Ο χλωμός μάγος και ο ηγέτης στα ζόρια

Ο χλωμός μάγος και ο ηγέτης στα ζόρια

Ο Γιώργος Καραμάνος στροβιλίζεται μέσα από αντιπάλους με τον Ινιέστα και καθαρίζει φάσεις με τον Πικέ, που στον τελικό έπαιξαν για το απόλυτο 10.  

Τα πάντα και στο ποδόσφαιρο είναι υποκειμενικά. Οπότε θα το πάω σε πρώτο χρόνο. Για μένα λοιπόν ίσως να μην υπάρχει πιο όμορφη στιγμή σε ένα παιχνίδι από τη συγκεκριμένη που θα περιγράψω και που άπαντες την έχετε παρακολουθήσει να επαναλαμβάνεται πλειστάκις…

Τριγύρω του βρίσκονται τρεις αντίπαλοι. Ο χώρος αναπνοής του είναι ελάχιστος. Ο κλοιός σφίγγει, τον πιέζουν. Για οποιονδήποτε άλλον, ακόμα και για τον Μέσι, δεν θα ήσουν σίγουρος. Όμως με τον Αντρές Ινιέστα δεν χωρούν αμφιβολίες. Το ξέρεις ότι θα τους κάνει πλάκα. Χωρίς να είναι γρήγορος στα πρώτα ή τα τελευταία μέτρα και δίχως μυϊκή δύναμη. Τώρα στα 32 του και καθώς έχει γκριζάρει το λιγοστό μαλλί που του απομείνει, δεν παύεις να έχεις εμπιστοσύνη στον δικό του τρόπο. Σε αυτήν την ανείπωτη, απαράμιλλη ηρεμία.

Με ένα κουλάρισμα που απλά δεν γίνεται να υπάρχει, δημιουργεί εκείνη τη μαγική στιγμή… Τότε που περιστρέφεται γύρω από τον άξονα του και με έναν απείθαρχο τρόπο, με μία ποδοσφαιρική αλητεία που δεν ταιριάζει με το καλοσυνάτο, πράο, χλωμό, σχεδόν ασθενικό πρόσωπο του, δημιουργεί αυτό που έγραψα στο ξεκίνημα: την πιο όμορφη σκηνή στο χορτάρι. Είναι ο τρόπος που ελίσσεται και ξεγλιστράει από τον κλοιό. Πώς διάολο το κάνεις ρε Ινιέστα; Και μετά πως γίνεται να διαφεντεύεις έτσι τον ρυθμό ανάλογα με τα γούστα σου; Και μετά η πάσα να είναι πάντα σωστή;

Πώς λοιπόν να μην σε αναδείξουν MVP του τελικού στο Κόπα ντελ Ρέι; Εδώ να πεις σου έχει συμβεί να είσαι ο πολυτιμότερος σε τόσα και τόσα ματς σε EURO, Μουντιάλ, Champions League και έχουν χορτάσει τα πόδια και το μυαλό σου από παραστάσεις, τα χέρια σου να σηκώνουν τρόπαια. Αυτός ο τελικός όμως ήταν δύσκολος στην διαχείριση του και διαφορετικός από τους άλλους. Με 10 παίκτες από νωρίς η Μπαρτσελόνα περίμενε πάρα πολλά από τον αρχηγό της, ο οποίος κατέθεσε ψυχή και μαγεία. Ειδικά στο Β΄ μέρος του τελικού έκανε απίστευτη διαχείριση, κράτημα της μπάλας, οργάνωση και ήταν μέσα και στα δύο γκολ. Επαιξε για το απόλυτο 10.

Από πολύ καλοί έως εξαιρετικοί ήταν επίσης οι Μέσι, Μπουσκέτς, Τερ Στέγκεν, Ντάνι Αλβες, μα εκείνος που πραγματικά σιγοντάρισε την απόδοση του αρχηγού και έπαιξε κι αυτός για το απόλυτο 10, ήταν ο Ζεράρ Πικέ. Από τη στιγμή που αποβλήθηκε ο Χαβιέρ Μασεράνο, υπήρξε μία άμυνα μόνος του. Είχε την έγνοια να κρατήσει τον παν-γρήγορο Γκαμεϊρό και ταυτόχρονα να δίνει λύσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη του μισού γηπέδου της ομάδας του. Ο 29χρονος σέντερ μπακ εμφάνισε τον καλύτερο εαυτό του και όταν το κάνει αυτό, θυμίζει σε όλους ότι είναι από τους κορυφαίους της γενιάς του, της εποχής μας.

Επεφτε για τάκλιν, ήταν ανίκητος στον αέρα, κάλυπτε ταυτόχρονα χώρο και έπαιζε man to man. Εδινε οδηγίες σε όλους, έβαζε τις φωνές, έδινε κουράγιο και μετά απ’ όλ’ αυτά, κατέβαζε τη μπάλα ήρεμα και την μοίραζε σωστά, δίχως να την πουλάει και πάντα αναζητώντας τον ξεμαρκάριστο συμπαίκτη, ώστε να ξεκινήσει η επίθεση. Όταν ολοκληρώθηκε ο τελικός, η στατιστική του μέτρησε έξι επιτυχημένα τάκλιν, 8 στις 10 κερδισμένες μονομαχίες στον αέρα, 9 κοψίματα και 87% σωστές μεταβιβάσεις! Μιλάμε για τρομερά νούμερα για αγώνα διεκδίκησης κούπας και μάλιστα με παίκτη λιγότερο.

Αφού όμως παίνεψα όσο δεν πάει και πιστεύω δικαίως Ινιέστα και Πικέ, οφείλω να αναφέρω πως πιθανώς τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα είχε γραφτεί, εάν η Σεβίλλη δεν είχε παίξει την Τετάρτη εκείνον τον μυθικό για την ιστορία της τελικό με τη Λίβερπουλ. Η εξάντληση των Σεβιγιάνων ήταν κάτι περισσότερο από εμφανής. Ειδάλλως…

Αύριο λοιπόν η αναφορά και η αποθέωση θα έχει να κάνει με τον μεγάλο αρχιτέκτονα αυτής της εκπληκτικής συντροφιάς από τον Νότο και η αναφορά δεν έχει να κάνει με τον εκπληκτικό Ουνάι Εμερι, αλλά με τον κρυφό ήρωα των Ανδαλουσιανών!

Follow me: @jorgkeraman