Αυτοί που αποσύρθηκαν νωρίς

Αυτοί που αποσύρθηκαν νωρίς

Στον απόηχο της αποχώρησης του Λιονέλ Μέσι από την εθνική Αργεντινής, ο Δημοσθένης Γεωργακόπουλος θυμίζει ποιοι άλλοι κορυφαίοι ποδοσφαιριστές είπαν «αντίο» στο αντιπροσωπευτικό τους συγκρότημα πριν κλείσουν τα 30.

Για δώρο γενεθλίων περίμενε το πρώτο τρόπαιο της καριέρας του με την Αργεντινή. Αντί για αυτό, ο - γεννημένος στις 24 Ιουνίου 1987 – Λιονέλ Μέσι ηττήθηκε για τέταρτη φορά σε τελικό με την «αλμπισελέστε» και ανακοίνωσε την απόφασή του να αποσυρθεί από το αντιπροσωπευτικό του συγκρότημα, δύο ημέρες αφού έκλεισε τα 29 του χρόνια. Αυτή, ωστόσο, δεν ήταν η πρώτη φορά που κάποιος σπουδαίος ποδοσφαιριστής είπε «αντίο» στην εθνική του ομάδα σε πολύ μικρή ηλικία. Το FourFourTwo του gazzetta.gr γυρίζει το χρόνο πίσω και θυμίζει ποιοι άλλοι «σόκαραν» με την αποχώρησή από την εθνική ομάδα της χώρας τους πριν κλείσουν τα 30.

Ερίκ Καντονά
Το 1988 έβρισε σε τηλεοπτική του συνέντευξη τον ομοσπονδιακό τεχνικό Ανρί Μισέλ και τιμωρήθηκε επ’ αόριστον από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Γαλλίας. Με την άφιξη του Μισέλ Πλατινί στον πάγκο των «τρικολόρ» το 1990, ο Καντονά χρίστηκε εκ νέου διεθνής, ενώ μετά τον αποκλεισμό από το Μουντιάλ του 1994, ο τότε παίκτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε αρχηγός της Γαλλίας. Ωστόσο, μετά το περιβόητο κουνγκ-φου χτύπημά του σε οπαδό της Κρίσταλ Πάλας τον Ιανουάριο του ’95, ο Καντονά έχασε και το περιβραχιόνιο, αλλά και τη θέση του στην εθνική ομάδα από τον Ζινεντίν Ζιντάν. Παρά τις «φωνές» (ήταν ο κορυφαίος παίκτης της Πρέμιερ Λιγκ τότε), ο Γάλλος δεν ξανακλήθηκε ποτέ στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του, με την τελευταία του συμμετοχή να είναι σε ένα φιλικό κόντρα στην Ολλανδία, στις 18/1/95, σε ηλικία 28 ετών και 9 μηνών. Ο συνολικός απολογισμός του ήταν 45 συμμετοχές και 20 τέρματα.

Πολ Σκόουλς
Κι όμως, ο πιο ολοκληρωμένος μέσος της τελευταίας 20ετίας στα αγγλικά γήπεδα αποσύρθηκε από την εθνική του ομάδα, γιατί... δε χωρούσε. Η παρουσία των Τζέραρντ και Λάμπαρντ στον άξονα της Αγγλίας είχε... εξορίσει τον Σκόουλς στο αριστερό άκρο της μεσαίας γραμμής, κάτι που προφανώς και δεν τον ικανοποιούσε καθόλου. Έτσι, μετά το Euro του 2004, ο πολυσύνθετος χαφ αποφάσισε να αποσυρθεί από τα «λιοντάρια», με την αιτιολογία πως ήθελε να αφοσιωθεί στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και να περνά περισσότερο χρόνο με την οικογένειά του. Αν και η τελευταία του συμμετοχή με το εθνόσημο, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Πορτογαλίας, έγινε σε ηλικία 29 ετών και 8 μηνών, οι ομοσπονδιακοί τεχνικοί της Αγγλίας ζητούσαν από τον Σκόουλς να αγωνιστεί ξανά με την εθνική ομάδα, ακόμη κι όταν είχε φτάσει 35 χρονών! Πάντα, όμως, η απάντηση του ίδιου ήταν αρνητική.

Άλαν Σίρερ
Ο έκτος σκόρερ όλων των εποχών στην ιστορία της εθνικής ομάδας της Αγγλίας (30 τέρματα) θα μπορούσε να βρίσκεται ακόμα ψηλότερα στη σχετική λίστα, αν δεν έλεγε πρόωρα «αντίο» στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του. Το Euro του 2000, στα γήπεδα της Ολλανδίας και του Βελγίου, αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του Άλαν Σίρερ στην καριέρα του με τα «λιοντάρια», σε ηλικία 29 ετών και 10 μηνών. Ο Άγγλος επιθετικός, μάλιστα, σκόραρε στο τελευταίο του παιχνίδι με το εθνόσημο (ήττα με 3-2 από την Ρουμανία και αποκλεισμός από τους ομίλους). Αν και δέχθηκε πιέσεις να πάρει πίσω την απόφασή του και να αγωνιστεί στα προκριματικά του επόμενου Μουντιάλ και του επόμενου Euro, ο Σίρερ επέμεινε στην αρχική του απόφαση.

Φραντσέσκο Τότι
Μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2006, στα γήπεδα της Γερμανίας, ο Τότι αποφάσισε από την κορυφή του κόσμου να πει «αντίο» στην εθνική ομάδα, σε ηλικία 29 ετών και 9 μηνών. Ωστόσο, λίγο αργότερα πήρε πίσω την απόφασή του και έθεσε εαυτόν στη διάθεση του ομοσπονδιακού τεχνικού της πατρίδας του. Μέσα στον επόμενο χρόνο δεν κλήθηκε ούτε μία φορά στη «σκουάντρα ατζούρα», με αποτέλεσμα το καλοκαίρι του 2007 να αποσυρθεί για δεύτερη φορά. Τρία χρόνια αργότερα, όμως, ο Φραντσέσκο Τότι δήλωσε πως αν τον καλέσει ο Μαρσέλο Λίπι στην αποστολή για το Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής, εκείνος θα επιστρέψει στην εθνική. Η πρόσκληση, όμως, δεν ήρθε ούτε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, ούτε σε αυτό του 2014, που και πάλι ο ιταλικός τύπος τον εμφάνιζε έτοιμο να φορέσει εκ νέου τη φανέλα με το εθνόσημο.

Σαμίρ Νασρί
Θα μπορούσε ακόμη και αυτή την εποχή να αγωνίζεται με το αντιπροσωπευτικό του συγκρότημα, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, που διεξάγεται στη χώρα του. Πριν από δύο χρόνια, όμως, ο Ντιντιέ Ντεσάμπ «έκοψε» τον Σαμίρ Νασρί από την αποστολή της Γαλλίας στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, με την αιτιολογία πως «ο Νασρί δεν αποδίδει τόσο καλά με την εθνική ομάδα, όσο με την Μάντσεστερ Σίτι». Μετά από ένα... ξεκατίνιασμα στο Twitter από τη φίλη του Νασρί, ο ίδιος ο Γάλλος άσος ανακοίνωσε τον Αύγουστο του 2014 την απόφασή του να μην αγωνιστεί ξανά με τους «τρικολόρ». Σε ηλικία μόλις 27 ετών. Η τελευταία του συμμετοχή, μάλιστα, ήταν μήνες πριν, στα μπαράζ με την Ουκρανία για την πρόκριση στο Μουντιάλ, στο οποίο τελικά ο Νασρί δεν αγωνίστηκε ποτέ!

Κέβιν-Πρινς Μπόατενγκ
Τον Νοέμβριο του 2011 αποφάσισε να πει «αντίο» στην εθνική του ομάδα, σε ηλικία μόλις 24 ετών, επικαλούμενος κούραση από τα συνεχόμενα ταξίδια. Έτσι, δεν αγωνίστηκε ούτε στο Κόπα Άφρικα του 2012, ούτε σε αυτό το 2013, αν και ήδη είχε αρχίσει να κάνει σκέψεις επιστροφής. Κάτι που έγινε στα μπαράζ για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Ο Μπόατενγκ βρέθηκε κανονικά στην αποστολή της εθνικής Γκάνας στα γήπεδα της Βραζιλίας και μάλιστα αγωνίστηκε στα δύο πρώτα παιχνίδια των ομίλων. Λίγο πριν το τρίτο ματς κόντρα στην Πορτογαλία, ο Γκανέζος είχε επεισόδιο με τον ομοσπονδιακό τεχνικό, με αποτέλεσμα να τιμωρηθεί για πειθαρχικούς λόγους, κάτι που αποτέλεσε και το κύκνειο άσμα. Μετά το Μουντιάλ, ο Μπόατενγκ έθεσε εαυτόν οριστικά εκτός εθνικής Γκάνας, κατηγορώντας την ομοσπονδία για «ερασιτεχνισμούς».

Νταβίντ Ζινολά
Η καριέρα του με την εθνική ομάδα της Γαλλίας «σημαδεύτηκε» από το λάθος του να μην κρατήσει την μπάλα στο παιχνίδι με την Βουλγαρία, στο τελευταίο ματς των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994, που έδωσε την ευκαιρία στους αντιπάλους του να σκοράρουν στην εκπνοή και να στερήσουν από τους «τρικολόρ» τη συμμετοχή στο Μουντιάλ των Ηνωμένων Πολιτειών. Τότε, ο Ζεράρ Ουγιέ τον είχε αποκαλέσει «δολοφόνο του γαλλικού ποδοσφαίρου» και πολλοί πίστεψαν πως αυτό θα ήταν και το οριστικό τέλος του Ζινολά από το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Ωστόσο, ο Εμέ Ζακέ τον επανέφερε το 1995 στην εθνική ομάδα, με τον Γάλλο εξτρέμ να αγωνίζεται σε κάποια παιχνίδια των προκριματικών του Euro 1996. Αυτά, όμως, ήταν και τα τελευταία του με τους «τρικολόρ», σε ηλικία μόλις 28 ετών.

Ρονάλντο
Άγνωστο που θα έφτανε το «φαινόμενο» του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, αν δεν αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα τραυματισμών στα γόνατα. Ωστόσο, ο Βραζιλιάνος πρόλαβε και κατέκτησε τα πάντα με την εθνική Βραζιλίας, πριν αποσυρθεί από τη «σελεσάο» σε ηλικία 29 ετών και 9 μηνών. Δύο κατακτήσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων (1994, 2002), μία φορά πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης (8 γκολ, 2002) και συνολικά 15 τέρματα σε μόλις 19 παιχνίδια σε Μουντιάλ (ο Κλόζε έσπασε το ρεκόρ το 2014). Στην τέταρτη παρουσία του σε Παγκόσμιο Κύπελλο, το 2006 στην Γερμανία, ο Ρονάλντο αποφάσισε να πει «αντίο» από την εθνική του ομάδα, μετά τον αποκλεισμό στα προημιτελικά από την Γαλλία. Πέντε χρόνια μετά, η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Βραζιλίας θέλησε να τον τιμήσει με έναν αποχαιρετιστήριο αγώνα, με τον Ρονάλντο να αγωνίζεται για 15 λεπτά σε φιλική αναμέτρηση κόντρα στην Ρουμανία στο Σάο Πάολο.

Φέρεντς Πούσκας
Με τον «συνταγματάρχη» του παγκοσμίου ποδοσφαίρου υπάρχει η εξής ιδιαιτερότητα. Αγωνίστηκε σε δύο διαφορετικές εθνικές ομάδες. Σε αυτή της Ισπανίας μετά τα 34 και σε αυτή της Ουγγαρίας – που μεγαλούργησε – μέχρι τα 29. Ο Πούσκας ήταν ο ηγέτης της «χρυσής ομάδας» της Ουγγαρίας από τις αρχές μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’50, που σε 50 παιχνίδια είχε 42 νίκες, επτά ισοπαλίες και μόλις μία ήττα, κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 και φτάνοντας μέχρι τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954 (αυτή ήταν η μοναδικά ήττα). Η ουγγρική επανάσταση, ωστόσο, έκοψε την καριέρα του Πούσκας με τους «Μαγυάρους» το 1956, σε ηλικία 29 ετών, με 84 γκολ σε 85 συμμετοχές. Ο Πούσκας πήγε αργότερα στην Ισπανία, γι’ αυτό και απέκτησε την ισπανική υπηκοότητα και το δικαίωμα να αγωνιστεί στους «φούριας ρόχας».