«Καλά ρε, άφησες εκτός τον Ροναλντίνιο;»

Ο Γιώργος Καραμανός, εμπνευστής του poll με τους κορυφαίους όλων των εποχών, απαντάει και... δικαιολογείται!

Ηταν λογικό και αναμενόμενο. Τα περισσότερα σχόλια στην ψηφοφορία για τον κορυφαίο του κόσμου αφορούν την απουσία του Ροναλντίνιο και είναι επικριτικά. Και η δική μας κουβέντα όταν βάλαμε κάτω τα ονόματα, με αυτό είχε να κάνει. Επειδή εγώ όμως ήμουν που ασχολήθηκα περισσότερο με αυτή την ιστορία και όχι το gazzetta.gr συνολικά, είμαι και αυτός που θα πρέπει να απολογηθεί σε πρώτο πρόσωπο. Η αλήθεια είναι ότι έπιασα κι εγώ τον εαυτό μου να απορεί με αυτή την άρνηση. Οχι γιατί θα υπήρχε κράξιμο, αλλά επειδή ο Ρόνι είναι πράγματι ό,τι καλύτερο έχω δει ποτέ στο γήπεδο μετά τον Ντιέγκο Μαραντόνα. «Μα καλά και τον άφησες εκτός»; θα πεις. Παράδοξο ή όχι, αυτή είναι η πραγματικότητα. Επρεπε να μείνει εκτός.

Ο Βραζιλιάνος δεν υπήρξε απλά ένας υπέροχος ποδοσφαιριστής, αλλά κάτι που ξέφευγε από το χορτάρι. Ηταν ένας "entertainer", ένας μάγος που σε βάζει στο τριπάκι να χαζεύεις για μία αιωνιότητα αυτά που σκάρωνε στους αντιπάλους και μετά τους χαμογελούσε, αλλά όχι με ειρωνεία, μα με αγάπη για αυτό που τους έστησε. Για την ίδια την καζούρα. Για την αγάπη του κόσμου. Απ' όπου και να το πιάσεις, πιο λατρεμένος δεν γίνεται...

Υπάρχει όμως και μία ακόμα αλήθεια. Οτι εκείνος φρόντισε να το παρατήσει πολύ νωρίς. Ουσιαστικά τον Ροναλντίνιο τον θαυμάσαμε παγκοσμίως πρώτη φορά στο Μουντιάλ του 2002. Και συνεχίσαμε να μένουμε με το στόμα ανοικτό έως και το 2006. Σε αυτό το διάστημα τα έκανε όλα. Τα πήρε όλα και μετά έχασε το κέφι του. Αφού κατέκτησε το Champions League στο Παρίσι, το ίδιο κιόλας καλοκαίρι, από το Μουντιάλ της Γερμανίας και μετά ξεκίνησε η ελεύθερη πτώση. Τα ξενύχτια, οι γκόμενες, η μπάκα που έφτιαξε, ακόμα και τα πήγαινελα στα ελληνικά μπουζούκια και την Μύκονο μαρτυρούν την απόφαση του ν' αράξει.

Για τον Ρόνι δεν είχε πλέον σημασία. Εφτασε εκεί που ήθελε. Πήγε στην κορυφή, εισέπραξε την αιώνια αγάπη και μετά το παράτησε. Αυτός ο καθαρός "entertainer" αποφάσισε ότι δεν πλέον όρεξη να δείξει κάτι άλλο στον λαό που τον λάτρεψε. Το 2007 κάτι έπαιξε στη Μπάρτσα, μα η παρακμή είχε αρχίσει. Δυστυχώς, στην πραγματικότητα τον αποθεώσαμε μόνο για τέσσερα χρόνια. Μπορεί αυτά να ήταν από μαγεία εκτός συναγωνισμού, μα ήταν μόνο τέσσερα, καθώς το 2006 ήταν μόλις 26 χρονών, όταν είπε το αντίο. Ούτε στη Μίλαν, ούτε στη Βραζιλία, μήτε στην Κερετάρο, όπου πήγε για μία από τις τελευταίες μπάζες. Το χειρότερο ήταν ότι στα 30 του έμεινε εκτός Μουντιάλ και βρέθηκε κοντά στο να παίξει στην Τουρκία...

Θέλεις λοιπόν να κράξεις για τον Ιμπρα που οδεύει για τα 35 του και κάνει μαγικά; Κάντο, αλλά σκέψου ότι εάν ο Ζλάταν έπαιζε σε άλλη Εθνική, τι θα είχε κάνει και σε παγκόσμιο επίπεδο!

Η απολογία λοιπόν είναι για τον Ροναλντίνιο, επειδή εσείς τον απαιτήσατε. Στην πραγματικότητα η μοναδική τέτοια θα έπρεπε να είναι για τον Μάρκο Φαν Μπάστεν ή έστω για τον Γκαρίντσα και όχι για τον Ρόνι. Με τέσσερα χρόνια μπάλα δεν γίνεται να είσαι ο καλύτερος όλων των εποχών. Ακόμα και εάν το DNA σου αυτό πρόσταζε. Ας μην το αγνοούσες όμως από μόνος σου και θα μπορούσες να τους ξεπεράσεις όλους...

Για να ψηφίσετε πατήστε ΕΔΩ.

Follow me: @jorgekaraman