Μπαίνεις στο αεροπλάνο για το Ρίο ή δεν μπαίνεις;

Μπαίνεις στο αεροπλάνο για το Ρίο ή δεν μπαίνεις;

Ο Δήμος Μπουλούκος ξεκινά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και αναρωτιέται εάν έκανε καλά που μπήκε στο αεροπλάνο για το Ρίο.

Πάντα πίστευα ότι αποτελεί εμπειρία ζωής να παρακολουθήσεις από κοντά Ολυμπιακούς Αγώνες. Μετά από τέσσερις δια ζώσης διοργανώσεις και πληθώρα συναρπαστικών στιγμών και αναμνήσεων, τα συναισθήματα παραμένουν τα ίδια. Όταν μάλιστα δόθηκαν οι Ολυμπιακοί του 2016 στη μακρινή Βραζιλία, ο συνδυασμός ήταν μαγικός, τουλάχιστον στο μυαλό μου. Ποιος δεν θα ήθελε να βιώσει την εμπειρία των Ολυμπιακών στο τόσο ξεχωριστό Ρίο ντε Τζανέιρο;

Αυτά βέβαια παλιότερα, καθώς αποδείχθηκε για μία ακόμα φορά, ότι στη ζωή ποτέ δεν έρχονται τα πράγματα όπως τα υπολογίζεις… Πέρα από τα προσωπικά θέματα που στο κάτω – κάτω της γραφής δεν ενδιαφέρουν κανένα, το ταξίδι πέρασε από σαράντα κύματα μέχρι να πραγματοποιηθεί και έπρεπε να φτάσω στο παρά πέντε, για να έχει θετική εξέλιξη η μετακόμιση... Ηπείρου για 21 ημέρες.

Και τελικά το ταξίδι μπορεί να έκλεισε, αλλά είναι βουνό τα αναπάντητα ερωτήματα για όσα βρω μπροστά μου, όταν πατήσω το πόδι μου στο Ρίο. Δυστυχώς λίγα 24ώρα πριν από την Τελετή Εναρξης, όλες οι πληροφορίες από τη χώρα της Λατινικής Αμερικής είναι δυσοίωνες για όσα πρέπει να περιμένουμε από τους Ολυμπιακούς.

Σε όλες τις επικοινωνίες που είχα με τους ανθρώπους που ήδη βρίσκονται στη μεγαλούπολη της Βραζιλίας τα λόγια τους ήταν τα ίδια και συνεχώς επαναλαμβανόμενα: ανοργανωσιά, προβλήματα, φτώχεια και κυρίως κλοπές! Σας παραθέτω μία συζήτηση για να καταλάβετε: «Εμείς εδώ ευτυχώς δεν βγαίνουμε από το Ολυμπιακό Χωριό. Παντού υπάρχουν κλέφτες που βάζουν στο μάτι τους ξένους. Το ίδιο να κάνεις και εσύ.»

Απάντησα ότι είμαι δημοσιογράφος και δεν θα μείνω στο Ολυμπιακό Χωριό αλλά κάπου κοντά στην Copacabana. «Τότε να μην κυκλοφορείς μόνος», ήταν η επόμενη κουβέντα του. Η απάντηση μου ήταν αφοπλιστική: «Μα και φυσικά και θα κυκλοφορώ μόνος, αφού μένω μόνος, καθώς ήρθα για δουλειά και όχι για αναψυχή με γκρουπ τουριστών!». «Ε τότε, καλύτερα να μην κυκλοφορείς έξω…» είπε ο άλλος και κάπου εκεί την έκλεισα τη συζήτηση καθώς δεν οδηγούσε πουθενά!

Ενας άλλος, μάλλον για να μου… φτιάξει τη διάθεση μου έστειλε το παρακάτω βίντεο.

Ομολογώ ότι από επαγγελματική διαστροφή το είδα και όπως αντιλαμβάνεστε, δεν μου ανέβασε τη ψυχολογία. Τουλάχιστον κατάλαβα πως πρέπει να προστατεύομαι. Όπως και να έχει, όλα αυτά είναι φιλολογικά πλέον, καθώς με τα εισιτήρια στο χέρι, το ταξίδι στο Ρίο ντε Τζανέιρο είναι γεγονός!

Για να μην παρεξηγηθώ, φυσικά και δεν φοβάμαι να πάω στο Ρίο, ούτε καν πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη να μην πάω για όλα αυτά! Ο ρόλος του δημοσιογράφου είναι ο ίδιος και στα εύκολα και στα δύσκολα και θα ήταν ντροπή να μιλήσουμε για φόβο, όταν είναι χιλιάδες οι συνάδελφοι που έχουν χάσει τη ζωή τους, σε εμπόλεμες ζώνες ανά την υφήλιο.

Ωστόσο είναι λυπηρό και τελικά απαξιωτικό για την ίδια την υπόσταση των Ολυμπιακών Αγώνων, να συζητάμε για τις κλοπές, για το φόβο τρομοκρατικής υπόθεσης, για τις ελλείψεις στη διοργάνωση και να μην είναι κεντρικό ζήτημα, εάν θα συνεχίσει τη συλλογή χρυσών μεταλλίων ο Μπολτ, εάν θα είναι ανίκητη η Dream Team των ΗΠΑ κι εάν ανάψει το βωμό ως τελευταίος Λαμπαδηδρόμος ο Πελέ ή κάποια άλλη αθλητική δόξα της Βραζιλίας!

Επίσης, δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς για τις επιλογές της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής που δίνει τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε χώρες που τελικά δεν έχουν τις προυποθέσεις για να τους διοργανώσουν σωστά και κυρίως χωρίς προβλήματα! Με τη λογική της οικουμενικότητας των Αγώνων, φιλοξενούνται οι διοργανώσεις σε πόλεις και χώρες που εκ των πραγμάτων αδυνατούν να κάνουν σωστές διοργανώσεις και να προσφέρουν τα βασικά σε όσους ταξιδεύουν εκεί, δηλαδή οργάνωση και ασφάλεια.

Το αντίδοτο σε όλα αυτά, πιστεύω ότι θα είναι η παρουσία των αθλητών μας. Με την αποστολή να φτάνει σχεδόν τα 100 άτομα, είμαι σίγουρος ότι οι χαρές και συγκινήσεις που θα μας προσφέρουν, θα μας αποζημίωσει για όλα και θα επιβεβαιώσει ότι ο ελληνικός αθλητισμός, παρά το γεγονός ότι είναι εγκαταλειμμένος από την Πολιτεία, πάντα θα κρατά ψηλά την ελληνική σημαία!

Τα λέμε σύντομα από το Ρίο, μόνο 22 ώρες είναι το ταξίδι…