Οταν τα χάπια λύγισαν τον Αγκερ!

Οταν τα χάπια λύγισαν τον Αγκερ!

Οταν το σώμα δεν υπακούει στις τρελές απαιτήσεις ο δρόμος για τη σωτηρία είναι τα χάπια. Σωστό ή λάθος; Ο Λόβρεν υποφέρει, ενώ ο Ντάνιελ Αγκερ πλήρωσε αυτή την απόφαση με την πρόωρη απόσυρσή του από τα γήπεδα!

«Εχω προβλήματα με ολόκληρο το σώμα μου τις τελευταίες δυο εβδομάδες, την πλάτη μου, αλλά και με τον αχίλλειο τένοντα. Παίρνω πέντε χάπια πριν από κάθε ματς» τόνισε ο Λόβρεν. Οι Βρετανοί θυμήθηκαν την περίπτωση του Ντάνιελ Αγκερ, ο οποίος σόκαρε την ποδοσφαιρική Ευρώπη με την απόφασή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση στα 31 του χρόνια. Ο Δανός αμυντικός βρέθηκε στην κορυφή, αλλά το σώμα του δεν τον άφησε να συνεχίσει σε top επίπεδο. Ενα story – μάθημα για πολλούς αθλητές που καλύπτουν τον πόνο με χάπια και ξέρουν καλά πως έχουν πάρει τον άσχημο δρόμο...

Ο Αγκερ είχε εγκαταλείψει την Premier League για τη Μπρόντμπι και ο λόγος δεν ήταν ο Μπρένταν Ρότζερς, αλλά ότι το σώμα του δεν άντεχε άλλο... Διαδοχικοί τραυματισμοί, πόνοι, καρτέλες με παυσίπονα κι ένας φαύλος κύκλος που δεν είχε έκλεινε ποτέ. Το σκηνικό δεν άλλαξε στη Δανία όπου μετακόμισε. Οι τραυματισμοί δεν υποχώρησαν και στις αρχές Ιουνίου του 2016 ο 31χρονος αμυντικός συγκλόνισε με τις αποκαλύψεις του και φυσικά με την ανακοίνωση για το τέλος της καριέρας του. «Είχα πάρει τόσα πολλά αντιφλεγμονώδη. 'Ηξερα πως όλο αυτό δεν ήταν τόσο καλό για μένα και την καριέρα μου αλλά δεν σταμάτησα ποτέ ούτε καν προς το τέλος. Δεν κερδίζω τίποτα με το να το λέω αυτό αλλά ελπίζω να μην γίνει αυτό με άλλους αθλητές. Το λέω για να πάρουν άλλα παιδιά ένα ή δύο χάπια λιγότερα».

Μια εβδομάδα πριν την οριστική του απόφαση υπήρχε το ντέρμπι με την Κοπεγχάγη και ο ίδιος ήταν αμφίβολος για το ματς. Καιγόταν για να παίξει και... κρυφά από τους γιατρούς πήρε τη μέγιστη συνιστώμενη δόση του φαρμάκου. Οι παρενέργειες ποικίλλουν από άτομο σε άτομο και ο Αγκερ συχνά αισθάνθηκε ληθαργικός μετά τη λήψη του φαρμάκου. Προσπάθησε να το αντιμετωπίσει με αρκετούς καφέδες, μάταια... Πήρε δύο χάπια το πρωί του ντέρμπι κι έπειτα δύο ακόμα λίγο πριν φτάσει στο γήπεδο της αντιπάλου. Μόλις 15 λεπτά ήταν η απόσταση από το ξενοδοχείο όπου διέμενε η αποστολή για το «Parken» και σε αυτό το διάστημα κοιμήθηκε. Ο Μάρτιν Ορνσκοβ προσπαθούσε να τον ξυπνήσει. Δεν είχε δει ποτέ κάτι ανάλογο... Ο Αγκερ ήταν νυσταγμένος, ήπιε ακόμα έναν καφέ, αλλά κι ένα ενεργειακό ποτό στη διάρκεια της προθέρμανσης. «Ηθελα να μείνω στα αποδυτήρια και να κοιμηθώ μετά την προθέρμανση, αλλά αποφάσισα να παίξω...». Λίγο πριν την έναρξη προσπάθησε να μιλήσει στους συμπαίκτες του, αλλά αυτά που τους έλεγε δεν έβγαζαν νόημα... Πήρε φανέλα βασικού, το ένα λάθος διαδεχόταν το άλλο και στο 29ο λεπτό ζήτησε αλλαγή. Εμεινε στον πάγκο για λίγα λεπτά, ωστόσο κρίθηκε σωστό να πάει στα αποδυτήρια. Κι όμως δε θυμάται τίποτα απ΄ όλα αυτά!

Η σύζυγός του, Σόφι δεν του μίλησε στην επιστροφή του στο σπίτι. Δε χρειαζόταν, έδειξε με τη στάση της πως διαφωνούσε. Τα τελευταία χρόνια τον πίεζε να σταματήσει τα χάπια, αλλά ποτέ δεν την άκουσε..

Τον Μάρτιο του 2015, ο Αγκερ, ο οποίος είχε ήδη αρχίσει να παίρνει λιγότερα χάπια, συνειδητοποίησε ότι ήταν καιρός να σταματήσει εντελώς. Ωστόσο, το σώμα δεν μπορούσε να το αντιμετωπίσει. Ο οργανισμός του ζητούσε φάρμακα, το σώμα του πονούσε και ο ίδιος ήταν σε απόγνωση. Ένα χρόνο και δύο μήνες αργότερα αποσύρθηκε. Επαιξε δώδεκα χρόνια σε top επίπεδο, κατέκτησε τίτλους, βρέθηκε μια ανάσα από τη Μπαρτσελόνα και όλοι οι προπονητές που τον έζησαν από κοντά τον αποθέωσαν. Ο ίδιος ήθελε να τον θυμούνται ως ένα παίκτη που σταμάτησε κάπου κοντά στην κορυφή, δεν επιθυμούσε να τον ξεχάσουν... Μα πολύ περισσότερο ήθελε να μάθουν οι αθλητές την ιστορία του...

Ο Τζον Μπριούερ, καθηγητής αθλητικής ιατρικής και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο St Mary's θεωρεί πως το να παίρνουν οι αθλητές αρκετά χάπια συνηθίζεται στο ποδόσφαιρο. «Είναι αρκετά συνηθισμένο απ' όσο θεωρεί και πιστεύει ο κόσμος. Πρώτη φορά δούλεψα στο ποδόσφαιρο πριν από 30 χρόνια και το ίδιο πρόβλημα υπήρχε και τότε. Υπάρχει αυτή η διαρκής ένταση και... σύγκρουση με το ιατρικό και επιστημονικό κομμάτι. Υπάρχει πάντα η εκδοχή και η διαπίστωση πως ο παίκτης πρέπει να ηρεμήσει, να ξεκουραστεί και να αναρρώσει αντί να παίρνει φάρμακα και να πιέζεται να γυρίσει πιο γρήγορα. Μετά έρχεται ο προπονητής και σου λέει σε θέλω στην ομάδα οπότε όσο δεν είσαι στην ομάδα είναι πρόβλημα για σένα. Ο παίκτης αναζητά τρόπους ακόμα και αντισυμβατικούς και μη ορθολογικούς για να επανέλθει» και καταλήγει: «Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι στο σώμα με τις παρενέργειες της διαρκούς χορήγησης φαρμάκων. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι αθλητές δεν ανταποκρίνονται στα φάρμακα, δεν τους βοηθάνε στον πόνο και αντίθετα τους δημιουργούν επιπρόσθετη επιβάρυνση. Μετά ακόμα και ένας επιπόλαιος τραυματισμός μπορεί να βρει το σώμα σε όχι καλή κατάσταση και να γίνει χρόνιος».