Ο star στην Ελλάδα και ο τοπογράφος στην Ατλαντίδα… βίοι παράλληλοι.

Ο Μάκης είδε το κείμενο που ανέβασε πριν λίγες μέρες στο instagram ο Everlast εναντίον του Trump, μαζί με την υπέροχη φωτογραφία του και κάτι σκέφτηκε...

Το να ανήκεις στο star system της Ελλάδας, είναι σαν να λες «είμαι τοπογράφος στην Ατλαντίδα» και μάλιστα «ανήκω στην ένωση τοπογράφων της Ατλαντίδας». Είναι μία κατάσταση που δεν υπάρχει, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι απειροελάχιστοι οι καλλιτέχνες στην Ελλάδα που έχουν ηθική, αισθητική και πνευματική υποδομή ενός star, αυτό που λέμε ‘star quality’.

Προφανώς δεν έχει να κάνει με το ότι είμαστε μόνο δέκα εκατομμύρια, γιατί τόσο πληθυσμό έχουν καμιά δεκαριά άλλες χώρες στην Ευρώπη αλλά οι καλλιτέχνες τους δεν βρίσκονται στη κατάσταση των δικών μας. Κάτι πολύ ενδεικτικό μέσα από το οποίο φαίνεται η κατάσταση του Ελληνικού σταρ σύστεμ είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει  τους μελλοντικούς η νυν πρωθυπουργούς  και η σχέση που επιδιώκει να έχει μαζί τους. Ο Chuck Rubin, ιδρυτής του Συλλόγου Δικαιωμάτων των Καλλιτεχνών στις Η.Π.Α, έχει πει ότι «το γεγονός ότι οι υποψήφιοι Πρόεδροι των Η.Π.Α. πάντα θέλουν να χρησιμοποιήσουν κάποιο τραγούδι στην προεκλογική τους εκστρατεία, δείχνει πόσο ισχυρή είναι η μουσική».

Στην Ελλάδα, «τo γεγονός ότι οι μουσικοί, τραγουδιστές κλπ επιδιώκουν οι ίδιοι σαν παλαβοί να κολλήσουν προσωπικά, ως άτομα, δίπλα σε έναν πολιτικό, δείχνει πόσο ανίσχυροι και καμιά φορά ασήμαντοι είναι». Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι διάφοροι καλλιτέχνες και ο τρόπος που κόλλησαν δίπλα στον ΣΥΡΙΖΑ όταν κατάλαβαν ότι θα γινόταν κυβέρνηση, και στο κίνημα του ‘ΟΧΙ’ του δημοψηφίσματος όταν κατάλαβαν ότι ήταν ‘πιασάρικο’. Φυσικά, εντελώς αντίστοιχης καλλιτεχνικής αισθητικής είναι και η προσπάθεια που κάνουν τελευταία ορισμένοι από αυτούς να διαχωρίσουν τη θέση τους.

Γενικά, τους Έλληνες καλλιτέχνες, αν τους παρατηρήσεις από μία απόσταση, είναι αρκετά εντυπωσιακός,  αν και αναμενόμενος, ο τρόπος με τον οποίον στριμώχνονται για να πιάσουν θέση δίπλα στον ‘Βασιλιά’. Καλλιτέχνες, μικροί, μεσαίοι, μεγάλοι (πάντα στην ελληνική μονάδα μέτρησης). Όμως με αφορμή την ανάρτηση του Everlast, έχει ενδιαφέρον, να δούμε τι γίνεται στις Η.Π.Α, σε μία χώρα που υπάρχουν μερικοί πραγματικοί Star. Το τελευταίο διάστημα, είδαμε τον Neil Young, τους R.E.M. και τον Everlast, να απαγορεύουν με πολύ επιθετικό τρόπο στον Donald Trump να χρησιμοποιήσει τραγούδια τους. Άλλωστε, αυτοί είναι πραγματικοί Star και αυτός απλά ένας υποψήφιος Πλανητάρχης. Και μην αρχίσουμε τη κουβέντα του στυλ «ναι αλλά ο Τραμπ είναι γελοίος» γιατί έλληνα καλλιτέχνη- ψηφοφόρε ο παππούς μου έλεγε «βγαλ’ τη σκούφια σου και βάρα με»…
 
Όμως η ιστορία πάει 94 χρόνια πίσω, όταν το 1932, ο Ρούσβελτ  έγινε ο πρώτος υποψήφιος Πρόεδρος που χρησιμοποίησε στην καμπάνια του μία επιτυχία που ήδη προϋπήρχε, το ‘Happy days are here again’. Αυτό δημιούργησε μία ‘σχολή’, και αρκετοί υποψήφιοι το επανέλαβαν μέσα στα επόμενα χρόνια.

 

Χρειάστηκε να περάσουν 52 χρόνια ώστε κάποιος να δείξει ποιος είναι το αφεντικό μεταξύ ενός αληθινού καλλιτέχνη και ενός πολιτικού, ακόμη και αν είναι Πλανητάρχης. Να δείξει ‘‘who is the boss’’… Το 1984, ο Bruce Springsteen, απαγόρευσε στον ήδη Πρόεδρο Ρόναλντ Ρίγκαν να χρησιμοποιήσει το ‘Born in the U.S.A.’ στην καμπάνια του για να εκλεγεί δεύτερη φορά. Επειδή έτυχε να είμαι στην Αμερική εκείνη την εποχή, και για όσους δεν το ξέρουν, τον Ρίγκαν, τον ‘Ρόνι’,  τον αγαπούσαν πολύ οι περισσότεροι  Αμερικάνοι γι αυτό και επανεξελέγη. Σκεφτείτε, δηλαδή, σε έναν ήδη εκλεγμένο Πρωθυπουργό στην Ελλάδα, πανίσχυρο και δημοφιλή, αν θα υπήρχε έστω και ένας έλληνας καλλιτέχνης που να του αρνιόταν το τραγούδι του γιατί δεν θα του έκανε ως πολιτικός. Πιθανότης μηδέν.

Ο Springsteen κατέχει , μαζί με άλλους, το ρεκόρ αρνήσεων, αφού το ‘Born in the U.S.A.’ το αρνήθηκε το 1996 στον Bob Dole και το 2000 στον Pat Buchanan. Μαζί του στη λίστα με ίδιες αρνήσεις, είναι ο John Μellencamp ο οποίος αρνήθηκε τραγούδια του, επίσης στον Ρίγκαν το 1984, στον George Bush το 2000, και στον John McCain to 2008.

 

Για να καταλάβουμε τη διαφορά μεταξύ πραγματικών καλλιτεχνών με αυτοεκτίμηση και αυτοσεβασμό, μέχρι και κάποιοι Orleans έχουν δύο αρνήσεις σε προέδρους… μεταξύ των οποίων η μία είναι στον George Bush το 2004 όταν ήταν ήδη Πρόεδρος. Ο μπαμπάς Bush ‘έφαγε πόρτα’ το 1988 από τον Bobby McFerrin για να μην χρησιμοποιήσει το ‘’Don’t worry, be happy’’. Ακόμα περισσότερο, για να φανεί η διαφορά μεταξύ πραγματικών Star και Ελλήνων σταρ, ο Sam Moore, το 2008, αρνήθηκε στον Barack Obama , παρότι και οι δύο είναι μαύροι, να παίζει στην προεκλογική του εκστρατεία το ‘’Hold on, I’m coming’’, λέγοντας τότε στην επιστολή άρνησης , μεταξύ άλλων, «…..παρ’ όλα αυτά βρίσκω συναρπαστικό να βλέπω έναν έγχρωμο να πηγαίνει για Πρόεδρος».

Ο Obama φυσικά δεν χρησιμοποίησε το τραγούδι αλλά επειδή οι μεγάλοι Star καλλιτέχνες δεν έχουν κόμπλεξ και πάντα συναντιούνται με τους πολιτικούς όταν αποδεικνύονται ισάξιοι, ένα χρόνο αργότερα ο Moore μαζί με τον Sting και τον Elvis Costello, ήταν καλεσμένοι και παρευρέθηκαν στην επέτειο της πρώτης εκλογής του Barack Obama. O Isaac Hayes, το 1996, απαγόρευσε στον Bob Dole να χρησιμοποιήσει το ‘Soul Man’ οπότε με την ευκαιρία ακούστε αυτό…

 

ΣΣ: Μέχρι στιγμής 34 καλλιτέχνες έχουν αξιώσει να σταματήσουν να παίζονται τα τραγούδια τους και συνολικά σε δεκάδες περιπτώσεις. Βέβαια, οι αρνήσεις που μαθαίνουμε εμείς, είναι αυτές στις οποίες οι πολιτικοί έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν ένα τραγούδι χωρίς να πάρουν την άδεια του καλλιτέχνη πρώτα. Οι αρνήσεις που έχουν πάρει οι πολιτικοί που προνόησαν να ζητήσουν την άδεια του καλλιτέχνη πρώτα είναι εκατοντάδες…