H Σίτι στη μετά Τουρέ εποχή

Ο Θάνος Σαρρής γράφει για την Μάντσεστερ Σίτι χωρίς τον Γιάγια Τουρέ στα ματς με την Παρί και για τον κύκλο που κλείνει.

Στην τωρινή Μάντσεστερ Σίτι αποτελεί ίσως τον παίκτη με τον μεγαλύτερο συνδυασμό κλάσης και προσωπικότητας. Είναι ικανός με μια του ενέργεια να αλλάξει ολόκληρη τη ροή ενός αγώνα και είναι επίσης ικανός σε μια περίοδο που δείχνει ντεφορμαρισμένος ή ξεζουμισμένος να κάνει ένα αλάνθαστο 90λεπτο όταν κρίνεται κούπα ή πρόκριση. Ο τελικός του League Cup με τη Λίβερπουλ είναι ένα καλό παράδειγμα. Δέσποζε στη μεσαία γραμμή, συντονίζοντας όλη τη λειτουργία του άξονα και προστατεύοντας την ομάδα του στα διαστήματα πίεσης. Η απόφαση λοιπόν του Μανουέλ Πελεγρίνι να τον αφήσει εκτός για τη ρεβάνς με την Παρί είχε ρίσκο. Αν το αποτέλεσμα στράβωνε, όλο αυτό θα του γυρνούσε μπούμερανγκ.

Παρότι γνωρίζει εδώ και καιρό ότι είναι «τελειωμένος», ο Χιλιανός δεν δείχνει να παίρνει βιαστικές αποφάσεις. Ήταν απόλυτα συνειδητοποιημένος όταν έβαλε τους πιτσιρικάδες του και αποκλείστηκε με συντριβή από το Κύπελλο με την Τσέλσι, κατακτώντας στη συνέχεια το League Cup και σφραγίζοντας πρόκριση στα προημιτελικά του Champions League, γνωρίζοντας προφανώς καλύτερα από τον καθένα τα όρια και τις ανάγκες του ρόστερ του. Ήταν επομένως μια καθόλα συνειδητή απόφαση.

Στο πρώτο παιχνίδι με την Παρί ένα βασικό ερωτηματικό ήταν κατά πόσο θα καταφέρει το αργό και soft, όπως έχει δείξει σε αρκετά ματς, κέντρο των Πολιτών να διαχειριστεί την ποιότητα των Παριζιάνιων. Η αμυντική δουλειά των Φερνάντο και Φερναντίνο με τη βοήθεια των ακραίων ήταν όμως πολύ καλή. Διάβασαν καλά τους χώρους, κράτησαν συμπαγές το σχήμα στις περισσότερες των περιπτώσεων και ήταν σωστοί στο timing του έξτρα πρεσαρίσματος, προκειμένου η γρήγορη επανάκτηση να βρει ανοιχτή την αντίπαλη άμυνα.

Στη ρεβάνς, ο Γιάγια Τουρέ ήταν διαθέσιμος. Όμως ο Πελεγρίνι επέλεξε να τον αφήσει στον πάγκο, ακολουθώντας το ίδιο πλάνο: Κατοχή στον αντίπαλο και χτύπημα στους χώρους που αφήνει, την κατάλληλη στιγμή. Είναι χαρακτηριστικό πως παρότι η Παρί ολοκλήρωσε 593 πάσες αντί 184 της Σίτι και είχε μέσο όρο κατοχής 64.4%, οι γηπεδούχοι ήταν εκείνοι που ολοκλήρωσαν περισσότερες μεταβιβάσεις στο επιθετικό 1/3 του αντιπάλου, εκμεταλλευόμενοι βέβαια και το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά το 2014 οι Γάλλοι κλήθηκαν να παίξουν για πάνω από 45 λεπτά χωρίς τους Βεράτι, Ματουιντί και Μότα.  Το «χταπόδι», όπως έγινε γνωστός ο Φερνάντο στην Πόρτο, ήταν εκείνος που κατά κύριο λόγο δεν άφησε τον ρυθμό της Παρί να συνεπάρει την ομάδα του, κάνοντας περισσότερα τάκλιν από κάθε άλλο παίκτη. Και ο Φερναντίνο, πιέζοντας ψηλότερα δημιούργησε συνθήκες ανασφάλειας. Από δικό του κόψιμο προήλθε η επίθεση που κατέληξε στο χαμένο πέναλτι του Αγουέρο.

Ο Φερνάντο και ο Φερναντίνο δεν έχουν μεγάλη σχέση με το είδος των μέσων που θέλει στις ομάδες του Πεπ Γκουαρδιόλα, όμως στα πιο κρίσιμα ευρωπαϊκά ματς των Citizens τα τελευταία χρόνια, έδειξαν ότι μπορούν να προσφέρουν στην ομάδα στοιχεία που τα τελευταία χρόνια έλειπαν. Στοιχεία όπως η εργατικότητα, η προσήλωση στο πλάνο, η θυσία του «εγώ», δεν είναι σύνηθες φαινόμενο στην ευρωπαϊκή Σίτι. Όποιος και αν είναι στον πάγκο, η αποτυχία στην Ευρώπη ήταν κοινή συνισταμένη. Με τον Τουρέ στην 11άδα. Χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι είναι δική του ευθύνη. Όμως η κριτική προς το πρόσωπο του σε παραπάνω από μία περιπτώσεις είχε να κάνει ακριβώς με το ότι είναι ο άνθρωπος για τα μεγάλα παιχνίδια. Και στο Champions League δεν κατάφερνε να δικαιώσει τον τίτλο. 

Φέτος, η πανάκριβη και συχνά αφελής Σίτι κατάλαβε ότι υπάρχουν ματς, που ο ρεαλισμός είναι σημαντικότερος από την κατοχή και το ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Και οι Φερνάντο - Φερναντίνιο, σε συνδυασμό φυσικά με το κεντρικό αμυντικό δίδυμο και τον Χαρτ, έδειξαν περισσότερο σημαντικοί από τον συμπαίκτη τους που έβλεπε από τον πάγκο μέχρι το 84'. Η Παρί έχασε 80 φορές την κατοχή στο πρώτο ημίχρονο του Etihad. Συνέβη για πρώτη φορά από το 2012/13.

Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η άφιξη Γκουαρδιόλα έγινε σχεδόν βέβαιο ότι ο Γιάγια πρέπει να βρει νέα ομάδα, μια και όπως φάνηκε και στη Μπαρτσελόνα τα χνώτα του δεν ταιριάζουν με του Πεπ. Η μετάβαση, όμως, όπως φάνηκε στα δύο παιχνίδια με τους Γάλλους τελικά δεν θα είναι τόσο δύσκολη. Ο Τουρέ κλείνει τα 33 και σίγουρα έχει μπροστά του κι άλλα χρόνια top επιπέδου. Πιθανότατα όχι στο Μάντσεστερ. Επίσης δεν είναι εύκολο να μείνει ως κομπάρσος. Τα πιο σημαντικά κομμάτια της ομάδας τα τελευταία χρόνια είναι χτισμένα πάνω του. Απλά, ο κύκλος του κλείνει και αυτό γίνεται εμφανές πριν την  αλλαγή στην τεχνική ηγεσία.