ΟΤΑΝ Η ΛΕΞΗ «ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ» ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΗ...

Ήρωες που λέγονται... Παραολυμπιονίκες! (vids + pics)

Το Gazzetta.gr γράφει για τους πρωταγωνιστές της χρονιάς, που θα περάσουν ξανά σε δεύτερη μοίρα, τώρα που τελείωσαν οι Παραολυμπιακοί Αγώνες.

Ήρωες που λέγονται... Παραολυμπιονίκες! (vids + pics)

Είναι κοινό μυστικό, ότι οι δημοσιογράφοι τείνουν προς την υπερβολή. Είτε για να προσελκύσουν μεγαλύτερο αναγνωστικό κοινό είτε για να ικανοποιήσουν την προσωπική τους (και όχι μόνο) ματαιοδοξία, πολλά θέματα μεγαλοποιούνται. Τούτο το θέμα δεν είναι ένα από αυτά…

Ο λόγος είναι πολύ απλός. Ό,τι και να γράψουμε, όσο και να υπερβάλλουμε, όσο και να υπερθεματίσουμε, όποιους επικούς επιθετικούς προσδιορισμούς και να χρησιμοποιήσουμε, ποτέ μα ποτέ δεν θα καταφέρουμε να φτάσουμε να περιγράψουμε το μεγαλείο που πρεσβεύουν αυτοί οι άνθρωποι.

Από τις 7 μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου διεξήχθησαν στο Ρίο οι Παραολυμπιακοί Αγώνες. Εκεί, όπου λίγες ημέρες πριν διέπρεψαν ο Μάικλ Φελπς, ο Γιουσέιν Μπολτ και οι υπόλοιποι αστέρες των Ολυμπιακών Αγώνων, την σκυτάλη πήραν διάφοροι άνθρωποι χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, με εγκεφαλική παράλυση, τυφλοί και ανάπηροι. Ακούγεται σκληρό, ε; Να τα διαβάζεις έτσι. Σου φαίνεται περίεργο; Δεν θα έπρεπε…

Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες πρεσβεύουν πολλά πράγματα: αποδοχή, ισότητα, υποστήριξη. Προσωπικά, δεν με εκφράζουν απόλυτα αυτές οι λέξεις. Ίσως γιατί θεωρώ ότι εν έτει 2016 θα έπρεπε να έχουμε λύσει αυτά τα θέματα, αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα. Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω εγώ μία λέξη για να τους περιγράψω, θα ήταν αυτή: μεγαλείο.

 

Η Ελλάδα συμμετείχε στους Αγώνες με 59 αθλητές, που έφεραν πίσω 13 μετάλλια, παγκόσμια και παραολυμπιακά ρεκόρ! Έχουν σημασία, άραγε, τα μετάλλια και τα ρεκόρ στους Παραολυμπιακούς; Όχι όσο η συμμετοχή, αλλά έχουν! Προσθέτουν ένα διαφορετικό επίπεδο προσωπικής δικαίωσης και ηθικής επιβράβευσης, γιατί αν πιστεύετε ότι οι αρτιμελείς αθλητές δυσκολεύονται να προετοιμαστούν για τους Ολυμπιακούς, τότε δεν έχετε ιδέα τί περνάνε αυτοί οι άνθρωποι, για να σταθούν στην μεγαλύτερη αθλητική σκηνή της ζωής τους!

Θα μπορούσα να καταγράψω τα επιτεύγματα καθενός από όλους τους αθλητές μας στο Ρίο! Αλλά, ειλικρινά, όπως ανέφερα και στον πρόλογο, η γνώση μου της ελληνικής δεν με βοηθάει τόσο πολύ: θα μου τελειώσουν τα επίθετα! 

Βλέποντας τον υπερ-άνθρωπο Παύλο Μάμαλο να σηκώνει 238 κιλά, τι στο καλό να γράψεις; Τι να πεις; Ότι είναι γίγαντας; Να τον παρομοιάσεις με τον Ηρακλή; Είναι αυτά αρκετά, όταν μάθεις και την ιστορία του; Τα όσα πέρασε μικρός, όλες τις αδικίες και τους χλευασμούς, που χρειάστηκε να ξεπεράσει; 

Βλέποντας τον Θανάση Κωνσταντινίδη να σπάει τρεις φορές στον ίδιο αγώνα το παγκόσμιο ρεκόρ, πώς να τον χαρακτηρίσεις; Πώς θα του αποδόσεις δικαιοσύνη; Ή μήπως θεωρείτε ότι είναι απλό να σπάει ένας άνθρωπος το παγκόσμιο ρεκόρ τρεις φορές στον ίδιο αγώνα; Σε οποιονδήποτε αγώνα, οποιουδήποτε αθλήματος, οποιασδήποτε κατηγορίας.

Βλέποντας τον Γρηγόρη Πολυχρονίδη να κερδίζει το τρίτο και το τέταρτο μετάλλιο του σε Παραολυμπιακούς Αγώνες στο μπότσια, από πού να ξεκινήσεις και πού να τελειώσεις, για έναν άνθρωπο με νωτιαία μυϊκή ατροφία (googlάρετέ το αν δεν ξέρετε τί ειναι), που κάθε τέσσερα χρόνια είναι εκεί, στους καλύτερους; 

Βλέποντας τη Δήμητρα Κοροκίδα, αθλήτρια του τάε κβον ντο, να κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στη σφαιροβολία, τον Παναγιώτη Τριανταφύλλου, αθλητή και της Εθνικής ομάδας μπάσκετ, να ανεβαίνει στο δεύτερο σκαλί στη ξιφασκία, τους Μανώλη Στεφανουδάκη (ακοντισμός), Δημοσθένη Μιχαλεντζάκη (κολύμβηση) και Σεζόν Φερνάντες (σφαιροβολία) να βγαίνουν πρώτοι, τους Δημήτρη Σενικίδη (σφαιροβολία) και Θανάση Κωνσταντινίδη (δεύτερο μετάλλιο, αυτή τη φορά στην κορίνα) να βγαίνουν δεύτεροι και τους Δημήτρη Ζησίδη (σφαιροβολία), Δημήτρη Μπακοχρήστο (άρση βαρών) και το ομαδικό του μπότσια να βγαίνουν τρίτοι, τι άλλο μπορείς να γράψεις πέρα από ένα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ!

Φυσικά, δεν αξίζουν συγχαρητήρια μόνο όσοι κατέκτησαν μετάλλια. Και φυσικά, δεν ήταν μόνο οι Έλληνες. Για κάθε Μάικλ Φελπς, υπάρχει ένας Ντάνιελ Ντίας με 14 χρυσά μετάλλια σε Παραολυμπιακούς Αγώνες.

Για κάθε Γιουσέιν Μπολτ, υπάρχει ένας Τζέισον Σμιθ, που έτρεξε τα 100 μέτρα σε 10.64 και κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ της κατηγορίας T13 με 10.46, ενώ για κάθε Άλισον Φίλιξ, υπάρχει αυτή η υπερσπρίντερ από την Κούβα, η Ομάρα Ντουράντ, που κέρδισε το χρυσό στα 100μ., τα 200μ. και τα 400μ. της κατηγορίας T12, με παγκόσμια ρεκόρ στα 100μ. και τα 400μ.

Για κάθε Νεϊμάρ ή Μέσι, υπάρχει ένας Ζεφίνιο, ο οποίος είναι τυφλός και κάνει αυτά τα απίστευτα πράγματα με την μπάλα!

Για κάθε… οποιονδήποτε, υπάρχει ένας Άλεξ Ζανάρντι, ο πρώην πιλότος της F1, ο οποίος έχασε τα πόδια του σε ένα φρικτό ατύχημα στην πίστα και πήγε στο Ρίο για να πάρει δύο χρυσά κι ένα ασημένιο μετάλλιο στην ποδηλασία. Fun (#not) fact: το ασημένιο μετάλλιο το πήρε την ημέρα που συμπληρώθηκαν 15 χρόνια από το ατύχημά του!

Για να μην αναφερθούμε στους απίθανους τύπους των 1.500μ. της κατηγορίας Τ13, οι τέσσερις πρώτοι εκ των οποίων έτρεξαν την απόσταση, πιο γρήγορα απ’ ό,τι ο νικητής των Ολυμπιακών Αγώνων!!!

Ξέρω τι θα πείτε: «Ναι, αλλά…». Δεν θέλω να γράψω τη συνέχεια, γιατί δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Δεν υπάρχει «αλλά». Κανένα απολύτως! Είναι κάποιος υποχρεωμένος να του αρέσουν οι Παραολυμπιακοί Αγώνες; Όχι, φυσικά. Όμως, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν έχει καμία εκλογίκευση ή επιχείρημα για να μην βγάλει το καπέλο του σε αυτούς τους ήρωες!

Ακούτε; Ήρωες!

Best of internet