Πανάκριβο άρωμα σε μικρό μπουκαλάκι

Πανάκριβο άρωμα σε μικρό μπουκαλάκι

Ο Γιώργος Καραμάνος καταθέτει λατρεία για τον Λούκα Μόντριτς, που ξεκίνησε ως «Κρόιφ των Βαλκανίων» και πλέον δικαιούται να βγάζει γλώσσα σε κάθε χαφ της γενιάς του.

«Η Τότεναμ πήρε τον Κρόιφ των Βαλκανίων!» (σ.σ.: εξακολουθούν να τον αποκαλούν με αυτό τον τρόπο στην πατρίδα του). Κάπως έτσι βγήκαν οι τίτλοι στα αγγλικά ΜΜΕ όταν τα Σπιρούνια αγόραζαν αντί 21 εκατ. από τη Ντιναμό Ζάγκρεμπ τον Λούκα Μόντριτς. Η πρώτη αίσθηση ήταν να παραξενευτείς. Η αλήθεια είναι πως ο κοινός λαός δεν είχε γεμάτη εικόνα για τον παίκτη και οι Αγγλοι δεν συνηθίζουν τέτοιες ανόητες υπερβολές. Συνήθως είναι πιο επιφυλακτικοί και κυνικοί στα πρωτοσέλιδα τους. Αλλωστε ο Κροάτης ούτε καν στην ίδια θέση με τον κορυφαίο Ολλανδό όλων των εποχών έπαιζε, ούτε και του έμοιαζε αγωνιστικά ή εμφανισιακά. Μόνο αυτή η χαιτούλα, η μύτη (οι Ισπανοί από την πρώτη μέρα που πήγε στα μέρη τους  τον αποκαλούν «το πουλί») και τα στραβά δόντια ίσως να ταιριάζουν φυσιογνωμικά.

Μάλλον περισσότερο εύστοχη ήταν η ατάκα του πάλαι ποτέ γίγαντα με τα ξύλινα πόδια, Ρόμπερτ Προσινέτσκι, ο οποίος μιλώντας σε Ισπανούς όταν έγινε η μεταγραφή στη Ρεάλ, παρουσίασε τον συμπατριώτη του με μία κλισέ φράση που όμως στην περίπτωση του ταιριάζει γάντι: «Ο Λούκα είναι από αυτά τα πανάκριβα αρώματα που τα συσκευάζουν σε μικρά μπουκαλάκια!» Κάπως έτσι λογικά θα τον είχε αξιολογήσει και ο Ζοσέ Μουρίνιο, όταν κατάστρωνε σχέδια στην κούτρα του και σκεφτόταν πως θα μπορούσε να τον τοποθετεί σε τρεις διαφορετικές θέσεις, δίνοντας εντολή να αποκτηθεί.

Αλλωστε ο Πορτογάλος κόουτς δεν θα πίεζε το αφεντικό του, δεν θα έπειθε τον Φλορεντίνο Πέρεθ να πληρώσει 35 (+7 με τους στόχους) χαρτιά για τον κοντούλη από το γραφικό Ζαντάρ στης ακτές της Αδριατικής. Τότε πολλοί ήταν που έγραψαν για το περιττό και υπερβολικό εκείνης της μεταγραφής. Τι άραγε σκόπευε να κάνει όμως ο Ζοσέ με δαύτον; Που θα τον έβαζε να παίξει και ποιον θα άφηνε εκτός; Γιατί κάποιος θα έπρεπε να μένει εκτός, μιας και ήταν πάρα πολλά τα φράγκα για να έχεις τον Μόντριτς στον πάγκο, αναθέτοντας του απλά τον ρόλο του 12ου παικταρά.

Όλα εκείνα τα διλήμματα που δεν μπόρεσε να λύσει ξεκάθαρα ο Μουρίνιο, ήρθε ο Κάρλο Αντσελότι να τα τακτοποιήσει αρχικά στο δικό του κεφάλι και εν συνεχεία στην παράταξη της Βασίλισσας. Ο Μόντριτς άλλωστε ως πολυθεσίτης-πολυεργαλείο που μπορεί να καλύψει όλο τον άξονα στη μεσαία γραμμή, έλυνε τους προβληματισμούς από μόνος του. Του Κροάτη του αρέσει από το να παίρνει την πρώτη μπάλα από την άμυνα μέχρι και το να μοιράζει κάθετες από το αντίπαλο ημικύκλιο στον σέντερ φορ. Διαθέτει εκπληκτική αίσθηση του χώρου, τέλειο κοντρόλ και πέταγμα στα τρία πρώτα μέτρα του σπριντ του. Εχει και τα δύο πόδια, τα δοκιμάζει από μακριά, πατάει περιοχή (καλή ώρα όπως κόντρα στην Τουρκία), βάζει το κορμί και το κεφάλι του στη φωτιά και τρέχει ακατάπαυστα. Αλλάζει κατευθύνσεις, κόβοντας απότομα το σώμα του και τη μπάλα.

Ολα αυτά τον καθιστούν ικανό να αγωνίζεται σε τρεις θέσεις. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για ένα καθαρό 8άρι που μπορεί να μετατραπεί σε... ψευτο-6άρι και ψευτο-10άρι. Οπότε στη Ρεάλ η χρησιμότητα του αποδείχτηκε κάτι περισσότερο από καταλυτική. Για όποιον παρακολούθησε τη μαγική σεζόν που έκανε το 2013-'14, αλλά και τη φετινή (σ.σ.: όταν δεν έχει τραυματισμούς, είναι σκέτη απόλαυση), δεν θα του προκαλεί απορία και δεν θα του φανεί υπερβολή, εάν γραφτεί ότι αυτός ήταν ο MVP και των δύο αυτών περιόδων. Ακόμα και του 10ου και του 11ου Champions League γενικότερα. Σύμφωνοι ότι ο Κριστιάνο είναι πάντα ο killer, ο Σέρχιο Ράμος η ψυχή, ο Κέιλορ Νάβας ο φύλακας άγγελος. Ο Μόντριτς όμως ήταν μονίμως εκεί, πανταχού παρών να  αλωνίζει το γήπεδο, να κόβει και να ράβει…

Στα ματς με μικρότερους αντιπάλους που δεν χρειαζόταν ένας σκύλος αμυντικός μέσος ή σε αγώνες που η Ρεάλ έπρεπε να γυρίσει το σκορ, ο Μόντριτς γινόταν ένας πιο παραγωγικός Καζεμίρο, καθώς ο Βραζιλιάνος είναι σαφώς λιγότερο ικανός δημιουργικά. Οταν όμως ο τελευταίος μπήκε από τον Ζινεντίν Ζιντάν στην 11άδα σε μόνιμη βάση, τότε ήταν που απογειώθηκε το παιχνίδι και η χρησιμότητα του Κροάτη που πάντα ενεργεί γρήγορα, δεν κουβαλάει τη μπάλα άσκοπα και μπορεί με πιο μακρινή μπαλιά να αξιοποιήσει την ταχύτητα των Κριστιάνο, Μπέιλ, Μπενζεμά. Ετσι δεν χάνεται χρόνος από τη στιγμή που οι επιθετικοί ξεκινούν τις κούρσες τους και δέχονται μία 20άρα-30άρα ακριβείας μπροστά τους. Αυτό λοιπόν και φέτος λειτούργησε εξαιρετικά.

Η αλήθεια είναι ότι η δική του δουλειά δεν φωνάζει. Είναι ταπεινή, χαμηλού προφίλ, μα τόσο σημαντική στο λάδωμα του πιο πολύτιμου γραναζιού της εύρυθμης λειτουργίας της μηχανής του Ζοσέ, του Καρλετο, του Ζιζού και τώρα των Κροατών. Τον έχω γνωρίσει από κοντά. Η εικόνα ήταν όπως ένα ντροπαλό παιδάκι. Αντιεμπορικός, αντιτουριστικός, αντί, σε όλα του να μην ταιριάζει με τίποτα στο τόσο φανταχτερό πάνελ. Δεν σηκώνει εύκολα τα μάτια από χαμηλά, γελάει λίγο και μάλλον αμήχανα και όταν ανοίγει το στόμα, τα λέει μάλλον από μέσα του.

Αυτό το τελευταίο χαρακτηριστικό του είναι και το πιο εντυπωσιακό. Αποτελεί σχήμα οξύμωρο το να είναι κορυφαίος στην πιο χολιγουντιανή ομάδα του κόσμου, ο πιο χαμηλών τόνων παίκτης της. Σίγουρα τέτοιος δεν ήταν ο «μιντιακός» στην εποχή του Κρόιφ. Είπαμε όμως, ο Κροάτης δεν είναι ο Κρόιφ των Βαλκανίων. Είναι σκέτο ο σπουδαίος Μόντριτς και αυτό πλέον αρκεί, ώστε πλέον να δίνεται το δικό του όνομα σε παραλληλισμούς ταλέντων. Όπως π.χ. συνέβη με τον πιτσιρικά που έχει πάρει η Μπαρτσελόνα, τον Αλέν Χαλίλοβιτς, ο οποίος είναι γνωστός και ως «νέος Μόντριτς»!

Follow me: @jorgekaraman