Η μοναξιά και τα διαόλια του Μέσι

Η μοναξιά και τα διαόλια του Μέσι

Ο Γιώργος Καραμάνος αναζητά το χαμένο πεπρωμένο του ήρωα που ξεπέρασε το DNA του, αλλά όχι και τη μάταιη σύγκριση με τον ίδιο του τον κορυφαίο εαυτό.

«Θα σταματήσω, όταν θα πάψω να απολαμβάνω το ποδόσφαιρο». Το ψέλλισε σε συνέντευξη του το 2012. Εάν τον δεις πιο προσεκτικά στο βίντεο μετά τον τελικό, εάν κοιτάξεις τη ματιά του, εκεί που αναγγέλλει την απόφαση του να ξεκόψει από την Εθνική, θα το δεις καθαρά: έπαψε. Τουλάχιστον με το εθνόσημο. Φαίνεται μπερδεμένος και χαμένος. Σίγουρα τον έχω εικόνα να αναρωτιέται για τις περιστάσεις και το πεπρωμένο. Αυτά που σε σπρώχνουν σε ένα δρόμο ή σε έναν άλλον και μετά σε τιμωρούν γι’ αυτό. Και κάπως έτσι μοιάζει σε εκείνο το κάδρο ο Λιονέλ Μέσι. Λες και τον τιμώρησαν οι μοίρες.

Αποχωρεί ηττημένος και χαμένος σε κάθε σύγκριση με το ίνδαλμα του. Το βέβαιο είναι πως δεν μπορεί να γίνει Μαραντόνα για έναν σημαντικό λόγο. Δεν γαλουχήθηκε στις αλάνες και τη φτωχολογιά της πατρίδας του. Δεν μάτωσε τα γόνατα και τα μούτρα του στο τσιμέντο. Δεν δημιούργησε τον aggressive χαρακτήρα που χαρακτηρίζει ποδοσφαιρικά το έθνος του. Από μικρός βρέθηκε στο προστατευόμενο περιβάλλον της «Masia» και από το σύλλογο του έως και την εταιρεία που τον έκανε δικό της, άπαντες εργάστηκαν για πάρτη του. Και κάπως έτσι δικαιώθηκε για τα λεγόμενα του ο Ντιεγκίτο. Ναι, ο κοντός δεν είναι ο ηγέτης και ποτέ του δεν θα μπορούσε να πλησιάσει σε αυτό τον Pibe D’ Οro. Τούτο όμως ήταν κάτι ξεκάθαρο εξ αρχής, αλλά κανείς στην Αργεντινή δεν θέλησε να το κατανοήσει και άπαντες πρόσμεναν κάτι που δεν υπήρχε…

Κι εκείνος προσπάθησε. Μάταια. Τι κι αν άφησε μούσια και αγρίεψε κάπως το κοίταγμα του ή έβγαλε μερικές ρυτίδες. Στη πραγματικότητα παραμένει εκείνος ο άσχημος πιτσιρικάς με το αποτυχημένο καρέ μαλλί σε σχήμα «γυναίκας playmobil». Όπως δηλαδή μας συστήθηκε κάποτε. Ενα παιδί που νιώθει σαν να του έπεσε το παγωτό από το χέρι και δεν ξέρει τι να κάνει γι’ αυτό. Ετσι είναι στην πραγματικότητα και έτσι θα τιμωρηθεί. Επειδή δεν κατάφερε να γίνει αυτό που ήθελαν όλοι οι άλλοι: ένας αληταράς, αλαζόνας, ματαιόδοξος, ναρκισιστής που θα τα ισοπέδωνε όλα στα διάβα του.

Ισως να μην απολάμβανε ποτέ τη μπάλα με την Εθνική. Ηταν πολύ δύσκολο το βάρος. Ηταν λες και δεν μπορούσε να σηκώσει όλη αυτήν την αβάσταχτη αίσθηση καθήκοντος και τις προσδοκίες ενός έθνους, που αναζητούσε τον καινούργιο Θεό για το κενό που άφησε ο παλιός. Μάταια προσπαθούσε να αποδείξει ότι νοιαζόταν, καθώς τον κατηγορούσαν για το αντίθετο. Πάλευε να αποδείξει τα πάντα σε όλους, αλλά να που έχασε. Ουσιαστικά όχι από τη Γερμανία, τη Χιλή, κάποιον αντίπαλο. Τον νίκησε ο προορισμός, η σύγκριση με τον Ντιέγκο και εν τέλει με τον ίδιο του τον κορυφαίο εαυτό που ουδέποτε καμάρωσε και ο ίδιος με τη φανέλα της Εθνικής.

Βλέπετε, στη Μπάρτσα ήταν αλλιώς. Εάν εκείνος δεν ήταν καλός, θα τον βοηθούσαν οι άλλοι 10. Στην Αλμπισλέστε πρέπει εκείνος να τραβήξει τους υπόλοιπους όπως και να έχει. Όχι ότι έκανε τίποτα ματσάρες, αλλά δεν γίνεται να φταίει πάντα αυτός: για τα χαμένα τετ α τετ του Ιγουαΐν, του Παλάσιο, την χαζομάρα του Ρόχο. Υπάρχουν λοιπόν δύο τρόποι να το δεις. Είτε ότι ο Μέσι έχασε τέσσερις τελικούς, είτε ότι η Αργεντινή έπαιξε τέσσερις επειδή υπάρχει αυτός. Τι έκανε δηλαδή η χώρα από τότε που σταμάτησε ο Μαραντόνα μέχρι τον καιρό του κοντού σούπερ σταρ; Μήπως πάλευε στα προημιτελικά και μάλιστα μα καλύτερο ρόστερ απ’ ότι το τωρινό με τους κάθε λογής Μπίλια, Φούνες-Μόρι και έναν Ντι Μαρία παικταρά, μα πάντα τραυματία στα μεγάλα ραντεβού;


Ενδεικτική εικόνα με τις βοήθειες που έχει ο Μέσι στη Μπάρτσα και το πως τα περίμεναν όλα από εκείνον στον τελικό

Οι περισσότεροι ξεχνούν πως πρόκειται για έναν μπόμπιρα που ξεπέρασε τη φύση του. Ηταν προορισμένος να μείνει νάνος και δέχτηκε τόσα φάρμακα, τόση αυξητική ορμόνη που ξεπέρασε το DNA του. Και παίζει ήδη 12-13 χρόνια στο μέγιστο επίπεδο, παλεύοντας κόντρα στα γονίδια του. Το έχετε σκεφτεί ότι το δικό του κορμί δεν είναι φτιαγμένο για να τραβάει τόσο ζόρι Ιούνιο μήνα μετά από 60 αγώνες στη σεζόν; Δεν το βαστάει ο οργανισμός.

Είναι λοιπόν από δύσκολο έως ακατόρθωτο πλέον. Για τον Μέσι και τον κάθε Μέσι της εποχής του ίντερνετ, της υπερπληροφόρησης, των vines, των virals, του χαβαλέ, να εκπληρώσει της απαιτήσεις και τις ονειρώξεις κάθε θρύλου του πληκτρολογίου. Γίναμε όλοι δικαστές. Δεν είναι όπως παλιά που έβλεπες στιγμιότυπα από τη μαγεία του κάθε Μαραντόνα. Τώρα παρακολουθείς από την κλειδαρότρυπα τις κινήσεις του Κριστιάνο, του Αζάρ, όλων. Και κράζεις: από φθόνο, χαιρεκακία; Απ’ ό,τι θες.

Το ίδιο έφτασαν να κάνουν και οι συμπατριώτες του με το ίδιο το ίνδαλμα τους. Δεν έκλαψε πέρσι και πρόπερσι ο Μέσι; Είναι αδιάφορος. Εκλαψε φέτος; Είναι γατί. Και τώρα είναι οι ίδιοι που θα τον παρακαλούν να επιστρέψει. Με πρώτο και καλύτερο τον Πρόεδρο της χώρας. «Θα ήθελα να βλέπω τον Μέσι κάθε Κυριακή και τον Μαραντόνα σε τελικούς», είχε δηλώσει ο Μαουρίτσο Μάκρι και τώρα τον καλεί να αναθεωρήσει. Ελα όμως που χωρίς τον Λίο, κατά πάσα βεβαιότητα δεν θα έβλεπε τελικούς στη σύγχρονη ιστορία του ποδοσφαίρου της Αργεντινής. Κάτι δηλαδή που είναι τρομερά πιθανό να συμβεί από εδώ και πέρα. Και τότε όλοι θα μετανιώσουν και θα τον αναζητούν σαν τις παλιές γκόμενες που μας λείπουν στις μοναξιές μας…

Για τον Μέσι πάλι δύο είναι τα τινά που δύναται να συμβούν. Μπορεί να παραμείνει πιστός στις δηλώσεις και από τα 29 του να έχει παρατήσει την αναζήτηση του μονοπατιού που οδηγεί στο να ξορκίσει τις προσωπικές χίμαιρες του, τα δικά του διαόλια που θα τον κυνηγούν σε όλη την ζωή του. Ελα όμως που πολλές φορές ο άνθρωπος συναντά το πεπρωμένο του στον δρόμο που διάλεξε για να το αποφύγει.

Εγώ αν ήμουν ο Μέσι θα είχα πίστη στον εαυτό μου και στις μοίρες, γιατί αυτές πάντα ξέρουν τον δρόμο και ο δικός του θα περνάει πάντα μέσα από το βρεγμένο χορτάρι…

ΥΓ.: Αντίο στον θρυλικό Μπαντ Σπένσερ. Σε πόσους ρίξαμε φάπες μαζί σου. Μεγαλώνουμε ρε γαμώτο!

Follow me: @jorgekaraman