Επιασε το τζόκερ με τον... Θίο

Ο Γουόλκοτ διώχνει τα άγχη του, αφήνει το παιχνίδι να τον παρασύρει και ο Γιώργος Καραμάνος γράφει για την δικαίωση στην επιμονή του Βενγκέρ που άργησε 11 χρόνια.

Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει τον Αύγουστο του 2013, ο Αρσέν Βενγκέρ είχε να απαντήσει και πάλι για το ίδιο θέμα. Πόσες και πόσες φορές άραγε να έχει χρειαστεί να... λογοδοτήσει για την επιλογή του; Στον μικρόκοσμο του club αυτή η ιστορία με την μη ανέλιξη του Θίο Γουόλκοτ ανέκαθεν αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα ετήσια talk of the town. Τότε είχε κάνει ό,τι και πάντα: είχε δώσει ψήφο εμπιστοσύνης: «Είναι ακόμα 23. Μαθαίνει, εξελίσσεται και περιμένω πολλά από αυτόν».

Και να που φτάσαμε στη σεζόν 2016-'17. Και πάλι εκεί. Ο Γουόλκοτ να έχει φτάσει στα 27 και ο προπονητής του να παλεύει να δικαιολογήσει γιατί δεν τον έχει πουλήσει και προσπαθεί διαρκώς να τον υπερασπιστεί: τον ίδιο και τον εαυτό του, που τον αγόρασε και τον πίστεψε. Από κοντά και ο ποδοσφαιριστής που είχε βάλει ψηλά τον πήχη όταν αποκτήθηκε: «Ερχόμενος στην Αρσεναλ θα έχω την ευκαιρία να δουλέψω με έναν τεράστιο προπονητή και τους κορυφαίους παίκτες. Στόχος μου να γίνω κι εγώ ένας από τους καλύτερους», έλεγε το 2006 ο 16χρονος πιτσιρικάς, αλλά ουδέποτε έπιασε το στόχο του.

Κοντά 11 χρόνια τώρα από εκείνη την αγορά του ταλαντούχου παν-γρήγορου νεαρού της Σαουθάμπτον, τίποτα από τα παραπάνω δεν είχε συμβεί, καθώς το ταλέντο δεν έλεγε να ωριμάσει και να γίνει παικταράς. Ισως πάλι να έφταιγε ο κόουτς που δεν κατάφερνε να τον αξιοποιήσει. Κάπως έτσι λοιπόν η κουβέντα το περασμένο καλοκαίρι περιστράφηκε και πάλι γύρω από το παρόν και το μέλλον του στο σύλλογο. Ο Γουόλκοτ έμεινε εκτός EURO και η φημολογία τον έστελνε και μακριά από το «Εμιρεϊτς». Ο προπονητής διάλεξε ωστόσο, ξανά να τον κρατήσει, σε κάτι που φάνταζε ως η ύστατη ευκαιρία. Και ξαφνικά όλα άλλαξαν...

Σε αυτό το ξεκίνημα της σεζόν είναι βασικός και κάνει τη διαφορά. Τα γκολ, τα νούμερα και η γενικότερη αγωνιστική εικόνα του τον έχουν κάνει να ξεχωρίζει και να προκαλεί απορίες, για τους θετικούς λόγους αυτή τη φορά. Με τις δύο φορές που βρήκε δίχτυα κόντρα στην Λουντογκόρετς την περασμένη Τετάρτη, έφτασε συνολικά τα εννέα τεμάχια (5 στο πρωτάθλημα, 4 στο Champions League). Το φοβερό είναι ότι το έχει καταφέρει σε 10 παρουσίες (ξεκίνησε και στις 10), ενώ το ρεκόρ του σε μία περίοδο είναι συνολικά 15 γκολ, με τα 14 στην Premier League (2012-'13) και φυσικά πέρσι είχε λιγότερα (μόλις 7) σε 35 συμμετοχές.

Ξεκάθαρο όμως είναι ότι γενικότερα βρίσκεται σε περισσότερα σημεία του γηπέδου και αγωνίζεται με μεγαλύτερη ένταση. Χαρακτηριστική η ανασταλτική συμβολή του. Ηδη έχει στο φετινό πρωτάθλημα περισσότερα τάκλιν (14') απ' όσα μαζί στα δύο προηγούμενα (11). Ακόμα δηλαδή έχει δρόμο μπροστά του και την ευκαιρία να πραγματοποιήσει την κορυφαία χρονιά της καριέρας του σε όλους τους τομείς. Πώς το έχει καταφέρει όλο αυτό ο Γουόλκοτ που τον κορόιδευαν ακόμα και οι οπαδοί των Gunners; Η απάντηση βρίσκεται σε δύο δεδομένα...

Το σημαντικότερο έχει να κάνει με την δική του συμπεριφορά, όπως βάλθηκε με άκρως γλαφυρό τρόπο να εξηγήσει και ο Βενγκέρ στη συνέντευξη πριν το ματς της Τετάρτης: «Αφήνει πλέον το πάθος που τον διακατέχει για το παιχνίδι, να βγει από το κορμί του και αυτό είναι που αναμένεις από εκείνον. Οταν αγωνίζεται με μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, τότε είναι που απελευθερώνεται από τις σκέψεις του και παίζει με μεγαλύτερη επιθυμία, επειδή δεν είναι ο παίκτης που πρέπει να έχεις περιορισμένο». Με λίγα λόγια ο Γουόλκοτ φαίνεται πως αποφάσισε να βγει από το καλούπι του εξτρέμ και να κάνει όσα προστάζει το ποδοσφαιρικό χρωμόσωμά του, το οποίο από μόνος του καταπίεζε.

Το δεύτερο δεδομένο είναι η αλλαγή που συντελείται γενικότερα στη γραμμή κρούσης της Αρσεναλ. Είναι ξεκάθαρο ότι τον 27χρονο Αγγλο ευνοεί η παρουσία στην κορυφή του Αλέξις Σάντσες αντί του Ολιβιέ Ζιρού. Ο Χιλιανός είναι από τη φύση του πιο κινητικός, περισσότερο δαιμόνιος, πηγαίνει σε μεγαλύτερα μήκη και πλάτη του γηπέδου και αλλάζει διαρκώς θέσεις με τον Γουόλκοτ και τον Μεσούτ Οζίλ (δείτε πώς βρέθηκε τόσες φορές ο τελευταίος σε θέση φορ στο χατ τρικ με την Λουντογκόρετς). Επίσης, με τον Αλέξις κορυφή, η ομάδα έχει ταχύτητα, χτυπάει και στην κόντρα και αποσυντονίζει τις αντίπαλες άμυνες. Φυσικά υπάρχει και η βελτίωση του Εκτορ Μπεγιερίν, ο οποίος εξελίσσεται διαρκώς ως δεξιός full-buck και βοηθάει τρομερά τον Γουόλκοτ στην πλευρά.

Κάπως έτσι έχει δομηθεί σούπερ το σύνολο του Βενγκέρ σε αυτό το ξεκίνημα της σεζόν. Την ήττα (Λίβερπουλ) και την ισοπαλία (Λέστερ) στις δύο πρώτες αγωνιστικές, τις διαδέχτηκε το αήττητο σερί των 10 αγώνων σε όλες τις διοργανώσεις (μία μόνο ισοπαλία με την Παρί). Η Αρσεναλ  σουτάρει εντός εστίας κατά μέσο όρο 15,1 φορές (πέρσι 10,9) και το ποσοστό επιτυχίας των προσπαθειών της έχει αυξηθεί κατακόρυφα στο 23% (πέρσι 16%). Το άλλο εντυπωσιακό έχει να κάνει με τους τρεις μπροστά. Αλέξις, Οζίλ και ο ήρωας του θέματος, έχουν σημειώσει μαζί 20 τέρματα. Και ναι, καμία άλλη επιθετική τριάδα στην Ευρώπη δεν έχει περισσότερα.

Μπορεί λοιπόν να χρειάστηκαν κοντά 11 χρόνια, δεκάδες αιτιολογήσεις από τον Βενγκέρ στο γιατί επιμένει να τον κρατάει στην ομάδα και άπειρο κράξιμο και κοροϊδία από φίλους και αντιπάλους, αλλά ο Θίο Γουόλκοτ μοιάζει να είναι το φετινό τζόκερ για τους Λονδρέζους. Ισως περισσότερο απ' όλα επειδή εκείνος αποφάσισε ότι δεν θέλει να είναι πια ένας που μπαίνει και βγαίνει στην ενδεκάδα, αλλά κάποιος που θα αποτελέσει μέρος της ιστορίας του club. Για κάτι τέτοιο βέβαια απαιτείται διάρκεια και το πουλέν του Αλσατού μόλις ξεκίνησε να δικαιώνει...

Follow me: @jorgekaraman