Oι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας ήταν οι καλύτεροι!

Oι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας ήταν οι καλύτεροι!

Ο Δήμος Μπουλούκος επέστρεψε από το Ρίο ντε Ζανέιρο και απαντά στο ερώτημα που του έγινε πολλές φορές…

 

Η ερώτηση μου έχει γίνει πολλές φορές από τότε που άρχισαν οι Ολυμπιακοί του Ρίο, όπως και παλιότερα μετά από κάθε Ολυμπιακούς που κάλυπτα και οφείλω να ομολογήσω ότι πλέον έχει σίγουρη απάντηση. Ο Ελληνας έχει μία τάση να ευλογεί τα γένια και η διοργάνωση του 2004 δεν ξέφυγε από τον κανόνα αυτό.

Ομολογώ ότι στην αρχή ήμουν δύσθυμος με τη διοργάνωση της Αθήνας, παρότι αναγνώριζα ότι έγιναν σπουδαίοι Αγώνες, έχοντας υιοθετήσει την άποψή του συναδέλφου και φίλου Δημήτρη, «ότι μία άλλη πόλη πήρε τη θέση της Αθήνας» εκείνες τις ημέρες.

Πλέον έχοντας καλύψει δια ζώσης τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες από τότε και παράλληλα αρκετές άλλες μεγάλες διοργανώσεις, είμαι κατηγορηματικός ότι κάναμε τους καλύτερους Ολυμπιακούς από τότε και μετά, καθώς μόνο το Σίδνεϊ για μένα προσωπικά, συναγωνίστηκε τη δική μας διοργάνωση.

Ξέρω ότι αρκετοί θα μιλήσουν για σπατάλες και θα συμφωνήσω, όπως θα συμφωνήσω και με όσους επιμένουν ότι το 2004 άφησε «ανοιχτές πληγές» που ακόμα δεν έχουν κλείσει, όπως η μετά – Ολυμπιακή αξιοποίηση των εγκαταστάσεων και άλλα σχετικά.

Το αποτέλεσμα , όμως, είναι αυτό που μετρά στη συγκεκριμένη περίπτωση μπορούμε να λέμε ότι κάναμε τους καλύτερους Αγώνες, κάτι που αναγνώρισε τότε ο Πρόεδρος της ΔΟΕ Ζακ Ρογκ, πράγμα που δεν έκανε τώρα για παράδειγμα, ο Τόμας Μπαχ, με την περίπτωση των Βραζιλιάνων.

Σύγκριση της Αθήνας με το πρόθυμο μεν αλλά αδύναμο δε, Ρίο, δεν μπορεί να γίνει σε κανέναν τομέα, αρχίζοντας από τα βασικά θέματα ασφάλειας και οργάνωσης. Στην Αθήνα ούτε κλοπές στο Ολυμπιακό Χωριό είχαμε, ούτε ληστές υπήρχαν να βγαίνουν στους δρόμους, ήταν μία πόλη που χαιρόσουν να κυκλοφορείς και δεν ήσουν εγκλωβισμένος δύο και τρεις ώρες στους δρόμους όπως στο Ρίο. Στην Αθήνα δεν βγήκε ο τότε Μπολτ να κάνει παράπονα για το πρόγραμμα του στίβου, ο πήχης του επί κοντώ στερεωνόταν κανονικά και δεν… πρασίνισαν πισίνες. Και δεν σκοτώθηκε προπονητής από ανεύθυνο οδηγό ταξιτζή…

Θα μπορούσα να γράφω σελίδες για όσα είδα και έζησα, όπως για τον οδηγό του λεωφορείου που απόσταση 10 λεπτών, την έκανε σε μία ώρα και 10 λεπτά και μετά η απάντηση του υπεύθυνου ήταν, ότι πήγε για πρώτη ημέρα στη δουλειά, παρότι οι Αγώνες είχαν ξεκινήσει ήδη πριν από μία εβδομάδα. Όπως είχα γράψει και άλλες φορές, οι τόσο συμπαθείς Βραζιλιάνοι δεν ευθύνονται σε τίποτα για Αγώνες που δεν ήθελαν και τελικά δεν έπρεπε να πάρουν.

Και μη νομίζετε ότι τόσα προβλήματα υπήρχαν μόνο στο Ρίο, αλλά και τέσσερα χρόνια νωρίτερα να γυρίσουμε και να πάμε στο Λονδίνο, τα ίδια είχα συναντήσει. Αν στην Αθήνα για παράδειγμα, χάνονταν τα κλειδιά του Ολυμπιακού Σταδίου, όπως είχαν στο Γουέμπλεϊ, έπαιζε λάθος Εθνικός Υμνος στο ποδοσφαιρικό τουρνουά, έβγαιναν λάθος αποτέλεσμα, σύσσωμος ο παγκόσμιος Τύπος θα μας είχε «κρεμάσει».

Αν πάμε και ακόμα πιο πίσω στο Πεκίνο, ούτε γκρι ουρανό είχαμε από τη μόλυνση, όλοι οι εθελοντές και οι εργαζόμενοι γνώριζαν τουλάχιστον αγγλικά, υπήρχε σήμανση για κάθε Ολυμπιακή εγκατάσταση και έβρισκες πάντα κόσμο πρόθυμος να σε εξυπηρετήσει! Και δεν μπαίνω στη διαδικασία να συγκρίνω τις Τελετές Εναρξης και Λήξης!

Αυτή η είναι η πραγματικότητα και δύσκολα κανείς μπορεί να την αμφισβητήσει, με στοιχεία και όχι προσωπικές εκτιμήσεις.

Ωστόσο καταφέραμε ως λαός, αυτούς τους τόσο επιτυχημένους Αγώνες, να τους απαξιώσουμε οι ίδιοι, μην αξιοποιώντας στο ελάχιστο την κληρονομιά που άφησαν, από πλευράς εγκαταστάσεων ακόμα και από πλευράς εθελοντισμού που ποτέ δεν αξιοποιήθηκε στη συνέχεια, ως δεξαμενή χρήσιμου στην κοινωνία, έμψυχου δυναμικού.

Οι Αγώνες μας όμως, ήταν οι καλύτεροι των πρόσφατων ετών και για αυτό μπορούμε να νιώθουμε ικανοποίηση…

 

Υ.Γ. Τη συγκεκριμένη κουβέντα την έκανα και με αρκετούς ξένους δημοσιογράφους που όταν τους έλεγα ότι είμαι Ελληνες, μου έλεγαν ότι στη Αθήνα πέρασαν καλύτερα και έχουν σπουδαίες αναμνήσεις!