Όταν ο «δολοφόνος» επιστρέφει από τον... πάγκο

Όταν ο «δολοφόνος» επιστρέφει από τον... πάγκο

Ο Δημοσθένης Γεωργακόπουλος γράφει για πέντε «θρύλους» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, που κατέκτησαν το Euro ως παίκτες και μετά από χρόνια συμμετείχαν στη διοργάνωση ως προπονητές, χωρίς ανάλογη επιτυχία.

Η οικοδέσποινα Γαλλία ξεκινά ως ένα από τα φαβορί για την κατάκτηση του Euro, με τον προπονητή της, Ντιντιέ Ντεσάμπ, να κυνηγά ένα ιδιαίτερο ρεκόρ. Να γίνει ο δεύτερος άνθρωπος στην ιστορία των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, που θα έχει κατακτήσει τη διοργάνωση τόσο ως παίκτης (2000), όσο και ως προπονητής. Ο μοναδικός που τα έχει καταφέρει μέχρι σήμερα είναι ο Μπέρτι Φογκς, ο οποίος το 1996 καθοδήγησε από τον πάγκο την εθνική Γερμανίας προς την κορυφή της Ευρώπης, ενώ το 1972 σήκωσε το κύπελλο ως παίκτης της Δυτικής Γερμανίας. Αντίθετα, υπάρχουν παίκτες που έχουν «σημαδέψει» με την παρουσία τους τελική φάση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, κατακτώντας το τρόπαιο, όμως δεν τα κατάφεραν εξίσου καλά με τη χώρα τους από τη θέση του ομοσπονδιακού τεχνικού.

1. Ντίνο Τζοφ
Η μοναδική συμμετοχή του με τη φανέλα της εθνικής Ιταλίας πριν το Euro 1968, ήταν στο μπαράζ της προκριματικής φάσης απέναντι στην Βουλγαρία, λόγω του τραυματισμού του Ενρίκο Αλμπερτόζι, που ήταν ο βασικός γκολκίπερ. Ο Ντίνο Τζοφ όχι μόνο «άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά», αλλά εξελίχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους τερματοφύλακες όλων των εποχών. Στην τελική φάση, που διοργανώθηκε στην Ιταλία, ο Τζοφ δε δέχτηκε ούτε ένα τέρμα (σε δύο αγώνες), αναδείχθηκε κορυφαίος πορτιέρο του τουρνουά, ενώ οι «ατζούρι» στέφθηκαν πρωταθλητές Ευρώπης.

Το 2000, στα γήπεδα της Ολλανδίας και του Βελγίου, η νεανική Ιταλία του Τζοφ δεν συγκαταλεγόταν ανάμεσα στα φαβορί της διοργάνωσης, όμως έφτασε... αέρα μέχρι τα ημιτελικά, όπου πέρασε το εμπόδιο της διοργανώτριας Ολλανδίας στα πέναλτι, αν και αγωνιζόταν από το 34’ με παίκτη λιγότερο. Στο τελικό, οι «ατζούρι» έφτασαν λίγα... δευτερόλεπτα από την κατάκτηση του τροπαίου, όμως στις καθυστερήσεις η Γαλλία ισοφάρισε και έστειλε το παιχνίδι στην παράταση, όπου με το «χρυσό» γκολ του Τρεζεγκέ οι «τρικολόρ» στέφθηκαν πρωταθλητές Ευρώπης και άφησαν την ομάδα του Τζοφ στα... κρύα του λουτρού.

2. Φραντς Μπεκενμπάουερ
Σε μία διοργάνωση για λίγους (μόλις τέσσερις ομάδες συμμετείχαν στην τελική φάση), η Δυτική Γερμανία ήταν αυτή που κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Μπορεί ο Γκέρντ Μίλερ να ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής στα γήπεδα του Βελγίου το 1972, όμως στην άμυνα των «πάντσερ» δέσποζε η εμβληματική φυσιογνωμία του αρχηγού, Φραντς Μπεκενμπάουερ, ο οποίος συμπεριλήφθηκε και στην καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης.

16 χρόνια μετά, ο «Κάιζερ» ήταν στο τιμόνι της εθνικής του ομάδας, στην τελική φάση του Euro, που διοργανώθηκε στη χώρα του. Η Δυτική Γερμανία ήταν το απόλυτο φαβορί, λόγω έδρας, όμως στον ημιτελικό η Ολλανδία του Φαν Μπάστεν έκανε μία απίθανη ανατροπή στο φινάλε και έβγαλε νοκ-άουτ την ομάδα του Μπεκενμπάουερ, ο οποίος έχασε την ευκαιρία να κατακτήσει το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και ως προπονητής.

3. Μισέλ Πλατινί
Όπως και φέτος, έτσι και το 1984 η Γαλλία ήταν η διοργανώτρια του Euro, με τον Μισέλ Πλατινί να οδηγεί σχεδόν μόνος του την εθνική του ομάδα στην κορυφή της Ευρώπης. Από τα 14 γκολ των «τρικολόρ» στη διοργάνωση, ο αρχηγός σημείωσε τα εννέα. Δύο φορές έκανε χατ-τρικ στη φάση των ομίλων, στον ημιτελικό με την Πορτογαλία πέτυχε το νικητήριο τέρμα στο 119’ της παράτασης, ενώ πέτυχε και το πρώτο γκολ στον τελικό με την Ισπανία.

Οκτώ χρόνια μετά, το 1992, ο Πλατινί βρισκόταν στον πάγκο της εθνικής Γαλλίας, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Σουηδίας. Μάλιστα, οι «τρικολόρ» είχαν κάνει το απόλυτο στην προκριματική φάση (8 στα 8), ενώ προέρχονταν από ένα αήττητο 19 αγώνων. Παρόλα αυτά, οι δύο ισοπαλίες με Σουηδία και Αγγλία, αλλά και η ήττα από την Δανία έβγαλαν νοκ-άουτ την Γαλλία από τη φάση των ομίλων κιόλας. Αμέσως μετά τον αποκλεισμό, ο Μισέλ Πλατινί παραιτήθηκε από τη θέση του ομοσπονδιακού τεχνικού.

4. Μάρκο Φαν Μπάστεν
Ο απόλυτος πρωταγωνιστής του Euro 1988, στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας. Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της διοργάνωσης πέτυχε συνολικά πέντε γκολ (πρώτος σκόρερ), οδηγώντας την Ολλανδία στην κορυφή της Ευρώπης. Μετά από ένα χατ-τρικ στους ομίλους απέναντι στην Αγγλία, ο Φαν Μπάστεν πέτυχε το νικητήριο τέρμα στον ημιτελικό κόντρα στη διοργανώτρια Δυτική Γερμανία, ενώ στον τελικό απέναντι στην Σοβιετική Ένωση πέτυχε με εκπληκτικό βολέ το ωραιότερο γκολ στην ιστορία των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων.

Είκοσι χρόνια αργότερα, ο «ιπτάμενος Ολλανδός» βρισκόταν στο τιμόνι της εθνικής του ομάδας, στο Euro της Αυστρίας και της Ελβετίας. Μετά από τις εντυπωσιακές εμφανίσεις στους ομίλους, με εύκολες νίκες απέναντι σε Ιταλία, Γαλλία και Ρουμανία, οι «οράνιε» εμφανίζονταν ως το μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου. Στα προημιτελικά, όμως, έπεσαν θύμα μιας τεράστιας έκπληξης, αφού ηττήθηκαν στην παράταση με 3-1 από την Ρωσία, που είχε για προπονητή τον Ολλανδό, Γκους Χίντινγκ.

5. Φρανκ Ράικαρντ
Ένας από τους πιο ολοκληρωμένους ποδοσφαιριστές της γενιάς του και ένας από τους καλύτερους αμυντικούς μέσους όλων των εποχών. Στο Euro 1988, αυτός που «καθάρισε» για την εθνική Ολλανδίας ήταν ο Μάρκο Φαν Μπάστεν, με τον Φρανκ Ράικαρντ να μην αγωνίζεται στο συγκεκριμένο τουρνουά στη φυσική του θέση, αλλά σε αυτή τη κεντρικού αμυντικού, στο πλευρό του Ρόναλντ Κούμαν.

Δέκα χρόνια μετά, ο Ράικαρντ ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα από... τα βαθιά, αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία των «οράνιε» και ήταν στο πάγκο του αντιπροσωπευτικού του συγκροτήματος στο Euro 2000, που συνδιοργάνωσε η Ολλανδία. Μέχρι τα ημιτελικά, οι οικοδεσπότες ήταν εντυπωσιακοί, όμως εκεί τους σταμάτησε η Ιταλία και τα... πέναλτι. Δύο χαμένα στην κανονική διάρκεια και ήττα στη «ρώσικη ρουλέτα» μετά από 120 λεπτά αγώνα. Αυτός ο αποκλεισμός οδήγησε τον Ράικαρντ σε παραίτηση.