Για τον Μπιανσί ρε γαμώτο!

Από πού να ξεκινήσω και πού να τελειώσω σε ό,τι έχει να κάνει με το Γκραν Πρι της Ουγγαρίας. Θα πάρω τα πράγματα από την αρχή, λοιπόν, και θα ξεκινήσω από το πιο σημαντικό, τον φόρο τιμής στη μνήμη του αδικοχαμένου Ζουλς Μπιανσί! Έχουμε δει σε αγώνες ποδοσφαίρου να τηρείται ενός λεπτού σιγή σε αντίστοιχες περιπτώσεις, όμως αγκαλιασμένοι είναι μόνο όσοι είναι συμπαίκτες στην ίδια ομάδα.

Στο Ουγγαρόρινγκ έκαναν... πέρα τις αντιπαλότητες κι όλοι μαζί έγιναν... ένα σχηματίζοντας έναν κύκλο γύρω από το κράνος του Γάλλου, το οποίο ήταν στη μέση και περικυκλωνόταν από τα κράνη των υπολοίπων πιλότων. Κάτι που έγω προσωπικά πρώτη φορά είδα στη ζωή μου και για να είμαι ειλικρινής κόντεψα να κλάψω. Και όχι μόνο! Κάθε κείμενο που έγραφα για τον 25χρονο ένιωθα ακριβώς την ίδια συγκίνηση.

Θα μου πείτε, βέβαια, δεν τον ήξερες, από πού κι ως πού νιώθεις κάτι τέτοιο κλπ. Και; Θα επαναλάβω αυτό που έγραψα και στο προηγούμενο blog. Ότι σημασία έχει πως έφυγε από τη ζωή ένα παιδί 25 ετών! Για να περάσω και στα του αγώνα. Όταν με ρώτησε το Σάββατο (25/7) ο συνάδελφος Πολύδωρος Παπαδόπουλος: «Το παίζουμε ένα στοιχηματάκι να κερδίσει ο Φέτελ;», η αλήθεια είναι ότι δεν το σκέφτηκα και πολύ, καθώς είχα ένα προαίσθημα ότι μετά από μέτριες αποδόσεις είναι η ώρα για τη δεύτερη νίκη της Ferrari.

Η Scuderia ήταν απλά εκπληκτική στην Ουγγαρία, οι Σεμπάστιαν Φέτελ και Κίμι Ραϊκόνεν έκαναν εκπληκτικές εκκινήσεις και έβαλαν άνετα πίσω τους τις Mercedes, που δε βρέθηκαν και σε τόσο καλή ημέρα. Λίγο τα λάθη, λίγο η έλλειψη ανταγωνισμού, πάντως κάτι έλειπε από τα «ασημί βέλη», που είχε σε άλλους αγώνες. Επανέρχομαι στη Scuderia. Πανηγυρίζουν μεν στο Μαρανέλο, προβληματίζονται δε.

Όλα καλά με τη νίκη του εκπληκτικού Φέτελ, όμως εκπληκτικός ήταν για πρώτη φορά μετά το βάθρο του Μπαχρέιν και ο Ραϊκόνεν. Ωστόσο, το πρόβλημα στο GMU-K δεν τον άφησε να κάνει το 1-2 για τη Ferrari, που θα ήταν το πρώτο μετά από πέντε χρόνια. Από εκεί και πέρα, βελτιωμένες ήταν οι Red Bull και McLaren, με την πρώτη να φέρνει αμφότερα τα μονοθέσιά της στο βάθρο και τη δεύτερη να τα έχει εντός δεκάδας.

Για να κλείσω θα πω ότι επιτέλους ήρθε ένα αποτέλεσμα που δικαιώνει τον Μαξ Φερστάπεν. Τέταρτη θέση για τον Ολλανδό, που για μένα έχει όλο το μέλλον μπροστά του, κι ας έχει ακόμα πολλά να μάθει. Άλλωστε, ακόμα είναι 17 ετών και στην πρώτη του σεζόν στη Formula1. Ωστόσο, εγώ πιστεύω πως το... έχει!

Υ.Γ. Για τις πολλές μάχες και τις όποιες επαφές υπήρξαν, θα πω μόνο ότι έτσι είναι ο μηχανοκίνητος αθλητισμός. Αν δεν έχεις και μια επαφή, δε... λέει. Δε λέω να τραυματιστεί ή να σκοτωθεί κάποιος οδηγός. Προς Θεού! Αλλά αυτές οι μικροεπαφές (βλ. Ρόσμπεργκ-Ρικιάρντο) είναι που... κάνουν τους αγώνες.