Λούσιο: Τα ματς της ζωής μου (vids)

Λούσιο: Τα ματς της ζωής μου (vids)

Ο πρωταθλητής κόσμου με τη Βραζιλία, σέντερ μπακ των Λεβερκούζεν, Μπάγερν, Ιντερ, περιγράφει τα πέντε παιχνίδια που άλλαξαν και απογείωσαν την καριέρα του.

Γκουαρά – Ιντερνασιονάλ 0-7 (18 Φεβρουαρίου 1997)
«Εδώ συνέβη κάτι φοβερό. Στο ξεκίνημα της καριέρας μου έπαιζα σε μία μικρή ομάδα, την Γκουαρά. Κληρωθήκαμε με την Ιντερνασιονάλ για το Κύπελλο και μας διέλυσαν με 0-7. Πραγματικά παίξαμε άθλια. Ωστόσο, δύο βδομάδες αργότερα βρέθηκα με μεταγραφή στην Ιντερνασιονάλ. Προφανώς κάτι καλό διέκριναν σε μένα και παρά τον διασυρμό, με πήραν κοντά τους. Ηταν η πιο γλυκιά βαριά ήττα της καριέρα μου και από εκεί ξεκίνησαν όλα για μένα».

Ιντερνασιονάλ – Κορίνθιανς 1-0 (1 Νοεμβρίου 2000)
«Αυτό ήταν το παιχνίδι που ουσιαστικά με έστειλε στην Ευρώπη. Στο γήπεδο είχαν βρεθεί άνθρωποι της Λεβερκούζεν κι εγώ έπαιξα πραγματικά πολύ καλά, ενώ σκόραρα και το μοναδικό γκολ του αγώνα, για να ψηφιστώ στο τέλος και MVP του ματς. Μάλλον αυτή η μεταγραφή θα γινόταν ούτως ή άλλως, αλλά σίγουρα το λες και καλό timing αυτό για την εμφάνιση μου. Ηταν τρομερά σημαντικό για μένα το να πάω στην Ευρώπη και πάντα θα θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι ως την πόρτα που άνοιξε».

Γερμανία – Βραζιλία 0-2 (30 Ιουνίου 2002)
«Φυσικά πρόκειται για τον τελικό του Μουντιάλ της Ασίας. Σε εκείνο το τουρνουά έπαιξα κάθε λεπτό και έφτασα στα καλύτερα σημεία της καριέρας μου. Βέβαια αρκετά δημοσιεύματα στον Τύπο της χώρας μου, υποστήριζαν ότι θα έπρεπε να έχω βγει από την 11άδα και αυτό μετά το ματς με την Αγγλία. Είχαμε τρομερή ομάδα και η πίεση ήταν απίστευτη πάνω μας, για να κατακτήσουμε το τρόπαιο. Και η Γερμανία όμως είχε κάποιους σπουδαίους παίκτες που επίσης ήθελαν το τρόπαιο. Κατάφερα να είμαι απόλυτα συγκεντρωμένος, έκανα σωστό ματς και σηκώσαμε την κούπα. Ηταν υπέροχα και ήμουν εκεί, μέρος της ιστορίας».

 

Λεβερκούζεν – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 1-1 (30 Απριλίου 2002)
«Ηταν τα ημιτελικά του Champions League. Είχαμε πάρει σοπουδαίο αποτέλεσμα στο ¨Ολντ Τράφορντ¨ (2-2), κάτι που κανείς δεν πίστευε ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε. Η Γιουνάιτεντ βέβαια παρέμενε το φαβορί. Είχαν σούπερ ομάδα και τον κορυφαίο προπονητή. Στη ρεβάνς μας πίεσαν απίστευτα. Επρεπε να αμυνθούμε τρελά. Ειδικά στα 10 τελευταία λεπτά. Δεν θυμάμαι ποτέ όσα χρόνια έπαιξα μπάλα, να χρειάστηκε να βάλω το σώμα μου τόσες φορές μπροστά στα σουτ των αντιπάλων. Μετά το παιχνίδι πονούσα παντού. Στον τελικό με τη Ρεάλ μπορεί να ηττηθήκαμε, αλλά εκείνο το βράδυ με τη Γιουνάιτεντ θα μείνει αξέχαστο. Ειδικά για ένα club όπως είναι η Λεβερκούζεν».

 

Μπαρτσελόνα – Ιντερ 1-0 (28 Απριλίου 2010)
Στον πρώτο ημιτελικό του Champions League είχαμε νικήσει με 3-1. Πηγαίνοντας όμως για τη ρεβάνς στη Βαρκελώνη, άπαντες γνωρίζαμε ότι θα μπορούσαμε να χάσουμε με 2-0. Η Μπαρτσελόνα ήταν απίστευτη. Ουδέποτε στην καριέρα μου έχω δεχτεί τόση πίεση όση εκείνο το βράδυ. Στο 28’ αποβλήθηκε ο Τιάγκο Μότα και από εκεί και έπειτα το παιχνίδι γινόταν μόνο έξω από την περιοχή μας ή μέσα σε αυτήν. Το ότι καταφέραμε να αντέξουμε κόντρα σε τόσους μαζεμένους ταλαντούχους αντιπάλους, είναι ανεπανάληπτο. Και κάπως έτσι φτάσαμε στον τελικό και πήραμε την κούπα».