Γιατί ο Κώστας Κεντέρης είναι ο καλύτερος αθλητής

Γιατί ο Κώστας Κεντέρης είναι ο καλύτερος αθλητής

Και γιατί τώρα που πλησιάζουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες πρέπει επιτέλους να σταματήσεις να τον κατηγορείς.

Γιατί ο Κώστας Κεντέρης είναι ο καλύτερος αθλητής

Σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. Εκείνοι που κάνουν πράγματα και εκείνοι που τα βλέπουν από την τηλεόραση. Στη χώρα μας είναι γνωστό ότι η δεύτερη κατηγορία έχει μια συνήθεια που ακούει στο όνομα «ασταμάτητη κριτική». Δηλαδή μπορεί κάποιος να κάθεται στον καναπέ του, με τα πόδια ψηλά και να απαιτεί ο Μπουρούσης να μην πάει στον Παναθηναϊκό, ο Θανάσης Αντετοκούνμπο να γίνει ακόμη πιο εύστοχος και ο Κριστιάνο Ρονάλντο να αλλάξει άμεσα το στυλ του. Γιατί έτσι.

Είναι οι ίδιοι που όταν πηγαίνουν στο γήπεδο έχουν άποψη για την κάθε φάση που ολοκληρώνεται στην απέναντι πλευρά του γηπέδου (αλλά δεν είναι οι διαιτητές), ξέρουν καλύτερα το σύστημα από τον καθένα (αλλά δεν είναι προπονητές) και την κρίσιμη στιγμή είναι σίγουροι ότι θα έβρισκαν τα δίχτυα στο πέναλτι (αλλά φυσικά δεν είναι ποδοσφαιριστές).

Από την ίδια φυλή, λοιπόν, πρέπει να προέρχονται και εκείνοι που όταν διεξάγονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες (πλησιάζει πάλι ο Αύγουστος) παίρνουν τον φραπέ τους, πηγαίνουν στην παραλία και περνώντας από μία τηλεόραση σε μια καφετέρια νησιού με γιγαντοθόνη γελάνε με τους «ντοπαρισμένους» που δίνουν τον αγώνα τους. Και δεν υπάρχει τίποτα κακό στον φραπέ ούτε στην παραλία. Αλλά υπάρχει κάτι ιδιαίτερα ενοχλητικό σε αυτή τη νοοτροπία του γενικευμένου αφορισμού.

Γιατί οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν περάσει ούτε μία ημέρα σε ένα στάδιο. Δεν έχουν προσπαθήσει να επανέλθουν με κόπο μετά από έναν μεγάλο τραυματισμό, δεν έχουν νιώσει στα πόδια τους τον πόνο της διπλής προπόνησης και δεν έχουν ζήσει την αμφισβήτηση και την αποτυχία που οδηγεί στην κορυφή.

Ακόμη περισσότερο, δεν έχουν καταλάβει ότι στον πρωταθλητισμό πρέπει να χρησιμοποιείς το μυαλό σου, να θέτεις συνεχώς τους στόχους σου, να παλεύεις με τα όρια αντοχής σου και να δικαιώνεσαι ξεπερνώντας τον εαυτό σου μέρα με τη μέρα.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον στίβο.

Εκεί που κάποιοι βλέπουν έναν αθλητή να τρέχει γύρω γύρω ή κάποιον να πέφτει μέσα στην άμμο, άλλοι βλέπουν κάποιον να γεύεται τους καρπούς του κόπου του. Αλλά αυτό είναι θέμα οπτικής.

Αυτό που δεν είναι θέμα οπτικής στο ταρτάν είναι οι επιτυχίες του Κώστα Κεντέρη (χρυσό σε Ολυμπιακούς, Παγκόσμιο και Πανευρωπαϊκό), η σταθερή πορεία της Κατερίνας Θάνου με συμμετοχές και μετάλλια που θα ζήλευαν παγκοσμίου βεληνεκούς αθλητές και όλα τα μετάλλια της Εθνικής Ομάδας σε οποιοδήποτε αγώνισμα.

Και εδώ κάπου ακούγεται από το βάθος του beach bar το φανταστικό επιχείρημα «Κι εγώ αν έπαιρνα φάρμακα τα ίδια θα έκανα». Εεεεεεε, όχι. ΟΧΙ. Ο Χ Ι.

Και δεν γράφουμε κάτι τέτοιο για να ενθαρρύνουμε ένα αντίστοιχο γιουχάρισμα στα 200μ. με εκείνο του 2004 «επειδή ορισμένοι κακοί δεν αφήνουν έναν δικό μας αθλητή να κατέβει». Αλλά μιλάμε για μια προσγειωμένη αντίληψη των γεγονότων. 

Το περιστατικό με το ατύχημα στους Ολυμπιακούς της Αθήνας ήταν περίεργο, λάθος, ίσως και αστείο. Eκείνοι, όμως, που αφήνουν ένα μηχανάκι να τους παρασύρει και δεν βλέπουν αντικειμενικά ότι η προσπάθεια που κρύβεται πίσω από ένα οποιοδήποτε ολυμπιακό μετάλλιο και ο ιδρώτας που αυτό περιέχει είναι κάτι ακόμη μεγαλύτερο, τότε χάνουν τη μισή ιστορία.

Η ουσία όμως είναι πάντα μία. Στους στίβους, στα παρκέ και στα γήπεδα υπάρχουν αναβολικά. Δεν είναι αυτά που καθορίζουν ποιος θα γίνει πρωταθλητής ούτε κάνουν την προπόνηση παιχνιδάκι, αλλά όντως υπάρχουν. Και το ξέρουν όλοι. Αυτός που παίρνει «φάρμακα» πιάνεται και τιμωρείται. Αυτοί είναι οι κανονισμοί και έτσι λειτουργεί η κοινωνία χρόνια τώρα, σε όλους τους τομείς της απόδοσης δικαιοσύνης.

Ακόμη όμως κι αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν ορισμένοι που κάνουν χρήση απαγορευμένων ουσιών και δεν έχουν πληρώσει για το ατόπημά τους, τουλάχιστον δεν θα είναι ανάμεσα σε εκείνους που θα κάθονται με τα πόδια ψηλά και θα γελάνε την ώρα που οι άλλοι θα αγωνίζονται στο Ρίο.

Best of internet