Σάρι και Κέπα ξεγύμνωσαν την αναρχία της Τσέλσι

Σάρι και Κέπα ξεγύμνωσαν την αναρχία της Τσέλσι

Ο Γιώργος Καραμάνος βλέπει πώς οι φήμες απειθαρχίας μετατράπηκαν σε εικόνες και ντρόπιασαν μία χρόνια άρρωστη ομάδα, που στερείται ηγέτη, αρχηγού και πλέον και προπονητή.

Οπως συμβαίνει με τον κάθε άνθρωπο, την κάθε οικογένεια, έτσι και με την κάθε ομάδα-σύλλογο, εκείνο που καθορίζει, που διαμορφώνει το status, το ΕΙΝΑΙ, το μεταξύ τους, είναι οι σχέσεις. Και στην Τσέλσι φάνηκε πλέον ξεκάθαρα και φωναχτά όσα έλεγαν ψιθυριστά δημοσιογράφοι, οπαδοί, φίλοι κι εχθροί. Εάν υποθέσουμε πως... έναν προπονητή πρέπει να τον φοβούνται και να τον αγαπούν και εάν δεν γίνεται και τα δύο, τότε καλύτερα μόνο να τον φοβούνται, στα δικά της αποδυτήρια δεν συμβαίνει τίποτα από τα δύο. Αυτό που έκανε ο Κέπα στη φάση της αλλαγής του, η «μισή» αντίδραση του Μαουρίτσο Σάρι και όσα κωμικοτραγικά ακολούθησαν, αποδεικνύουν μονάχα ένα πράγμα, ότι ο Ιταλός το έχει χάσει το παιχνίδι, εντελώς.

«Οταν βλέπεις το ταμπελάκι με το όνομά σου, απλά βγαίνεις. Αν θες χτυπάς τον πάγκο, ουρλιάζεις, θυμώνεις, αλλά το διαχειρίζεσαι αργότερα. Εκείνη τη στιγμή απλά βγαίνεις και δεν μιλάς». Εάν υπάρχει κάποιος που έχει ιδρώσει τη μπλε φανέλα, αυτός είναι ο Τζον Τέρι και ο αιώνιος captain του club, εμφανίστηκε επίσης έξαλλος κυρίως με τον Βάσκο πορτιέρο, αλλά και με τον προπονητή: «Αυτό που έκανε ο Κέπα, δεν έπρεπε να περάσει έτσι. Ούτε εκείνη τη στιγμή, ούτε μετά στ' αποδυτήρια. Εκεί μπαίνεις μέσα σαν προπονητής και δίνεις σε όλους να καταλάβουν ποιος είναι το αφεντικό».

Μία από τις αλήθειες που ισχύουν για όλους τους προπονητές του κόσμου και σε κάθε κατηγορία, από το «Γουέμπλεϊ», έως και τα Ταταύλα, είναι το ότι κανείς παίκτης δεν μπορεί να σε μειώσει χωρίς τη συγκατάθεσή σου. Προφανώς και ο Σάρι δεν είχε συναινέσει άμεσα σε όλο αυτό το ξεκατίνιασμα, αλλά με τον τρόπο του λογικά έδωσε δικαιώματα. Ουσιαστικά, αυτό που επιβεβαιώθηκε στον τελικό του League Cup για την τωρινή Τσέλσι, ήταν πως σε καμία περίπτωση δεν ισχύει στο παραμικρό το κλασικό... Αρχηγού παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω. Ο Σάρι έδειξε ότι τουλάχιστον όσον αφορά το Λονδίνο, ουδέποτε κατάφερε να γίνει ο στρατηγός που χρειαζόταν ένα από χρόνια τώρα (θυμηθείτε Μουρίνιο) απείθαρχο ρόστερ.

Οταν ένας νεαρός τερματοφύλακας που βρέθηκε ξαφνικά πρωταγωνιστής στην Premier League και με την ταμπέλα της ακριβότερης μεταγραφής του κόσμου στη θέση του, βγάζει αυτή τη συμπεριφορά και μοιάζει από νεόπλουτο κωλόπαιδο, έως και παιδάκι που δεν θέλει με τίποτα να χάσει το παιχνίδι, τότε πώς θα μπορούσες να απαιτήσεις από τον Εντέν Αζάρ να πειθαρχήσει; Το φοβερό είναι ότι ο Σάρι προσπάθησε να καλύψει στη συνέχεια το γεγονός, δίνοντας το άλλοθι της ασυνεννοησίας και του τραυματισμού του πορτιέρο του. Μόνο που αυτό με τη συγκάλυψη του προπονητή-πατέρα-δάσκαλου δεν ενδείκνυται για όλες τις περιπτώσεις. Και η συγκεκριμένη σήκωνε μαστίγιο. Επί τόπου στις κάμερες και μετά μπροστά σε όλη την ομάδα.

Η αδιανόητα κωμικοτραγική αντίδραση του Κέπα τους έκανε όλους ρεζίλι. Και μιλάμε για όλον τον οργανισμό της Τσέλσι. Ο ίδιος, ο προπονητής του, οι συμπαίκτες, οι οπαδοί, το έμβλημα της φανέλας που φοράει. Ο Σάρι πάλι έκανε κακό στην εικόνα του. Ο θυμός του, τα πήγαινε' έλα προς τη φυσούνα, αλλά τελικά το ότι δεν πίεσε μέχρι τέλους για να γίνει η αλλαγή, τον αφήνουν έκθετο σε όλον τον κόσμο και κυρίως στα αποδυτήρια και στη διοίκηση που ό,τι δεν είχε καταλάβει, το κατανόησε πλέον για τα καλά. Οτι αυτός ο προπονητής δεν μπορεί να βάλει τάξη, αλλά και το ότι στο ρόστερ της υπάρχει ένα τεράστιο και ακυβέρνητο χάος, που δεν μπορεί να αλλάξει κανείς. Λογικά μετράει μέρες για το αναπόφευκτο.

Εξίσου άθλιο σαν εικόνα ήταν και αυτό που είπε ο Θέσαρ Αθπιλικουέτα. Ως αρχηγός όφειλε να ενεργήσει. Και αφού δεν το έκανε, βγήκε και δήλωσε μετά ότι: «Δεν κατάλαβα τι ακριβώς έγινε. Βρισκόμουν στην άλλη άκρη του γηπέδου». Οσο τίμιος και πολυεργαλείο κι αν είναι ο Ισπανός, έδειξε ότι δεν αξίζει το περιβραχιόνιο ως προσωπικότητα. Ο ηγέτης αποκτά κύρος με το να είναι είτε αληθινός φίλος είτε πραγματικός εχθρός. Δηλαδή να παίρνει θέση, καθαρά, υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς. Αυτή η τακτική έχει πολύ περισσότερα πλεονεκτήματα για την ομάδα, από την απλή ουδετερότητα που δεν προσφέρει καμία λύση. Ο Τέρι ή ο Λάμπαρντ θα είχαν πιάσει από τον σβέρκο τον Κέπα και θα τον έβγαζαν έξω με φάπες και αυτό θα ήταν και το απόλυτο politically correct. Ολα τ' άλλα είναι μισοδουλειές που απλά διαιωνίζουν την αναρχία...

Follow me: @jorgekaraman