Η μεγαλύτερη απουσία του EURO

Η μεγαλύτερη απουσία του EURO

Ο Γιώργος Καραμάνος γράφει για τον κορυφαίο οπαδό και τον χειρότερο μάγειρα του κόσμου: τον «Manolo, el del bombo» και το τύμπανο του, που δεν θα ηχήσει έπειτα από 16 μεγάλα τουρνουά.

Πηγαίνοντας από το μετρό προς το «Μεστάγια», εκεί, λίγο πριν το γήπεδο, το βλέπεις στο αριστερό σου χέρι. Είναι αυτό και 3-4 ακόμα tapas bar. Μόνο που τα υπόλοιπα επισκιάζονται και άπαντες πηγαίνουν στο δικό του. Κι ας είναι το πιο κιτς κι ας έχει ό,τι χειρότερο έχεις φάει ποτέ σου (σ.σ.: δεν γινόταν να κατέβει ούτε μπουκιά). Μπαίνεις για μπύρα και βόλτα στην ιστορία της μπάλας. Σημαντικότερο ενθύμιο τα τρία μεγάλα τύμπανα που βρίσκονται ψηλά, κατάφατσα από την είσοδο. Είναι εκείνα που είχε μαζί του στις τρεις διαδοχικές κούπες. Αισθάνεσαι να... ψαρώνεις, αλλά και συγκίνηση μαζί. Πίσω από την όχι και τόσο περιποιημένη μπάρα, βρίσκεται πάντα εκείνος. Με την κοιλούμπα και το χαμόγελο να βγάζει αβίαστη επιβλητικότητα.

Κάθε παραγγελιά και η εξής απαίτηση: «Manolo, una foto contigo». Μία φωτογραφία μαζί σου για να γουστάρουμε που σε συναντήσαμε και ήπιαμε στο μαγαζί σου. Στο πιο άθλιο και ταυτόχρονα θρυλικό μπαρ όλου του ποδοσφαιρικού κόσμου. Ο Μανόλο Κάθερες δεν λέει ποτέ του όχι σε κανέναν. Γνωρίζει άλλωστε ότι αποτελεί μοναδική ατραξιόν και αυτή είναι η ζωή του ολάκερη. Το στέκι του είναι ένα ζωντανό μουσείο και στην δεύτερη πιο περίοπτη θέση θα δεις τις φωτογραφίες δύο παικτών που δεν βρίσκονται κοντά μας. «Ακόμα με πονάει που έφυγαν έτσι άδικα αυτά τα παιδιά», εξηγεί για τον Αντόνιο Πουέρτα (Σεβίλλη) και τον Ντάνι Χάρκε (Εσπανιόλ).

Κανείς όμως δεν τον ξέρει τον κύριο με το ονοματεπώνυμο του. Για όλους εμάς, αλλά και για τον ίδιο, είναι ο ένας και μοναδικός «Manolo, el del bombo», ο Μανόλο, αυτός με το τύμπανο! Και που δεν έχει ταξιδέψει με αυτό. Ξεκίνησε να βλέπει την Εθνική το 1976 και να πηγαίνει παντού εντός συνόρων. Ωσπου το 1979 βρέθηκε μαζί της στην Κύπρο. Ηταν το πρώτο του εκτός έδρας και η απαρχή του μύθου. Το 1982 ήρθε και το πρώτο του Μουντιάλ αν και αυτό έγινε στην χώρα. «Σε εκείνη τη διοργάνωση έκανα 15.000 χλμ. με οτοστόπ. Στο τέλος, για να πάω από τη Βαρκελώνη στη Βαλένθια, με μάζεψε μαζί με το τύμπανο μου ένα ασθενοφόρο που μετέφερε έναν νεκρό».



Οι πρώτες πρώτες εμφανίσεις του με το τύμπανο ήταν στις εξέδρες της Σαραγόσα και της Ουέσκα

Χρειάστηκε να περιμένει δύο χρόνια, για να πάει σε εκτός έδρας τουρνουά. Από το EURO της Γαλλίας όμως και έπειτα δεν απουσίασε ποτέ ξανά. Πήγε με την Ισπανία σε κάθε μεγάλη διοργάνωση και έδωσε ρυθμό, έκανε φασαρία, ξεσήκωσε συνοπαδούς και αντιπάλους. Ωστόσο, έπειτα από εννέα Μουντιάλ και επτά Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα δυστυχώς αυτή τη φορά θ' αφήσει ορφανούς τους Ταύρους. Στα 67 χρόνια του είχε κάποια προβλήματα με την καρδιά. Καθώς λοιπόν πήγε στη Μαδρίτη, την περασμένη Τρίτη για το φιλικό κόντρα στη Γεωργία, αισθάνθηκε ενοχλήσεις. Ο γιατρός του είπε ότι έχει αρρυθμίες και ότι δεν θα έπρεπε να κάνει αυτό το ταξίδι. Παραδόξως, εκείνος το αποδέχτηκε.

Το άκουσμα της απουσίας του ταξίδεψε σε όλα τα sites της υφηλίου. «Είμαι τόσο λυπημένος που δεν ξέρω πως να εκφράσω τη στεναχώρια μου», ήταν η δήλωση του που συνόδευσε την είδηση. Ο Μανόλο δεν θα βρίσκεται στα γήπεδα της Γαλλίας, σε εκείνα δηλαδή που ξεκίνησε την περιπέτεια με το τύμπανο του. Μία περιπέτεια που σε αυτά τα 40 χρόνια οδήγησε ακόμα και τη γυναίκα του να μην τον αντέξει και να τον χωρίσει. Ακόμα και τα παιδιά του να του παραπονιούνται ότι τα παράτησε. Εκείνος όμως δηλώνει αμετανόητος: «Εάν γυρνούσα πίσω το χρόνο, τα ίδια ακριβώς θα ξανάκανα».

Και κάπως έτσι αυτό το EURO θα έχει μία εκκωφαντική ησυχία στις εξέδρες όταν παίζει η Ισπανία. Οποιος όμως βρεθεί στη Βαλένθια και θελήσει να δει από κοντά την ιστορία του παιχνιδιού, ας πεταχτεί μία βόλτα στο μαγαζί του «Tu museo deportivo» (σ.σ.: το δικό σου αθλητικό μουσείο) ονομάζεται. Θα το ξεχωρίσει άλλωστε από τα χρώματα και τη φασαρία που θα γίνεται εντός και εκτός. Και σαν πάει, ας βγάλει φωτογραφίες, ας πιει, μα να θυμάται: να μην φάει τίποτα. Οσο θρυλικός οπαδός υπήρξε ο Manolo, el del bombo, άλλο τόσο τραγικός μάγειρας ήταν. Αλλά στα αλήθεια, ποιος νοιάζεται για το τελευταίο;

* Σε κάθε τουρνουά από το 1998 και έπειτα, η Ομοσπονδία αναγνωρίζοντας την προσφορά και την τρέλα του, του έδινε μία φανέλα με το Νο12 και του επέτρεπε να ταξιδεύει δωρεάν με το τσάρτερ της!

Follow me: @jorgekaraman