρι τους γονείς, αυτό που θα καταφέρουμε είναι το εξής.

Τα μισά από αυτά θα τα μετατρέψουμε σε παιδιά που το μίσος θα ξεχειλίζει από μέσα τους και που όταν θα παντρεύεται με την ορμή της εφηβείας, θα τους δημιουργεί την πεποίθηση, την επόμενη φορά που θα συναντήσουν αστυνομικό στο δρόμο, σε μαθητική ή φοιτητική πορεία, να βλέπουν μπροστά τους έναν “μπάτσο γουρούνι δολοφόνο...” που το σωστό είναι, με ένα καδρόνι να του ανοίξουν το κεφάλι.

Τα άλλα μισά θα τα τρομοκρατήσουμε τόσο, που την επόμενη φορά που ένας αστυνομικός θα τα σταματήσει στο δρόμο επειδή τον ενόχλησε ο τρόπος που μασούν την τσίχλα, να του δίνουν τα χέρια για να τους περάσει τις χειροπέδες...

Πόσο ντροπή..

Best of internet

Follow @ Twitter