Η πιο ζόρικη αποστολή του Ζοσέ (poll)

Η πιο ζόρικη αποστολή του Ζοσέ (poll)

Πόρτο, Τσέλσι (x2), Ιντερ, Ρεάλ και τώρα Γιουνάιτεντ. Ο Γιώργος Καραμάνος απευθύνει το ερώτημα για το πιο ζόρικο διακύβευμα στην καριέρα του Μουρίνιο.

Το ξεκίνημα τους ως πρώτος προπονητής, αυτό στη Μπενφίκα το 2000 και αμέσως μετά η σεζόν (2001-'02) στην Ουνιάο Λεϊρία  δεν μπαίνουν στη σύγκριση, καθώς στην πρώτη ήταν περίεργες οι συνθήκες και στη δεύτερη μικρό το μέγεθος του club. Οπότε η συζήτηση μας έχει ως αφετηρία το 2002 και την ανάληψη της Πόρτο. Το θέμα της ερώτησης όμως δεν είναι ποια υπήρξε η μεγαλύτερη επιτυχία του Ζοσέ Μουρίνιο. Περισσότερο έχει να κάνει με το πιο ζόρικο εγχείρημα, όταν έπαιρνε τη δουλειά. Πως μπορούμε όμως να το εξετάσουμε; Θα βάλουμε στην κουβέντα τις προσδοκίες, αλλά και τις συνθήκες που επικρατούσαν, τις απαιτήσεις, το μπάτζετ, το ρόστερ, τον βαθμό δυσκολίας που συνόδευσαν την ανάληψη κάθε αποστολής...

Πόρτο
Ανέλαβε τον Γενάρη του 2002 και το πρώτο παιχνίδι του ήταν η ισοπαλία με τον Παναθηναϊκό στη «Λεωφόρο Αλεξάνδρας». Η Πόρτο τότε βρισκόταν σε περίεργη κατάσταση υπό τον Οκτάβιο Ματσάντο και στην 6η θέση. Το μόνο που ήθελαν από τον Μουρίνιο, ήταν να την φέρει σε καλό δρόμο. Την πήγε στην 3η θέση και υποσχέθηκε να πάρει τον τίτλο την επόμενη σεζόν. Το έκανε με ρεκόρ πόντων (86) και πήρε και το Κύπελλο UEFA. Για να πάει το 2003-'04 να κάνει το απίθανο. Με βάση λοιπόν το ρόστερ, το δυναμικό του club και τα οικονομικά δεδομένα, η κατάκτηση του Champions League το 2004, είναι και το πιο τρελό που έχει καταφέρει στην καριέρα του. Μόνο που αυτή ήταν η δική του υπέρβαση. Ηταν ό,τι πιο δύσκολο από άποψη επιτεύγματος, αλλά όχι από την πλευρά που εξετάζουμε την ιστορία του: δηλαδή από εκείνη των προσδοκιών, του μεγέθους και του άγχους της αποτυχίας. Αυτό με την έννοια ότι κανείς δεν θα τον έλεγε λοσερ, εάν δεν έκανε εκείνο το θαύμα. Οπότε η ιστορία του με την Πόρτο, περισσότερο στα υπέρ του θα μπορούσε να λειτουργήσει, καθώς ακόμα δεν είχε φτιάξει το όνομα του και το έκανε μαζί της.

Τσέλσι
Αυτομάτως ήρθε και η προαγωγή. Πλέον το άγχος βάραινε την προσπάθεια του. Τα εκατομμύρια ρούβλια του Ρομάν Αμπράμοβιτς βρέθηκαν στα χέρια του και ο Ζοσέ έπρεπε να τα διαχειριστεί, κάνοντας πραγματικότητα τις... ονειρώξεις του Ρώσου μεγιστάνα. Τα πήγε εξαιρετικά, οδηγώντας την Τσέλσι στο δεύτερο πρωτάθλημα της ιστορίας της και πρώτο μετά από 50 χρόνια. Το Champions League που ζητούσε μανιωδώς το αφεντικό του δεν μπόρεσε να το φέρει στο Λονδίνο και απολύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2007. Αποχωρώντας είχε ήδη κατορθώσει το βασικό ζητούμενο: να καταστήσει τους Μπλε μεγάλη δύναμη στο Νησί και να θέσει τις βάσεις στο να γίνουν μόνιμοι διεκδικητές των τροπαίων για κάθε σεζόν από την δική του πρώτη μέρα έως και το σήμερα. Σε αυτή την ιστορία υπήρχε πίεση, το διακύβευμα ήταν μεγάλο, αλλά και πάλι όταν την ανέλαβε, η Τσέλσι δεν ήταν το club που άφησε. Πήρε έναν μεσαίο στη νοοτροπία σύλλογο και τον άφησε πρωταθλητή.

Ιντερ
Κανείς δεν μπορεί να μετρήσει τα εκατομμύρια λιρέτες και ευρώ που ξόδεψε στη ζωή του ο Μάσιμο Μοράτι για να δει την Ιντερ πρωταθλήτρια Ιταλίας και Ευρώπης. Η αλήθεια είναι ότι όταν ο Μουρίνιο μετακόμισε στους Νερατζούρι, εκείνοι είχαν ήδη τρία διαδοχικά Σκουντέτι (2006 αυτό που αφαιρέθηκε από τη Γιουβέντους, 2007, 2008). Οπότε, ο Μοράτι ζήτησε από τον Πορτογάλο κόουτς την υπέρβαση. Και εκείνος την έκανε. Ηταν μία περίεργη περίοδος για το ιταλικό ποδόσφαιρο. Η Γιούβε μόλις είχε επιστρέψει από την τιμωρία του Calciopoli, η Μίλαν δεν βρισκόταν στα καλύτερα της και βασικός αντίπαλος της Ιντερ ήταν η Ρόμα. Το ρόστερ ήταν εξαιρετικό και οι δύο τίτλοι στη Σέριε Α' ήρθαν με βάση τη λογική. Εκείνο που δεν περίμενε κανείς, ήταν το τρεμπλ του 2010 και η ευρω-κούπα μετά από 45 χρόνια. Εκεί ο Μουρίνιο έγινε legend. Αυτή η θητεία του μοιάζει εν μέρει με εκείνη στην Πόρτο. Δεν θα ήταν αποτυχία εάν δεν έπαιρνε το Champions League. Το σήκωσε και έφυγε άκρως επιτυχημένος, ανεβάζοντας ακόμα περισσότερο τις μετοχές του.

Ρεάλ Μαδρίτης
Αυτή ήταν η πιο γιγαντιαία δυσκολία. Η αποστολή όταν ανέλαβε το 2010, ήταν να σταματήσει την παντοκρατορία της Μπαρτσελόνα. Και όχι οποιασδήποτε ομάδας, αλλά μίας εκ των κορυφαίων όλων των εποχών. Εκείνη η αντίπαλος όμως πραγματικά δεν παιζόταν από το 2009 έως και το 2011. Ο τίτλος που ήρθε το 2012, ο πρώτος έπειτα από τρία στείρα χρόνια, ήταν μία τεράστια επιτυχία, αλλά και η μοναδική στην τριετία που έμεινε εκεί. Επίσης, επειδή μιλάμε για τη Ρεάλ, η μη κατάκτηση του Champions League ήταν ξεκάθαρη αποτυχία. Οπότε το διακύβευμα ήταν τεράστιο. Οι στόχοι που τέθηκαν, το όνομα του club και το ρόστερ γιγάντωσαν τις ανησυχίες του κόουτς. Εδώ υπήρχε ο Κριστιάνο Ρονάλντο και ένα σωρός παικταράδες σε κάθε θέση. Αν και πριν πάει εκείνος στη Μαδρίτη, οι Μερένγκες μετρούσαν έξι διαδοχικούς ταπεινωτικούς αποκλεισμούς στη φάση των «16» και με τον Ζοσέ πήγαν τρεις φορές στα ημιτελικά, το ότι δεν σήκωσε την κούπα, δεν πιστώνεται στα υπέρ του και οδήγησε -μεταξύ άλλων- στην αποχώρηση του.

Τσέλσι Νο2
Η επιστροφή του στο «Στάμφορντ Μπριτζ» συνοδευόταν από νέα άγχη. Η Τσέλσι απείχε τρία χρόνια από την κορυφή της Premier League, ενώ πάντα παρέμενε προτεραιότητα ο στόχος της Ευρώπης. Για τον Μουρίνιο δεν είχε καμία σχέση με την πρώτη του φορά εκεί. Πλέον το club είχε γιγαντωθεί και οι απαιτήσεις ήταν ακόμα μεγαλύτερες. Επίσης διακυβευόταν η υστεροφημία του  για δύο λόγους. Ο ένας είχε να κάνει με το ότι προερχόταν από την αρνητική εμπειρία της Ρεάλ και ο άλλος ότι γύριζε στο Νησί, όπου τον περίμεναν σαν Μεσσία. Μεταγραφές έγιναν, ρόστερ δυνατό υπήρχε και οι προσδοκίες βρίσκονταν στο φουλ. Ο τίτλος ήρθε την δεύτερη χρονιά, αλλά στα μισά της τρίτης έφυγε με άσχημο feeling και την ομάδα ελάχιστα πάνω από τον υποβιβασμό.

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Και ερχόμαστε στο τώρα. Το θέμα είναι τεράστιο και γι' αυτό γίνεται και όλη αυτή η κουβέντα. Ηταν το όνειρο του και έτσι όπως εξελίχτηκε η ιστορία, έχει εξελιχτεί και στη μεγάλη ελπίδα των Κόκκινων Διαβόλων. Πέρασαν τρία χρόνια από τότε που σταμάτησε ο Αλεξ Φέργκιουσον και η Γιουνάιτεντ ακόμα παλεύει με τα φαντάσματα της. Λεφτά υπάρχουν, μεταγραφές γίνονται (σ.σ.: ήδη πήρε Ιμπρα, Μιχιταριάν και θα κάνει ακόμα μία δυνατή κίνηση), σπουδαίοι παίκτες γεμίζουν το ρόστερ και απομένει το μεγάλο ερώτημα. Θα μπορέσει ο Ζοσέ να ξανακάνει την Μάντσεστερ πρωταγωνίστρια και θα γίνει θρύλος και στο «Ολντ Τράφορντ» ή θα αποτύχει και μαζί του θα χαθεί και αυτή η ευκαιρία για το club να σταθεί ξανά στα πόδια του σε πρωταγωνιστικό ρόλο; Και μην ξεχνάμε κάτι περίεργο. Μπορεί να έχει να αντιμετωπίσει αρκετούς μεγάλους αντιπάλους, αλλά το πρωτάθλημα από την Λέστερ πρέπει να το πάρει!

Στο δια ταύτα...
Αυτό που συμβαίνει με τη Γιουνάιτεντ είναι μυθικό εγχείρημα. Για τον Μουρίνιο είναι η ευκαιρία που πάντα αναζητούσε στο αγαπημένο του Νησί. Ωστόσο, με βάσει όλα τα δεδομένα που αναλύσαμε και ειδικά με αντίπαλο εκείνη την απίστευτη Μπαρτσελόνα, προσωπικά θα θεωρούσα ως το πιο δύσκολο και πιο φιλόδοξο το project με τη Ρεάλ και μετά το τωρινό στο Μάντσεστερ. Εσείς τι λέτε... ;