Κόντε: Italiano vero ή γραφικός;

Κόντε: Italiano vero ή γραφικός;

Ούρλιαξε οδηγίες, πέταξε στα ουράνια, ξεσήκωσε ακόμα και τον Αμπράμοβιτς. Ο Γιώργος Καραμάνος γράφει για τα γούστα που βγάζει ο νέος κόουτς της καινούργιας-παλιάς Τσέλσι.

Ολα τα λεφτά σε τούτο το ξεκίνημα ήταν οι προπονητές. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία του αθλήματος οι κύριοι με τα κοστούμια δεν επισκίασαν τόσο εμφατικά το ίδιο το παιχνίδι. Ηταν όμως ωραία φάση όλο αυτό που ζήσαμε, όσοι παρακολουθήσαμε την αρχή τους. Ντεμπούτο για Γκουαρδιόλα, Μουρίνιο και Κόντε, αλλά ακόμα και το Βενγκέρ-Κλοπ των πιο παλιών. Αυτό το τελευταίο δηλαδή κι αν ήταν εκπληκτικό.

Το αλαλούμ στο σύστημα του Πεπ και οι παίκτες της Σίτι να αλλάζουν θέσεις και να χάνονται, αποτέλεσε μία διαφορετική απόλαυση του να βλέπεις μπάλα. Ο Μουρίνιο να προσπαθεί να φέρει στα δικά του μέτρα το όνειρο της καριέρας του, τη Γιουνάιτεντ. Στο «Εμιρεϊτς» να δίνεται ρεσιτάλ επιθετικού ποδοσφαίρου και κακής άμυνας. Μα πάνω απ' όλα στα δικά μου γούστα πιο έντονα ήταν τα όσα συνέβησαν στο «Στάμφορντ Μπριτζ».

Από τη μία μεριά υπήρχε ο αγώνας, η αγωνιστική εικόνα της Τσέλσι. Με τους ίδιους ακριβώς παίκτες και μοναδική προσθήκη στην 11άδα τον κορυφαίο του ματς, Καντέ, οι Μπλε ήταν εντελώς διαφορετική ομάδα. Σε τόσο σύντομο διάστημα ο καινούργιος προπονητής άρχισε να βάζει την υπογραφή του. Δεν έβγαλε μάτια με την απόδοση της, δεν δημιούργησε πολλές φάσεις και επιφωνήματα θαυμασμού. Ωστόσο, η Τσέλσι αυτή ήταν σοβαρή, ήξερε τι της συνέβαινε και τι ζητούσε στο γήπεδο και ήταν καλή ανασταλτικά (σ.σ.: ακόμα και ο Οσκαρ πάλευε να κλέψει μπάλες). Πάνω απ' όλα όμως έδειχνε ξεμπλοκαρισμένη από το περσινό ψυχολογικό πατατράκ.

Και από την άλλη υπήρχε η φιγούρα του Αντόνιο Κόντε. Παθιασμένος, δυναμικός και στο φινάλε εκστασιασμένος. Ούρλιαζε στις οδηγίες, χτυπιόταν στις λάθος πάσες και βρέθηκε στον αέρα στο νικητήριο γκολ στο 89'. Ηταν τέτοια η συμβολή του στο feeling που υπήρχε το βράδυ της Δευτέρας στο γήπεδο, που μετά τη λήξη το κοινό τραγουδούσε λες και είχε κατακτήσει το Champions League. Μέχρι και τον πάντοτε εγκρατή Ρομάν Αμπράμοβιτς κατάφερε να ξεσηκώσει ο Ιταλός.

 

Και κάπως έτσι θα το πάει. Προφανώς δεν παίζει ρόλο. Αυτό του βγαίνει, αυτό είναι το ταμπεραμέντο του. Και τούτο το γουστάρουν οι Αγγλοι, καθώς δεν το έχουν συνηθίσει. Η εικόνα του ταιριάζει περισσότερο με εκείνη του Κλοπ αν και ο Γερμανός είναι πιο μετρημένος, λιγότερο σκληρός στις αντιδράσεις του και μάλλον το διασκεδάζει κάπως καλύτερα από τον Ιταλό.

Αυτή η εξωστρέφεια φτιάχνει λοιπόν φτιάχνει την εξέδρα και όσο βοηθούν και τ' αποτελέσματα, το δέσιμο με τον καινούργιο προπονητή γίνεται άμεσο. Η πρώτη εικόνα, το πλάνο ήταν εξαιρετικό για αρχή. Μόνο που σε αυτές τις περιπτώσεις ελοχεύει πάντα ένας συγκεκριμένος κίνδυνος: το να γίνει π.χ. ο Κόντε πιο διασκεδαστικός από τη μπάλα που θα παίζει η ομάδα του...

 

Και κάτι έτσι για την πλάκα...
Γκουαρδιόλα: νίκησε
Μουρίνιο: νίκησε
Κλοπ: νίκησε
Κόντε: νίκησε
Βενγκέρ: έχασε

Follow me: @jorgekaraman