Κρίστιαν Γκολομέεβ: «Γιατί όχι και στο Ρίο ένα μετάλλιο;» (vids)

Κρίστιαν Γκολομέεβ: «Γιατί όχι και στο Ρίο ένα μετάλλιο;» (vids)

To gazzetta.gr συνάντησε τον Κρίστιαν Γκολομέεβ στο «Π. Καπαγέρωφ», προτού αναχωρήσει για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Λονδίνου, του οποίου η αυλαία ανοίγει αύριο. 

Κρίστιαν Γκολομέεβ: «Γιατί όχι και στο Ρίο ένα μετάλλιο;» (vids)

Μητέρα δεν γνώρισε, γιατί χάθηκε στη γέννα και στα τρία του έγινε μετανάστης. Σήμερα, εκπροσωπεί την Ελλάδα ως μέλος της εθνικής ομάδας κολύμβησης και είναι ο πλέον ικανός να κατακτήσει το πρώτο ολυμπιακό μετάλλιο της ελληνικής κολύμβησης μετά τους Αγώνες του 1896! 

Το μέλλον του Κρίστιαν έμοιαζε προδιαγεγραμμένο, αναφορικά με το ποια πορεία θα ακολουθούσε στη ζωή του: «Είμαι στις πισίνες από πέντε χρονών, τότε ήταν πιο πολύ παιχνίδι βέβαια. Μετά τα 12 άρχισα να ασχολούμαι πιο σοβαρά και στα 16-17 ξεκίνησα να κάνω συνειδητοποιημένα πρωταθλητισμό. Τότε άρχισα να βλέπω πως έχω τις δυνατότητες. Είχα καλά αποτελέσματα, καλούς χρόνους. Την ίδια περίοδο άρχισα να πηγαίνω αποστολές με την εθνική ομάδα κι αυτό με «έψησε» να προσπαθήσω ακόμη περισσότερο.Το αγάπησα πολύ. Ήθελα να μπορώ να είμαι πιο ανταγωνιστικός».

Παρότι τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμη για τον ίδιο, η ζωή του Κρίστιαν Γκολομέεβ, θα μπορούσε να γίνει βιβλίο, αφού αποτελεί άριστο παράδειγμα αληθινού πρωταθλητή, ίδιον του οποίου είναι να δουλεύει σκληρά και να αντεπεξέρχεται τις όποιες αντιξοότητες προκειμένου να πετυχαίνει το στόχο του. 

Αυτά τα τελευταία τα έχει κληρονομήσει από τον πατέρα του, ο οποίος υπήρξε διακεκριμένος κολυμβητής στη Βουλγαρία. Ο Τσβετάν πήρε τα δύο του αγόρια από το Βέλιγκραντ, λίγο αφότου γεννήθηκε ο Κρίστιαν και εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου εργάστηκε ως προπονητής.

«Τη μητέρα μου την έχασα όταν γεννήθηκα κι έτσι πήρα το όνομα της. Ήταν νορμάλ η παιδική ηλικία μου. Με δεδομένο ότι τη μητέρα μου δεν την γνώρισα, δεν μπορώ να πω ότι μου έλειψε. Μεγάλωσα μόνο με τον πατέρα μου, όμως τα είχα όλα. Πέρασα όμορφα παιδικά χρόνια.

Όλη η οικογένεια ήρθε στην Κρήτη, γιατί στο Ηράκλειο βρήκε δουλειά ο πατέρας μου. Εκεί έχω μεγαλώσει, εκεί πάει σχολείο, εκεί τα πάντα. Βέβαια, δεν νομίζω πως έχω κάποια σχέση με την παράδοση της Κρήτης, τη μουσική ή πως μιλάνε. Μ’ αρέσει η Κρήτη πάρα πολύ και χαίρομαι να βλέπω τους φίλους μου.

Έχω επίσης έναν μεγαλύτερο κι έναν μικρότερο αδερφό (σ.σ.: ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε). Ο «μεγάλος» δουλεύει στο Λονδίνο ως προπονητής κολύμβησης, ενώ ο μικρότερος είναι στο Γυμνάσιο, είναι 13 χρονών και ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου επίσης κολυμπάει. Δεν ξέρω αν βρίσκεται στα χνάρια μου (γέλια). Άλλωστε, κι εγώ όταν ήμουν μικρός δεν έκανα τίποτα σπουδαίο. Θα δούμε!»

 

Το 2010 ο Κρίστιαν δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα όταν χάνει και τον πατέρα του «χτυπημένο» από τον καρκίνο επτά μήνες αφότου διαγνώστηκε. «Μπορώ να πω ότι δεν με πήρε από κάτω, είχα ήδη σκληραγωγηθεί και έτσι κατάφερα να το ξεπεράσω. 

Σίγουρα οι θείοι μου, που μένουν εδώ στην Αθήνα με βοήθησαν πολύ σε όλο αυτό. Όταν «έφυγε» ο πατέρας μου ήρθα εδώ στην Αθήνα, πήγα στον Εθνικό και είχα πάρα πολύ μεγάλη βοήθεια. Χωρίς αυτούς ούτε στην Αμερική θα πήγαινα, ούτε πουθενά. Τα οφείλω επομένως όλα σ’ εκείνους».

 

Στο πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα ο αθλητής του Άκη Οικονόμου, σπουδάζει Human Performance Exercise Science, συνεχίζοντας την παράδοση της οικογένειας: «Είναι περίπου σαν τα ΤΕΦΑΑ. Είναι ένας συνδυασμός προπονητικής, fitness και διατροφής, τα συνδυάζω όλα μαζί και πιστεύω πως είναι αυτό ακριβώς που μου ταιριάζει. Ανέκαθεν αγαπούσα την κολύμβηση και ήθελα να ασχοληθώ με κάτι σχετικό».

Το συγκεκριμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα είναι από τα πιο οργανωμένα στις ΗΠΑ και τα δυνατότερα στο NCCA, το κολεγιακό πρωτάθλημα. Πόσο απαιτητική είναι μία μέρα όμως για ένα πρωταθλητή: «Η μέρα μου ξεκινάει με πρωινή προπόνηση, στις 6 το πρωί. Μετά πάμε για πρωινό και ακολουθούν τα μαθήματα. Μερικές φορές έχεις ένα ή δυο μαθήματα. Έπειτα προπόνηση, διάβασμα, μέχρι το βράδυ όπου είσαι πτώμα και πας για ύπνο!

Είναι καταπληκτική η οργάνωση. Με έχει βοηθήσει. Έχουμε τα πάντα, το κολυμβητήριο και το γυμναστήριο είναι πολύ κοντά, έχουμε δίπλα μας γυμναστές, προπονητές, γιατρούς».

Το «στρατιωτικό» πρόγραμμα, βεβαίως μπορεί να είναι ευεργετικό για την εξέλιξη ενός αθλητή, αλλά ταυτόχρονα εξοντωτικό για έναν άνθρωπο και αυτός είναι και ο λόγος που ο Κρίστιαν θα έμενε μόνο υπό συνθήκες στις ΗΠΑ:

«Η ζωή στην Ελλάδα είναι πιο ωραία. Ο κόσμος διασκεδάζει, για παράδειγμα εδώ μπορείς να πας για καφέ με τους φίλους σου και να συζητήσετε. Οι Αμερικάνοι πηγαίνουν μόνο για φαγητό σε εστιατόρια ή fast food, δεν υπάρχει αυτό που κάνουμε εδώ, δεν συνηθίζουν να βγαίνουν χαλαρά με φίλους. Εμένα αυτό μου αρέσει πολύ. Οι φίλοι μου είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής μου και έχω διατηρήσει επαφή και με τους Αθηναίους και τους Ηρακλειώτες. Μιλάμε συχνά μέσω skype και γενικά έχουμε επαφή. Επομένως θα έμενα στις ΗΠΑ μόνο αν έβρισκα μία καλή δουλειά και πάντα εξαρτωμένου του πως θα είναι τα πράγματα στην Ελλάδα… Σίγουρα στην Αμερική τα πράγματα είναι καλύτερα, υπάρχουν δουλειές, λεφτά. Στο μέλλον πάντως θέλω να κάνω κάτι δικό μου».

Την πρώτη ημέρα του φετινού κολεγιακού πρωταθλήματος, ο Κρίστιαν δεν ήταν στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, γεγονός που ««ξύπνησε» τον εγωισμό του», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Άκης Οικονόμου, με αποτέλεσμα να γίνει ο πρώτος Έλληνας που κατακτά χρυσό μετάλλιο στο NCAA, στα 200μ. μικτής ατομικής: «Ακριβώς. Δεν ήμουν πολύ καλά την πρώτη ημέρα, είχα ένα θέμα με το στομάχι μου, ένιωθα πως είμαι αδύναμος. Στη συνέχεια όμως, με τη στήριξη των συναθλητών μου συνήλθα και τις επόμενες μέρες, σιγά - σιγά ένιωθα καλύτερα. 

Ειδικά στη σκυτάλη έκανα πολύ καλό χρόνο και έτσι φτάσαμε στην κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου. Ήταν η πρώτη φορά που το Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα κέρδιζε στη σκυτάλη! 
Ήταν όλοι πολύ ευχαριστημένοι, ενώ εγώ από την πλευρά μου έγινα για τρίτη φορά πρωταθλητής στο NCAA κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο για τους Αμερικάνους. Την επόμενη μέρα είχαμε αγώνες σε 50άρα πισίνα, όπου συμμετείχε όποιος ήθελε, δεν ήταν αναγκαστικό. Κολύμπησα στα 50 μέτρα ελεύθερο, ήρθε ένας πολύ καλός χρόνος και βλέπω πως και σε τέτοια πισίνα μπορώ να κολυμπήσω πολύ γρήγορα. Αυτό μου δίνει κουράγιο και για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και για το Ρίο. Ετοιμαζόμαστε πολύ σκληρά κι ελπίζω να έρθει ό,τι καλύτερο».

Για το αν οι δυσκολίες τον κάνουν πιο δυνατό ο Κρίστιαν δεν το σκέφτεται πολύ για να απαντήσει: «Θα έλεγα πως είμαι πεισματάρης. Αν δω πως κάποιος με περνάει με πεισμώνει αυτό, και προσπαθώ όλο και περισσότερο μέχρι να έρθει το αποτέλεσμα που θέλω. Δύναμη παίρνω από το γεγονός ότι θέλω να πρωταγωνιστώ».

Λονδίνο και Ρίο, είναι δύο προορισμοί, από τους οποίους ο Έλληνας κολυμβητής ονειρεύεται να φύγει κοσμώντας το στήθος του με μετάλλια: «Έχω σκεφτεί μερικές φορές, πως θα ήταν αν έπαιρνα ένα μετάλλιο, πως θα ήταν… Μακάρι να γίνει! Πιστεύω στο Ευρωπαϊκό θα κάνω μια πολύ καλή εμφάνιση χωρίς φουλ προετοιμασία, αν και δεν θα ξεκουραστώ τελείως. Αν δω ένα πολύ καλό χρόνο και ρεκόρ, γιατί όχι τον Αύγουστο με φουλ προετοιμασία και ξεκούραση, να μην έρθει και μετάλλιο».

Best of internet