Ο Μπεγιερίν στο FourFourTwo!

Το gazzetta.gr εξασφάλισε αποκλειστικά την απολαυστική συνέντευξη του Έκτορ Μπεγιερίν, που θα δημοσιευτεί στο τεύχος Απριλίου του FourFourTwo!

«Νιώθω σαν κλόουν!». Είναι ξεκάθαρο ότι ο Μπεγιερίν δεν είναι συνηθισμένος σε φωτογραφίσεις και δεν ήξερε τι να περιμένει στην πρώτη του για το FourFourTwo. Ο 20χρονος μπακ έχει μπει τόσο γρήγορα στη ζωή της Premier League όσο το σπριντ του.

Στο ξεκίνημα της σεζόν 2014-15 ο Ισπανός ήταν τέταρτη επιλογή στην Άρσεναλ. Οι κανονιέρηδες είχαν μόλις αποκτήσει τους Ντεμπουσί και Τσέιμπερς, ενώ ο Τζένκινσον δεν είχε φύγει ακόμα για την Γουέστ Χαμ. Οι πιθανότητες να βρεθεί στην 11άδα έμοιαζαν ελάχιστες και ένας δανεισμός η καλύτερη λύση.

Περίπου 18 μήνες αργότερα και ο Μπεγιερίν είναι βασικός και αναντικατάστατος. Πόσο απίθανο μοιάζει αυτό; Και ο Ντεμπουσί είναι τελικά εκείνος που έφυγε δανεικός για την Μπορντό. Η άνοδος του Ισπανού σε μία ομάδα που παλεύει για τίτλους είναι εκπληκτική και όπως εξηγεί στο FFT τα χρωστάει όλα σε ένα βιβλίο για… τυριά.

Τη στιγμή που κάθεται απέναντί μας και βλέπει όλα αυτά τα laptops με τις φωτογραφίες, στις οποίες δεν έχει σταματήσει να χαμογελάει, η φωνή του παίρνει άλλη χροιά. Και ξαφνικά γελάει και πάλι. «Η προηγούμενη σεζόν ήταν απλά το ξεκίνημα», λέει. «Πίστευα ότι το πιο πιθανό ήταν να δοθώ δανεικός. Έτσι, το να κερδίζεις το Κύπελλο και να παίζεις 30 ματς στο πρωτάθλημα ήταν κάτι αναπάντεχο. Ειδικά, από τη στιγμή, που μόλις είχαν υπογράψει οι Τσέιμπερς και Ντεμπουσί. Πάντα αμφισβητείς τον εαυτό σου, όταν ο προπονητής παίρνει παίκτες στη θέση σου, όμως ποτέ δεν τα παράτησα. Αυτή τη σεζόν στόχος μου ήταν να ξεκινήσω σε όλα τα παιχνίδια».

Ένας τραυματισμός ήταν εκείνος που του έδωσε την ευκαιρία να βρεθεί στην 11άδα. Αυτή τη φορά, η εκπληκτική του εξέλιξη είναι εκείνη που του εγγυάται φανέλα βασικού. Δεν ήταν αυτό που σκεφτόταν ο Βενγκέρ. Ήταν απλά η λύση σε ένα πρόβλημα. Ούτε ο Μπεγιερίν, όμως, ούτε ο Αλσατός έχουν κοιτάξω πίσω από τότε.

«Έχω πολύ περισσότερη αυτοπεποίθηση πλέον, καθώς δεν είμαι απλά ο πιτσιρικάς στην ομάδα. Δεν αφήνω, όμως, τίποτα να με επηρεάσει. Είμαι ο ίδιος, που προσπαθούσε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Δε νιώθω ότι τα έχω καταφέρει από τώρα, ασχέτως με το τι λένε οι άλλοι. Έχω πολλές απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Αυτό θα συμβαίνει πάντα. Θα χρειαστεί να περάσουν πολλά χρόνια, για να αρχίσω να σκέφτομαι διαφορετικά. Υπάρχουν τόσα πολλά που θέλω να πετύχω και δεν έχω κάνει ούτε τα μισά», θα μας πει.

Αυτός ο ενθουσιασμός φαίνεται σε κάθε ενέργειά του στον αγωνιστικό χώρο. Το ίδιο και το πόσο αθλητικός είναι. Καθώς κάθεται ακριβώς απέναντί μας, δεν μπορείς παρά να παρατηρήσεις το πόσο γυμνασμένος είναι. Μοιάζει ιδανικός για ατελείωτες κούρσες. Είναι μυώδης, όμως την ίδια στιγμή κάπως «ελαφρύς», ώστε όταν πατάει το γκάζι να μοιάζει ασταμάτητος.

Οι καριέρες κάποιων παικτών μοιάζουν προδιαγραμμένες. Ο Μπεγιερίν δεν είναι ανάμεσα σε αυτούς. Ήταν 16 ετών, όταν αποφάσισε να ενταχθεί στην Άρσεναλ το 2011, αφήνοντας την Μπαρτσελόνα. Ένας δανεισμός στη Γουότφορντ τη σεζόν 2013-14 τον βοήθησε πάρα πολύ.

«Ο Τζόλα ήταν προπονητής και αποδείχθηκε σημαντική εμπειρία για μένα», αποκαλύπτει. «Ήθελα να πάω και να παίξω. Με βοήθησε πολύ και ο Μάρκο Κασέτι. Είχε μεγάλη εμπειρία από την Ρόμα και το να προπονούμαι μαζί του κάθε μέρα αποδείχθηκε πολύ σημαντικό, καθώς έμαθα τι σημαίνει να είσαι επαγγελματίας».

Τα πράγματα, όμως, άλλαξαν με την παραίτηση του Τζόλα τον Δεκέμβριο. Ο Μπεγιερίν είχε ξεκινήσει σε τέσσερα συνεχόμενα ματς με τον Ιταλό στον πάγκο, όμως ο Σανίνο, που τον αντικατέστησε, τους έδωσε ελάχιστες ευκαιρίες. «Μαθαίνεις πόσο σημαντικός είναι ο προπονητής», λέει ο Μπεγιερίν, τη στιγμή που μαζεύεται κάπως στη θέση του. «Αυτά είναι πράγματα που μπορούν να συμβούν σε οποιονδήποτε ποδοσφαιριστή και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που το έζησα. Κάθε στιγμή ήταν μάθημα και τελικά έμεινα ευχαριστημένος από τις εμπειρίες που αποκόμισα. Με έκανε να εκτιμήσω όλα όσα είχα στην Άρσεναλ. Πηγαίνεις σε έναν άλλο σύλλογο και τίποτα δεν είναι το ίδιο».

Ο Μπεγιερίν επέστρεψε στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 2014 ακόμη πιο αποφασισμένος. Αυτό, που από τότε κανένας δεν αμφισβητούσε στην Άρσεναλ ήταν ο ρυθμός του. Τον Αύγουστο εκείνου του έτους, έσπασε το ρεκόρ του Θίο Γουόλκοτ στο σπριντ 40 μέτρων, κάτι που έκανε και το επόμενο καλοκαίρι.

«Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι κάτι που με απασχολεί. Το σημαντικό είναι οι ικανότητές του να βοηθούν την ομάδα, καθώς αυτό θα κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη νίκη και την ήττα. Ήμουν από μικρός πολύ γρήγορος. Είχα προπονητές, με τους οποίους δούλεψα τη μυϊκή μάζα στα πόδια μου και αυτό με έκανε ακόμη πιο γρήγορο. Στο ποδόσφαιρο, όμως, δεν έχει σημασία απλά το να είσαι γρήγορος».

Η σταθερότητα του Μπεγιερίν είναι εντυπωσιακή. Η εμφάνισή του στο ματς με την Λέστερ τον περασμένο Φεβρουάριο ήταν καθοριστική στη νίκη της Άρσεναλ με 2-1. Ήταν πολύ δυνατός στην άμυνα και από δική του σέντρα ήρθε η ισοφάριση. «Γίνεται όλο και καλύτερος», είχε πει ο Βενγκέρ μετά την ανάδειξη του Ισπανού σε MVP του παιχνιδιού με την Σάντερλαντ για το Κύπελλο. «Στα τελευταία 20’ κάθε φορά που έβγαινε στην επίθεση, δημιουργούσε ευκαιρίες. Είναι ανάμεσα στα καλύτερα μπακ της κατηγορίας. Αρκεί να ρίξετε μόνο μία ματιά στα νούμερά του σε άμυνα και επίθεση. Το γεγονός ότι είναι μόλις 20 ετών σημαίνει ότι μπορούμε να περιμένουμε πολλά περισσότερα από εκείνον».

Τα λόγια του Βενγκέρ αντανακλούν στην πραγματικότητα. Μέχρι να τυπωθεί το τεύχος η Άρσεναλ ήταν η ομάδα, που είχε κρατήσει περισσότερες φορές το μηδέν στην κατηγορία. «Είμαστε σίγουρα σύνολο και αυτή η σταθερότητα μας βοηθάει», λέει περήφανος ο Μπεγιερίν. «Βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Συν, ότι έχουμε και έναν από τους καλύτερους τερματοφύλακες στην κατηγορία».

«Είναι ο δικός μας ρέκορντμαν!» λέει χαμογελώντας ο Ισπανός. «Το να κρατάς τόσες φορές το μηδέν, σου δίνει μεγάλη αυτοπεποίθηση. Δεν είναι μόνο ότι ο Τσεχ μα βοηθάει στο γήπεδο. Είναι και οι εμπειρίες που μοιράζεται μαζί μας. Πέρυσι, αποδείξαμε τι μπορεί να κάνει αυτή η ομάδα. Μέχρι να βρούμε τη φόρμα μας, όμως, είχαμε μείνει πολύ πίσω. Φέτος, ήταν διαφορετικά. Είχαμε πολλούς τραυματισμούς και δείξαμε την ποιότητά μας. Τώρα, απλά θα πρέπει να κάνουμε το βήμα παραπάνω».

Λέει το τελευταίο και είναι ξεκάθαρο ότι το πιστεύει. Από τότε που θυμάται τον εαυτό του, ο Μπεγιερίν ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής. Το ότι τα κατάφερε, όντας έφηβος του έδωσε προοπτική και είναι πολύ ώριμος. «Είναι πολύ δύσκολο να αφήνεις την οικογένεια και τους φίλους σου, όμως πάντα ήθελα να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής», εξομολογείται. «Αν αυτό ήταν που έπρεπε να κάνω, δε θα δίσταζα ποτέ ούτε για δευτερόλεπτο. Είναι πιο δύσκολο για την οικογένειά μου, όμως το συνηθίσαμε. Δε θα ξεχάσω ποτέ όταν πηδούσα τους φράχτες με τον πατέρα μου, για να βρεθώ στο γήπεδο, που ήταν ακριβώς πίσω από το σπίτι μας στη Βαρκελώνη. Δεν μας επιτρεπόταν να παίζουμε εκεί, όμως το μόνο που ήθελα ήταν να παίζω ποδόσφαιρο και ο πατέρας μου μου έδωσε την ευκαιρία να το κάνω, έστω και με αυτόν τον τρόπο. Εκείνα τα παιχνίδια δε θα τα ξεχάσω ποτέ».

Δεν είναι μόνο η οικογένειά του, που τον βοήθησε. Στη Masia ο Βίκτορ Σάντσεθ, τότε προπονητής στις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα και τώρα βοηθός του Πάουλο Σόουζα στη Φιορεντίνα, του έμαθε πόσο σημαντική είναι η ψυχολογία. «Ο Βίκτορ δεν επηρέασε μόνο την καριέρα μου, αλλά και την καθημερινότητά μου. Καταλάβαμε ότι το να έχουμε ξεκάθαρους στόχους και το κατάλληλο μυαλό μπορεί να μας βοηθήσει να πετύχουμε τα πάντα. Μας έλεγε να διαβάζουμε βιβλία. Σκεφτείτε πώς είναι να λες σε νεαρούς παίκτες να διαβάζουν βιβλία! Σκεφτόμασταν: τι λέει τώρα; Φτάσαμε να κερδίσουμε το Nike Premier Cup, που ήταν τεράστια επιτυχία για την U15».

Το πιο χρήσιμο βιβλίο αποδείχθηκε το «Who Moved My Cheese?», ένα βιβλίο του Spencer Johnson από το 1988, που σου έλεγε πώς να αντεπεξέλθεις στις αλλαγές. Ήταν τόσο καθοριστικό στην καριέρα του Μπεγιερίν, που είναι εν μέρει υπεύθυνο μέχρι και για τη θέση του. Ακόμη και την μεταγραφή του στην Άρσεναλ. Αρχικά, αγωνιζόταν ως εξτρέμ, όμως μετά από μία σειρά τραυματισμών, βρέθηκε στο δεξί άκρο της άμυνας.

«Με τη βοήθεια του βιβλίου, αντί να το δω αρνητικά, αποδέχθηκα την πρόκληση και φρόντισα να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό», μας λέει. «Ήταν σε ένα από τα παιχνίδια, που είχε βρεθεί άνθρωπος της Άρσεναλ στις εξέδρες. Όταν υπέγραψα, δεν ήμουν ακόμα σίγουρος για τη θέση. Αν δεν έπαιζα δεξί μπακ τότε, ποιος ξέρει που θα ήμουν σήμερα».

Ο Μπεγιερίν προσαρμόστηκε σχετικά εύκολα στη ζωή του Λονδίνου. Χρωστάει πολλά στους Twitchings, μία οικογένεια από το Enfield, που παλιότερα φρόντιζε τους Γουόλκοτ και Κοκλέν. «Είναι τα πρώτα γνώριμα πρόσωπα, που βλέπεις κάθε μέρα. Στις πρώτες σου προπονήσεις δεν ξέρεις κανέναν, όμως εκείνοι είναι εκεί για να σε στηρίξουν, όταν επιστρέψεις σπίτι», λέει με ζεστασιά.

Τα αγγλικά του είναι άριστα. Εκτελεί χρέη μεταφραστή για τους Σάντσες και Παουλίστα στα αποδυτήρια. Ξέρει, μάλιστα, και αρκετές λονδρέζικες φράσεις, που του είχε μάθει ο φροντιστής των μικρών ομάδων. «Αρχικά, δεν καταλάβαινα λέξη από αυτά που έλεγε. Κάποιες φορές νόμιζα ότι απλά έχει δημιουργήσει δική του γλώσσα, που είναι πολύ δύσκολο να τη μάθεις! Τελικά, είναι τέλειο να τα καταλαβαίνεις».

Ένας από τους ανθρώπους που τον βοήθησαν πολύ στην Αγγλία είναι και ο Στιβ Μπουλντ, ο οποίος του έμαθε πως «να παίζω σκληρά με τον αγγλικό τρόπο στην άμυνα». Όσο για την κορυφή της Premier League; «Είναι ένας τίτλος που όλοι θέλουν να κερδίσουν. Είναι η ανταμοιβή της σταθερότητας και δείχνει ποιος ήταν ο καλύτερος σε διάρκεια. Αυτό που μετράει περισσότερο όταν είσαι παίκτης είναι οι τίτλοι. Γι’ αυτό θα σε θυμούνται στο μέλλον».

Ο Μπεγιερίν κράτησε τα καλά λόγια για τον Βενγκέρ στο τέλος. «Είναι από τις μεγαλύτερες επιρροές στην καριέρα μου. Είναι εκείνος που με εμπιστεύθηκε όταν ήμουν 16 ετών και, πλέον, παίζω στην Premier League κάθε εβδομάδα», λέει πριν μας σφίξει το χέρι και φύγει τραγουδώντας από το στούντιο.

Hector Bellerin photoshoot behind the scenes