Η καλύτερη κίνηση του Ζιντάν στον τελικό

Ο Βασίλης Σαμπράκος γράφει για την “τύχη” του Ζιντάν να νικήσει σε μια κακή, κατά το ήμισυ, βραδιά του, δηλαδή για τα “υποστυλώματα” που είχε προλάβει να δημιουργήσει ο Γάλλος στη Ρεάλ προκειμένου αυτή να αντέξει και τελικώς να επικρατήσει επί της Ατλέτικο, και το χαμόγελο του “Ζιζού” που έκανε τη διαφορά.

Στα δευτερόλεπτα που ο Ζινεντίν Ζιντάν άπλωνε το χέρι για να χαιρετίσει τους οπαδούς της Ρεάλ στην πορεία του από τον αγωνιστικό χώρο προς την εξέδρα παραλαβής του μεταλλίου και του τροπαίου κοίταζα τον Ζιλμπέρτο Σίλβα, που στεκόταν δίπλα μου στο στούντιο του ΟΤΕ TV, να παρατηρεί χαμογελαστός με θαυμασμό μια από τις προσωπικότητες που υπολήπτεται από τις εκατοντάδες που συνάντησε στα ποδοσφαιρικά του χρόνια. “Η τύχη πάει με τους πρωταθλητές”, ήταν το σχόλιο του Ζιλμπέρτο, μια από τις κουβέντες που κέρδισα μέσα από τη συναναστροφή με έναν Παγκόσμιο Πρωταθλητή. Πιθανόν αυτός να είναι ο τίτλος που ζωγραφίζει αυτό το έως και παραμυθένιο πρώτο 5μηνο της νέας ζωής που κάνει ο “Ζιζού” στην προπονητική, το οποίο άρχισα να μελετώ από την πρώτη στιγμή με πολύ μεγάλη προσοχή και με την ευχή να πλησιάσει ο Ζιντάν όσο το δυνατόν περισσότερο τον ποδοσφαιρικό εαυτό του και να γίνει πρωταγωνιστής και ως προπονητής. Είναι όμως και ένας τίτλος που τον αδικεί. Διότι ναι, ο Ζιντάν στάθηκε τυχερός, αλλά για να συμβεί αυτό χρειάστηκε προηγουμένως εκείνος να τολμήσει και να προκαλέσει την τύχη του.
Θυμάμαι πολύ καλά το συμπέρασμα στο οποίο είχα φτάσει τον περασμένο Ιανουάριο μετά από έναν κύκλο συνομιλιών με δημοσιογράφους που μελετούσαν τα βήματα του Γάλλου σούπερ σταρ από τη στιγμή που έβγαλε τα ποδοσφαιρικά παπούτσια μέχρι την παρουσίασή του από τη Ρεάλ. Η συντριπτική πλειονότητα των συνομιλητών μου έτεινε προς την εντύπωση ότι “δεν το 'χει” για να γίνει αποτελεσματικός και επιτυχημένος πρώτος προπονητής, και όλοι τόνιζαν την εντύπωσή τους ότι βιάστηκε να πάρει την ευκαιρία του στη Ρεάλ, εκτιμώντας ως πιθανότερη κατάληξη της προσπάθειάς του το να “καεί” επειδή δεν θα κατάφερνε να κερδίσει τίποτα σε αυτό το πεντάμηνο. Η εικόνα και τα αποτελέσματα της Ρεάλ μέχρι το βράδυ του Σαββάτου τους έβγαλε όλους “ψεύτες”. Ο Ζιντάν κατάφερε σε σύντομο χρόνο να “σουλουπώσει” τη Ρεάλ που “παρέλαβε” από τον Ράφα Μπενίτεθ, να την κάνει να μοιάζει και να συμπεριφέρεται σαν ομάδα και όχι σαν μια ενδεκάδα καλών ποδοσφαιριστών που βάζουν το “εγώ” πάνω από το “εμείς”.

Ναι, στάθηκε τυχερός στις κληρώσεις ο Ζιντάν. Οσοι μελέτησαν όμως τα παιχνίδια της Ρεάλ κόντρα σε Ρόμα, Βόλφσμπουργκ και Μάντσεστερ Σίτι, όπως και τα παιχνίδια στην LaLiga διαπίστωσαν ότι ο Γάλλος αποδεικνυόταν, παιχνίδι με το παιχνίδι, όλο και πιο έτοιμος και ώριμος για να κάνει τη δουλειά. Η Ρεάλ έμπαινε καλά διαβασμένη στην πλειονότητα αυτών των αγώνων, ενώ το ίδιο καλή και αποτελεσματική ήταν και η διαχείριση της εξέλιξης των παιχνιδιών στο Champions League. Είτε το κατορθώνει λόγω ατομικών ικανοτήτων και δεξιοτήτων, είτε το επιτυγχάνει επειδή ακούει το επιτελείο του, δηλαδή είτε είναι κόουτς είτε είναι μάνατζερ, ο Ζιντάν είναι αποτελεσματικός.

Στον τελικό ο Ζιντάν έκανε ένα καλό ημίχρονο, το πρώτο. Στο πρώτο διάστημα του α' ημιχρόνου κατάφερε να αιφνιδιάσει τον Ντίεγκο Σιμεόνε με μια Ρεάλ που έκανε παιχνίδι Ατλέτικο, κι όταν πήρε το προβάδισμα στο σκορ έδειξε και πάλι έναν αποτελεσματικό τρόπο προστασίας της εστίας του με την ομάδα του στημένη για να παίξει την κόντρα επίθεση, έστω και αν αυτό δεν έγινε ευδιάκριτο λόγω της κακής κατάστασης του Ρονάλντο και του Μπενζεμά.

Στάθηκε τυχερός ο Ζιντάν στην εξέλιξη του τελικού, διότι δεν ήταν προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το ξάφνιασμα που του έκανε ο Σιμεόνε στην έναρξη του β' ημιχρόνου, όταν ο Αργεντινός έκανε την ίδια αλλαγή που είχε κάνει στο β' ημίχρονο του ημιτελικού με την Μπάγερν στο Μόναχο (Καράσκο αντί Φερνάντεζ) και κατάφερε, μέσω της έκρηξής του στα αποδυτήρια, να εμφανίσει την συνηθισμένη, λυσσασμένη έκδοση της Ατλέτικο. Η Ρεάλ έμεινε μπλοκαρισμένη στο σχέδιο του α' ημιχρόνου, σαν απροετοίμαστη να αλλάξει τρόπο και να παίξει ποδόσφαιρο κατοχής. Κι ο Ζιντάν βιάστηκε να κάνει δύο αλλαγές (Ισκο αντί Κρος και Λούκας Βάσκεθ αντί Μπενζεμά) σε διάστημα 5' λεπτών, οι οποίες αφενός δεν ήταν αποτελεσματικές και αφετέρου τον “υποχρέωσαν” να παίξει τα τελευταία 23' λεπτά του ματς και τα 30' της παράτασης χωρίς αλλαγή.

Τι τον έσωσε; Η πιο ουσιαστική κίνηση επιρροής του παιχνιδιού της Ρεάλ, αυτή για την οποία τον είχε εκθειάσει παραμονές του τελικού ο “Τσόλο”: ο Κασεμίρο. Το τέλειο παιχνίδι του Βραζιλιάνου (90,8% ακρίβεια στις πάσες, 15 κλεψίματα, 8 στα 10 επιτυχημένα τάκλιν, 3 διακοπές επιθέσεων, 6 στα 7 επιτυχημένα “κοψίματα”, 4 στα 5 επιτυχημένα “κοψίματα” με το κεφάλι, 6 στις 6 κερδισμένες μονομαχίες), το οποίο άφησε άναυδο τον Ζιλμπέρτο Σίλβα, ήταν το βασικότερο υποστύλωμα της Ρεάλ. Οταν θα ξαναδεί τον τελικό, ο Σιμεόνε θα δίνει συγχαρητήρια στον εαυτό του για την πρόβλεψη, και θα τα βάζει με τους παίκτες του που δεν ακολούθησαν τις οδηγίες του για επιμονή στο συνδυαστικό παιχνίδι από τον άξονα, που θα εξουδετέρωνε τον Βραζιλιάνο. Συνεπώς δεν ήταν μόνο η τύχη, που “έσωσε” την Ρεάλ του Ζιντάν. Ηταν και η πρόνοια του Γάλλου.

Ο Ζιντάν δεν είχε περιθώρια για αλλαγές μετά τη λήξη του 90'λεπτου. Κατάφερε όμως να δώσει στην ομάδα του αυτό που δεν μπόρεσε να δώσει ο Σιμεόνε στη δική του, και το οποίο έκρινε τον νικητή σε αυτή την ρώσικη ρουλέτα της μιας άστοχης βολής. Κοιτάζοντάς τον να δίνει χαμογελαστός οδηγίες προς τον Ρονάλντο (η βασική φωτογραφία αυτού του κειμένου) και τον Ράμος στη λήξη του 90'λεπτου απορούσες πώς βρήκε κουράγιο να χαμογελά σε μια τόσο έντονη στιγμή. Αυτά τα χαμόγελα που μετέδιδαν ηρεμία και ευνοούσαν την διατήρηση της συγκέντρωσης, μαζί με τις εμψυχωτικές ομιλίες που έκανε στην παράταση και πριν από τα πέναλτι έκαναν την διαφορά, διότι έστειλαν τους ποδοσφαιριστές με θετική αύρα, πίστη στην επικράτηση και συγκέντρωση. Την ίδια ώρα ο αντίπαλος προπονητής ζούσε με την ένταση που χαράζει τις ρυτίδες του στο πρόσωπο και τις μετατρέπει σε αυλάκια, τις παρορμητικές αντιδράσεις, τις προτροπές προς την κερκίδα, τις φωνές προς τους ποδοσφαιριστές, δηλαδή με την συμπεριφορά που έβγαζε και μετέδιδε ένταση και ίσως το άγχος και τον εκνευρισμό που δεν βοηθούν τους εκτελεστές στο πέναλτι και ενδεχομένως να κόστισαν στον Χουανφραν και στον Ομπλακ.

Τον τελικό είναι πιθανόν να τον ξεχάσουν, οι πολλοί, σύντομα. Ουδείς θα ξεχάσει όμως τον πρωταγωνιστή που γέννησε και ανέδειξε αυτή η ιστορία, τον πρώτο ποδοσφαιριστή επιπέδου “Χρυσής Μπάλας” που αναδεικνύεται πρωταθλητής Ευρώπης ως προπονητής μετά τον Κρόιφ. Ο Ζινεντίν Ζιντάν ξανάγινε ενεργός πρωταγωνιστής του ποδοσφαίρου, και από το βράδυ του Σαββάτου κρατά, εκτός από το τρόπαιο, στα χέρια μια μεγάλη ευκαιρία να συναρμολογήσει, να χτίσει και να μας δείξει στην επόμενη σεζόν την δική του έκδοση της Ρεάλ και όχι αυτή που πρόχειρα έφτιαξε και οδήγησε στην κατάκτηση του Champions League. Μέχρι εδώ, ο Ζιλμπέρτο έχει πολύ δίκιο, η τύχη πήγε με τον πρωταθλητή. Μένει να δούμε αν ο Πρωταθλητής Ζιντάν μπορεί να γίνει αυτό που εύχονται οι ανά τον πλανήτη θαυμαστές του: ένας προπονητής ανάλογου επιπέδου με αυτό του ποδοσφαιριστή Ζιντάν.