«Ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε. Είμαστε τα Διάφανα Κρίνα»

Ο Θάνος Ανεστόπουλος, ο θρυλικός frontman των Διάφανων Κρίνων που σημάδεψε μουσικά όσο λίγοι τα παιδικά μας χρόνια, δεν είναι πια εδώ.

Είναι από τις περιπτώσεις ανθρώπων που δεν γνωρίζεις προσωπικά, αλλά νιώθεις να χάνεται μαζί τους για πάντα ένα κομμάτι της ψυχής σου. Φωνές που ήταν παρούσες σε μια ευρεία γκάμα συναισθημάτων, συνθέτοντας τη μελωδία της ευτυχίας, της λύπης, της απώλειας. Το Facebook γέμισε από τραγούδια για την απώλεια, μα δεν είχα το κουράγιο να γράψω κάτι. Σαν τότε, λίγους μήνες μετά την κατάθεση ψυχής για την αρρώστια του, που συζητούσαμε με τη διοργανώτρια συναυλίας του το ενδεχόμενο μιας συνέντευξης. Ήταν η πρώτη φορά που δεν ήξερα από που να αρχίσω και τι να ρωτήσω. Το άφησα. Κάποια άλλη στιγμή, ίσως. Με διαφορετικό τρόπο. Η μάχη όμως ήταν άνιση.

Στη φωνή του Θάνου πνίξαμε τις λύπες. Μας συνόδευσε σε χαρές, μεθύσια, διλήμματα και καλά σφραγισμένες στιγμές της εφηβείας. Έβαλε στα παιδικά μας δωμάτια τον Μποντλέρ. Μας μίλησε με τη φωνή του Ουράνη και του Καψάλη. Μας στροβίλισε στους ασφυκτικά γεμάτους χώρους του Aν και του Γκαγκάριν. Είδαμε στη διάρκεια των live που κρέμονταν από μια κλωστή έναν σύγχρονο καταραμένο ποιητή.

Στις τελευταίες μέρες των Διάφανων και στη σόλο καριέρα του τον έχασα. Πίστευα ότι η μαγεία είχε ολοκληρωθεί. 

Κι ύστερα ήρθε εκείνη η μέρα. «Η πρακτική της συγκάλυψης της ασθένειάς μου περισσότερο κακό μου κάνει ψυχολογικά, παρά καλό. Επιθυμώ να αρθρώσω αυτήν την ασθένεια και να το μοιραστώ μαζί σας, παρά να συνεχίσω να αποφεύγω την αλήθεια. Πάσχω από μεταστατικό Καρκίνο των Οστών. O οποίος στην διάγνωσή του είναι αρκετά επιθετικός». 

 Τα περσινά live των Διάφανων Κρίνων στην Τεχνόπολη, επανέφεραν μνήμες και έκαναν τα συναισθήματα ακόμα εντονότερα. Η οργή είχε καταλαγιάσει. Τη θέση της είχε πάρει μια σπάνια ηρεμία, μια δίψα για ζωή που προκαλούσε ανατριχίλα. Έμπαινες στο χώρο με το κεφάλι σκυμμένο από λύπη, αλλά έβγαινες γεμάτος όρεξη για ζωή. Ο χρόνος σταματούσε. Η ατμόσφαιρα ήταν πρωτόγνωρη. 

Η στάση του όλο αυτόν τον καιρό που έδινε τη μάχη, φανέρωνε πως το απόσταγμα του μηνύματος εκείνου ήταν πλέον ο βασικός συνοδοιπόρος του. «Θέλω να σας στείλω όλη την θετική μου ενέργεια. Ζήστε την κάθε σας μέρα με αλήθεια, έρωτα, αγώνα και δημιουργία. Ζήστε την κάθε ημέρα σας σαν να ήταν η τελευταία σας. Γιατί συχνά στην καθημερινότητα μας μεγεθύνουμε μικρά προβλήματα παραμερίζοντας και ξεχνώντας τι σπουδαίο και μεγάλο δώρο είναι η ζωή που μας δόθηκε».

Θαρρώ πως η υιοθέτηση των παραπάνω θα ήταν για εκείνον το ιδανικό «αντίο». Χωρίς μελό στα πένθιμα φθινοπωρινά δειλινά. Με συντροφιά το «βάλτε να πιούμε», βροντοφωνάζοντας το μήνυμα προς τον βαρκάρη. Εμείς, πάντως, θα το κάνουμε. Με ιστορίες από συναυλίες και στίχους που δεν θα ξεθωριάσουν ποτέ.

Καλό ταξίδι.

Best of internet