ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE

Πώς το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο γέμισε ανεπιθύμητους σταρ

Πώς το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο γέμισε ανεπιθύμητους σταρ

Μερικά από τα πιο διάσημα πρόσωπα του ποδοσφαίρου ετοιμάζονται για μια σεζόν στασιμότητας, αφού το να πάρουν μεταγραφή αποδεικνύεται πιο δύσκολο από ποτέ για τα κλαμπ της ελίτ.

Θεωρητικά, η ζωή ενός κορυφαίου επιπέδου εκατομμυριούχου sportsman πρέπει να είναι ονειρική. Αλλά κοιτάξτε παντού στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή και θα δείτε όχι λίγους σταρ ποδοσφαιριστές που πέρασαν και περνάνε το καλοκαίρι τους με μιζέρια, απομόνωση και αβεβαιότητα. Η πιο προφανής περίπτωση είναι αυτή του Γκάρεθ Μπέιλ, ο οποίος μείνει εκτός πλάνων στη Ρεάλ Μαδρίτης, ακούει τον προπονητή του να λέει διάφορα και του αρνήθηκε μια απόδραση της τελευταίας στιγμής, με όλα αυτά να γίνονται μέσα σε λίγες εβδομάδες. Παραμένει στη Μαδρίτη, ανεπιθύμητος και σίγουρα όχι χαρούμενος, καθώς η μεταγραφική περίοδος οδεύει προς το τέλος της.

Κάποια εκατοντάδες μίλια πιο βόρεια, σε μια άλλη ηλιόλουστη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, μια παρόμοια κατάσταση εξελίσσεται. Ο Νεϊμάρ μπορεί να είναι ο πιο ακριβός ποδοσφαιριστής του πλανήτη, αλλά δεν τον θέλει πια η ομάδα που τον πούλησε για 200 εκατ. λίρες, ενώ ο ίδιος δε θέλει να είναι στην Παρί Σεν Ζερμέν. Μετά υπάρχει ο Φιλίπ Κουτίνιο, αποδιοπομπάιος τράγος για τις αποτυχίες της Μπαρτσελόνα από την άφιξη του κι έπειτα, ενώ 18 μήνες μετά την πολύκροτη μεταγραφή του, δεν έχει κάποια ξεκάθαρη θέση στην ομάδα. Και ο Χάμες Ροντρίγκες, στον οποίο δε δόθηκε καν φανέλα από τη Ρεάλ φέτος. Σε όλες τις περιπτώσεις, μια γρήγορη και εύκολη αποχώρηση -ίσως με τις τιμές να πέφτουν λίγο- θα βοηθούσε όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Το μόνο πρόβλημα; Δεν υπάρχουν αγοραστές στον ορίζοντα.

Οπως δεν υπάρχει κάποιος πρόθυμος αγοραστής που να μπορεί να πληρώσει όσα απαιτούνται για τον Πολ Πογκμπά, έναν εκπληκτικό συνδυασμό τεχνικής και δύναμης στις καλύτερες του σεζόν, ή για τον Κρίστιαν Ερικσεν, έναν παγκόσμιας κλάσης playmaker που θα βελτίωνε μάλλον οποιαδήποτε ομάδα της Ευρώπης. Αμφότεροι άρχισαν το καλοκαίρι... ζητώντας βασικά από κάποια ομάδα να τους αγοράσει, αλλά για τον Πογκμπά υπήρξε ενδιαφέρον μόνο από τη Ρεάλ ενώ για τον Ερικσεν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ άργησε πολύ να κάνει κίνηση. Τουλάχιστον θα παίζουν και οι δύο, σε Γιουνάιτεντ και Τότεναμ, αν παραμείνουν σε αυτές. Στο βόρειο Λονδίνο, ο Μεσούτ Οζίλ παραμένει παίκτης της Αρσεναλ αλλά είναι κάτι σαν... part-time ενώ δύο πρώην συμπαίκτες του έχουν τα δικά τους θέματα: Ο Αλέξις Σάντσες φαίνεται πως θα μείνει για ακόμη μία σεζόν σε αυτό το κάτι σαν "ακριβή φυλακή-τιμωρία" στη Γιουνάιτεντ, ενώ την ίδια μοίρα κατά πάσα πιθανότητα θα έχει ο Γκονσάλο Ιγουαΐν στη Γιουβέντους.

Αυτό το τρίο μπορεί να μη βρίσκεται στα καλύτερα του χρόνια, αλλά στα 30 και 31 τους, δεν είναι και στα χειρότερα τους. Δε θα έπρεπε να ήταν τόσο δύσκολο το να βρεθούν νέοι εργοδότες.

Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, φυσικά. Αλλά ενώ οι ιδιαιτερότητες ποικίλουν, γενικά οι καταστάσεις είναι περιέργως παρόμοιες. Αν πάρουμε σαν μία όλες αυτές τις περιπτώσεις, μπορούμε να πούμε ότι αυτοί οι σταρ που δυσκολεύονται, μπορούν να θεωρηθούν ως σύμπτωμα των συνόρων του ποδοσφαιρικού top-level που στενεύουν με πολύ γρήγορο ρυθμό. Με τη δύναμη να έχει συγκεντρωθεί σε ένα μικρό αριθμό ποδοσφαιρικών κλαμπ, όπως και με τόσο μεγάλη διαφορά στις πηγές εσόδων ανάμεσα στην ελίτ και τους υπόλοιπους, η λίστα με τους πιθανούς προορισμούς για έναν καθιερωμένο παίκτη-όνομα μοιάζει εξαιρετικά κλειστή: Δύο κλαμπ στην Ισπανία, πέντε στην Αγγλία, ένα στη Γερμανία, ένα στην Ιταλία, ένα στη Γαλλία. Από εκεί και πέρα, η Κίνα...

Η άλλη επιλογή είναι να δεχθούν μια καλή μείωση των απολαβών και να επιλέξουν ομάδες όπως η Τότεναμ ίσως, ή η Ιντερ, ή η Ντόρτμουντ. Μια τέτοια επιλογή, συνήθως παρουσιάζεται σαν... δύσκολη, σαν προφανής επιλογή για ένα μυαλό που δεν έχει δηλητηριαστεί από την απληστία. Θα πουλούσατε, όμως, την εργασία σας πολύ κάτω από την αγοραστική αξία σας, αν είχατε ήδη ένα μακροχρόνιο συμβόλαιο με το οποίο ήσασταν χαρούμενοι οικονομικά; Και τι θα γίνει αν η "δουλειά" σου που ήταν εξαιρετικά εξειδικευμένη και θεαματικά πολύτιμη, θα αξίζει πολύ λιγότερα όταν θα είσαι πάνω από τα 30 σου;

Ξεκάθαρα, αυτή είναι μια κατάσταση χωρίς νικητή. Ο παίκτης λέει αντίο στο στάτους και το πρεστίζ, αν όχι και στα λεφτά. Το κλαμπ, από την άλλη, συνεχίζει να βάζει πολλά λεφτά στην τσέπη ενός υπαλλήλου από τον οποίο θέλουν να απαλλαγούν. Οι μάνατζερ χάνουν τις προμήθειες τους. Και σε όλους εμάς τους υπόλοιπους, αρνούνται την ευχαρίστηση του να βλέπεις έναν ποδοσφαιριστή κορυφαίου επιπέδου να παίζει με ελευθερία και χαρά.

Αλλά το πρόβλημα είναι πιο βαθύ από το γεγονός ότι απλά κάποιες μεταγραφές δε γίνονται. Γιατί ακόμη κι αν τελικά γίνουν, αυτό το νέο τοπίο παραμένει ένα ανησυχητικό θέαμα. Το κορυφαίο επίπεδο του ποδοσφαίρου είναι αυτό στο οποίο -εξ ορισμού- θα πρέπει ο ανταγωνισμός και ο ενθουσιασμός να υπάρχουν στο απόλυτο. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι τώρα στο κορυφαίο επίπεδο υπάρχουν τα ίδια ονόματα που αλλάζουν ομάδες ανάμεσα σε έναν συγκριμένο αριθμό σούπερ-κλαμπ, ενώ οι ίδιες πηγές ανακατανέμονται μεταξύ της ίδιας κλειστής ελίτ. Δε χρειάζεται να έχει οικονομικό πτυχίο κανείς για να δει ένα σπορ, του οποίου η θεμελιώδης ανταγωνιστικότητα έχει ξεχαστεί.

Στο παρελθόν, τα κορυφαία κλαμπ έδιναν μάχες για να κρατήσουν τους σταρ-παίκτες τους. Φέτος δίνουν μάχες για να τους ξεφορτωθούν. Με την έναρξη των πρωταθλημάτων τους να πλησιάζουν, ίσως να είναι νη δυσκολότερη πρόκληση που θα πρέπει να αντιμετωπίσουν όλη τη σεζόν...

ΠΗΓΗ: FourFourTwo