Είναι ευχή για το ποδόσφαιρο να επιβληθεί ο Ζιντάν στον Κριστιάνο

Ο Βασίλης Σαμπράκος γράφει για την δίνη στην οποία έχουν μπει ο Ρονάλντο και ο Μέσι, των οποίων η λαιμαργία για λεπτά συμμετοχής τους έχει σπρώξει στην επιλογή να αγνοούν τα μηνύματα του σώματός τους και να ξεπερνούν τους τραυματισμούς αγωνιζόμενοι, μικραίνοντας την διάρκεια της ποδοσφαιρικής ζωής τους.  

Την προηγούμενη Παρασκευή, με αφορμή τον νέο τραυματισμό του Λιο Μέσι στο ντέρμπι με την Ατλέτικο, ο Αλφρέντο Ρελάνο, ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς δημοσιογράφους που λειτουργούν στην αθλητική δημοσιογραφία, που είναι σήμερα ο διευθυντής της ισπανικής αθλητικής εφημερίδας AS, έγραψε, σε ένα εξαιρετικό τεκμηριωμένο άρθρο, αυτό που σε όλους εμάς που παρακολουθούμε από απόσταση αυτή την εξωγήινη πορεία του Μέσι και του Κριστιάνο Ρονάλντο δείχνει αυτονόητο: ότι μόνο οι ίδιοι μπορούν να βγουν από αυτή τη δίνη στην οποία άρχισαν να μπαίνουν από τη στιγμή που ο Πορτογάλος προσγειώθηκε στο ισπανικό πρωτάθλημα ώστε να πάψουν να κακοποιούν τα σώματά τους.

Αυτή η άποψη έγινε ακόμη πιο επίκαιρη το βράδυ του περασμένου Σαββάτου λόγω της κακής συμπεριφοράς του Ρονάλντο όταν ο Ζινεντίν Ζιντάν αποφάσισε να τον αποσύρει από το ματς με τη Λας Πάλμας περίπου 20' λεπτά πριν από τη λήξη. Η παρανοϊκή ζωή που κάνουν οι δύο μεγαλύτεροι σημερινοί σταρ του ποδοσφαίρου οδηγεί μαθηματικά στη μείωση του ποδοσφαιρικού χρόνου που έχουν στο σώμα τους. Οσο επιμένουν να παίζουν διαρκώς και να ξεπερνούν αγωνιζόμενοι τους τραυματισμούς κάνουν διπλή ζημιά στους εαυτούς τους: αφενός προκαλούν αυτή τη μειωμένη απόδοση που συχνά πυκνά αναγκάζονται να έχουν σε αγώνες επειδή παίζουν με πόνους και αφετέρου φέρνουν πιο κοντά τη λήξη της καριέρας τους ή σε κάθε περίπτωση το τέλος της ποδοσφαιρικής ακμής τους.

Στο άρθρο του ο Ρελάνο, ένας δημοσιογράφος που έχει ζήσει εκ των έσω τόσο τη Ρεάλ όσο και τη Μπαρτσελόνα στο παρελθόν, αποκάλυπτε τον προβληματισμό που έχει το επιστημονικό επιτελείο της Μπάρτσα λόγω των διαπιστώσεων ότι το παιχνίδι του Μέσι τροποποιείται, αλλοιώνεται, φθείρεται λόγω των ενοχλήσεών του αλλά και των φόβων ότι μπορεί να γίνει μεγαλύτερη η ταλαιπωρία του. Φυλάγεται πλέον ο Μέσι, και αυτό δεν θα πάψει να συμβαίνει αν δεν συμβεί το αυτονόητο που ορίζει η φύση: να ξαναπαίξει αφού προηγουμένως έχει απαλλαγεί πλήρως από πόνους και ενοχλήσεις.

Ο Μέσι επέστρεψε από το τελευταίο του ταξίδι στην Αργεντινή εσπευσμένα. Και εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε ότι είχε ταξιδέψει με πόνους στη βουβωνική χώρα και είχε επιλέξει να παίξει με πόνους στο ματς της Εθνικής του εναντίον της Ουρουγουάης επειδή “δεν μπορούσα να μην παίξω, μετά από όλη αυτή την αναταραχή που είχα προκαλέσει”. Η Μπαρτσελόνα αποφάσισε να κρατήσει μυστικούς αυτούς τους έντονους πόνους, με συνέπεια ο Λουίς Ενρίκε να δεχθεί πολύ έντονη κριτική στο ματς με την Αλαβές επειδή είχε κρατήσει στον πάγκο τον Μέσι, μαζί με τον Σουάρες και τον Ινιέστα. Κι ενώ είχε όλο αυτό το προηγούμενο, ο Μέσι επέλεξε να μείνει για 90' λεπτά στο τερέν στα παιχνίδια με την Σέλτικ (7-0) και την Λεγανές (1-5), με συνέπεια να πέσει κάτω το ματς με την Ατλέτικο. Επέλεξε να παίξει επειδή δεν θέλει να χάνει λεπτό και επειδή το παρελθόν τον είχε πείσει ότι μπορεί να ξεπερνά αγωνιζόμενος τους τραυματισμούς. Επέλεξε να παίξει επειδή δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι όσο πιο κοντά πλησιάζει στα 30 του τόσο μεγαλύτερη είναι η φθορά που προκαλεί η κόπωση στο σώμα του και γίνεται τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη να κάνει πιο έξυπνη διαχείριση των δυνάμεών του και να γίνει πιο προσεκτικός στην αποκατάσταση των τραυματισμών του.

Τα ίδια, και μάλλον χειρότερα, κάνει στον εαυτό του ο Ρονάλντο στα κλεισμένα 31 του. Επιμένει να αγνοεί τα μηνύματα που του στέλνει το γόνατό του, το οποίο στη διάρκεια των τελευταίων δύο σεζόν τον πρόδιδε προς τη λήξη της περιόδου και σήμερα έφτασε να τον προδώσει στην αρχή της σεζόν αφενός επειδή μίκρυνε το διάστημα αποκατάστασης προκειμένου να μη χάσει το Euro και αφετέρου επειδή πάλι πίεσε τον εαυτό του προκειμένου να μικρύνει το διάστημα της θεραπείας που έπρεπε να κάνει προτού μπει στους αγώνες. Ο Ρονάλντο επιμένει να αγνοεί την απειλή της φθοράς του χρόνου και της υπερβολικής χρήσης και καταπόνησης του σώματός του και φτάνει να δημιουργεί τόσο μεγάλο πρόβλημα στον Ζιντάν, προκειμένου να επιβάλει το “εγώ” του και να τρομάξει τον προπονητή του ώστε να μη διανοηθεί στο μέλλον να του μικραίνει τον χρόνο συμμετοχής στα παιχνίδια και να του στερεί τη δυνατότητα να μεγαλώνει τα ρεκόρ του και να παραμείνει “ο πιο γκουγκλαρισμένος ποδοσφαιριστής”, όπως πολύ πρόσφατα δήλωσε προδίδοντας τα μονοπάτια στα οποία τον οδηγεί η “καθρέφτη καθρεφτάκι μου, ποιος είναι ο καλύτερος στον κόσμο;” εμμονική εγωπάθειά του.

Σε αντίθεση με τον Λουίς Ενρίκε, που έχει “καεί” και κόντεψε να χάσει τη δουλειά του όταν δυσαρέστησε τον Μέσι, ο Ζιντάν δεν έχει ακόμη παραιτηθεί από αυτή την προσπάθεια που κάνει προκειμένου να βάλει αρχές στη Ρεάλ αλλά και να διαχειριστεί έξυπνα τις δυνάμεις ενός λαβωμένου Ρονάλντο που έχει στα χέρια του. Είναι ευχή για το σημερινό ποδόσφαιρο να επιτύχει ο Ζιντάν να τιθασεύει τον Κριστιάνο και να του μάθει το μάθημα της διαχείρισης των δυνάμεών του. Διότι αν αυτό συμβεί, μαζί με τον Ρονάλντο θα μάθει και ο Μέσι, λόγω αυτής της έντονης αλληλεπίδρασης στις ζωές τους. Και κάπως έτσι θα γίνει λίγο μεγαλύτερο το διάστημα της ποδοσφαιρικής ακμής των δύο σημαντικότερων ποδοσφαιριστών της εποχής. Αν αποτύχει ή αν τα παρατήσει και ο Ζιντάν, δεν υπάρχει καμιά ελπίδα. Δεν θα υπάρξει προπονητής που θα επιβληθεί στον έναν ή τον άλλο εκ των δύο σούπερ σταρ, κι αυτοί θα συνεχίζουν να παίζουν τραυματίες μέχρι είτε να αποσακατευτούν είτε να ξεσουμιστούν τόσο που θα αλλοιωθεί το παιχνίδι τους και θα μετατραπεί σε κάτι λιγότερο και από γήινο.