Ο Λουκάκου στο FourFourTwo!

Το FourFourTwo του gazzetta.gr εξασφάλισε αποκλειστικά την απολαυστική συνέντευξη του Ρομέλου Λουκάκου, που θα δημοσιεθεί στο τεύχος Φεβρουαρίου!

Μπορεί ο Ρομέλου Λουκάκου να εξελιχθεί στον μεγαλύτερο επιθετικό του παγκοσμίου ποδοσφαίρου; Πριν από έναν χρόνο, ίσως αυτή η ερώτηση να ήταν γελοία. Έχοντας αφήσει οριστικά το Stamford Bridge το καλοκαίρι του 2014, ο Βέλγος συνεχίζει να σκοράρει ανελλιπώς και μοιάζει συνεχώς καλύτερος.

Από τη στιγμή που έφτασε στην Premier League Βίλας Μπόας, Ντι Ματέο, Μπενίτεθ και Μουρίνιο έχουν προτιμήσει άλλους επιθετικούς. Ο Λουκάκου πέρασε δύο χρόνια δανεικός στη Γουέστ Μπρομ και στην Έβερτον, όμως παρά τις εξαιρετικές του επιδόσεις λίγους μήνες μετά το Μουντιάλ του 2014 όλοι αναρωτιούνταν αν η Τσέλσι είχε πάρει τη σωστή απόφαση, αγοράζοντάς τον. Έμοιαζε αργός, ενώ το μυαλό του δεν ήταν στο παιχνίδι, καθώς ο πατέρας του ήταν σοβαρά άρρωστος και ένας φίλος του είχε χάσει τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα.

Μετά από περίπου 12 μήνες, όμως, η απάντηση έχει απαντηθεί. Ο Λουκάκου ξαναβρήκε τη φόρμα του και ήταν από τους πλέον διακριθέντες της Έβερτον τη σεζόν 2014-15. Ανάμεσα στον Ιανουάριο και στα μέσα του Δεκεμβρίου πέτυχε 28 γκολ. Ξαφνικά, βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με τον Σέρχιο Αγουέρο. Και μοιάζει λογικό. Όχι, όμως, στον ίδιο.

«Αυτός ο χρόνος ήταν εκπληκτικός», λέει χαμογελώντας ο Λουκάκου στο FFT μετά την προπόνηση, στην οποία έκανε έξτρα δουλειά στις εκτελέσεις φάουλ. «Από το πρώτο ματς της σεζόν απέναντι στη Γουότφορντ, πλησιάζω όλο και περισσότερο στο να γίνω ολοκληρωμένος επιθετικός. Έχω τη σωστή νοοτροπία και σταθερή απόδοση. Ασχέτως με το ποιος είναι ο αντίπαλος, ξέρω τι πρέπει να κάνω. Αν δεν βρίσκω κενούς χώρους, θα παίξω με πλάτη στο τέρμα. Ξέρω ότι θα βρω τρόπο να σκοράρω. Θέλω ακόμα περισσότερα».

Μπορεί να φαίνεται παράξενο. Από τον Λουκάκου, όμως, δεν ακούγεται έτσι. Έχει απλά τόσο μεγάλη αυτοπεποίθηση. Και γιατί να μην την έχει; Τα στατιστικά μιλάνε από μόνα τους. Τον Δεκέμβριο σκόραρε στο ματς με την Κρίσταλ Πάλας και έγινε μόλις ο 12ος παίκτης στην ιστορία της Έβερτον (και ο πρώτος από τη δεκαετία του '60) που σκοράρει 50 γκολ στα πρώτα του 100 παιχνίδια στο πρωτάθλημα. Μάλιστα, σε ολόκληρη την Premier League στην ηλικία του ανάλογες επιδόσεις είχαν μόνο παίκτες όπως ο Φάουλερ, ο Όουεν, ο Ρούνεϊ και ο Κριστιάνο Ρονάλντο.

«Αυτοί οι παίκτες είναι σταθερά στο κορυφαίο επίπεδο εδώ και 10 χρόνια. Και αυτό είναι κάτι που θέλω να πετύχω και εγώ. Όταν ήμουν παιδί στο Βέλγιο, ήμουν καλός για 3 μήνες, όμως στη συνέχεια πολύ κακός για τον επόμενο. Και μόλις πριν από 2 χρόνια δεν έπαιζα καθόλου καλά. Το μυαλό μου ήταν αλλού. Σκεφτόμουν συνέχεια: δεν είναι η μέρα μου. Τώρα, ποτέ δεν τα παρατάω. Τη στιγμή που η ομάδα σου σε χρειάζεται, πρέπει να είσαι εκεί για να ηγηθείς».

Ο Λουκάκου έχει εκπληκτικά φυσικά χαρίσματα. Είναι πολύ ψηλός, πολύ δυνατός και έχει εκπληκτικό ρυθμό. Δεν μπορείς, όμως, να πεις ότι αυτά είναι αρκετά για όσα έχει καταφέρει. Το παιχνίδι σε υψηλό τέμπο του ταιριάζει, όμως μπορεί να δημιουργήσει και από το πουθενά. Να δώσει ασίστς, να σκοράρει και με τα δύο πόδια, να διαλύσει κάθε αμυντικό στον αέρα. «Σε κάνει να καταλαβαίνεις πόσο ιδιαίτερο ποδοσφαιριστή έχουμε», όπως είχε πει και ο Ρομπέρτο Μαρτίνεθ μετά το 50ό του γκολ. «Και περιμένουμε να έρθουν ακόμη περισσότερα. Άλλωστε είναι μόνο 22 ετών». Πόσα, όμως, είναι αυτά που μπορούμε να περιμένουμε;

Ο Λουκάκου είχε οδηγήσει την U17 της Λιρς σε δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα. Εδώ, δέχεται τα συγχαρητήρια του πρόεδρου του συλλόγου, Βάλτερ Γκρόοταερς.

Ο Λουκάκου προέρχεται από καλό ποδοσφαιρικό τζάκι. Ο πατέρας του, Ρότζερ, ήταν διεθνής με το Ζαΐρ και έπαιζε στο Βέλγιο. Όπως σε πολλές ανάλογες περιπτώσεις, η επιρροή του πατέρα ήταν πολύ σημαντική. Ο Ρότζερ δούλεψε με τον Ρομέλου από μικρή ηλικία (μαζί και με τον αδερφό του, Τζόρνταν, που τώρα παίζει στην Οστάνδη). «Ήξερε από νωρίς ότι θα γίνω επαγγελματίας», λέει ο Λουκάκου. «Ήταν να μην κάνει το λάθος και προσπαθήσει να με αποτρέψει. Όταν ήμουν 6 ετών έπαιζα εναντίον όλου του σχολείου. Σκόραρα πολλά γκολ και ο πατέρας μου, μου αγόρασε παπούτσια σαν εκείνα, που φορούσε ο Ρονάλντο. Ήταν πάντα ήρεμος. Μία μέρα, όμως, όταν με είδε να σκοράρω 4 γκολ, δάκρυσε και είπε στην μητέρα μου: αυτό το παιδί θα κάνει περήφανη την οικογένεια».

Τα επιτεύγματα ακολουθούσαν γρήγορα το ένα το άλλο. Ξεκίνησε από την Ρούπελ, με την Λιρς να τον παρακολουθεί από όταν ήταν 10 ετών. «Είχα 76 γκολ σε 34 ματς. Δεν υπήρχε συναγωνισμός», θυμάται ο ίδιος. Τελικά, κατέληξε στην Άντερλεχτ. «Αρχικά, ήθελαν τον Τζόρνταν, όχι εμένα, αλλά όταν έμαθαν ότι είμαστε αδέρφια, μας πήραν και τους δύο». Η κίνηση ήταν σωστή. Έπαιξε για την U-18 όταν ήταν 14 ετών και στη δεύτερη ομάδα έναν χρόνο αργότερα, πριν κάνει το ντεμπούτο του το 2009, λίγες ημέρες μετά τα 16α του γενέθλια. Την επόμενη σεζόν (2009-10) ήταν ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, με την Άντερλεχτ να κατακτά τον 30ό της τίτλο. Βρέθηκε στις λίστες πολλών ομάδων, όμως αποφάσισε να μείνει στο Βέλγιο για ακόμη μία χρονιά, σκοράροντας άλλα 20 γκολ.

Η Τσέλσι αναδείχθηκε νικήτρια στη μάχη για την απόκτησή του το καλοκαίρι του 2011. Πενταετές συμβόλαιο, με τους Άγγλους να πληρώνουν 10 εκατ. λίρες, που με τα μπόνους θα μπορούσαν να είχαν φτάσει στις 17. Έμοιαζε εξαιρετική κίνηση. Ο Λουκάκου είχε μόλις πετύχει και τα πρώτα του γκολ με την εθνική του Βελγίου και όταν έκανε το ντεμπούτο του με τους μπλε, παίρνοντας τη θέση του Τόρες στο ματς με τη Νόριτς, ήρθαν και οι πρώτες συγκρίσεις με τον Ντιντιέ Ντρογμπά.

Στη συνέχεια, όμως, δεν έγινε τίποτα. Με τους Βίλας Μπόας και Ντι Ματέο, ο Λουκάκου βρισκόταν εκτός ενδεκάδας τον περισσότερο καιρό. Πιστεύει ότι όλα έγιναν πολύ νωρίς. «Πάντα έπαιζα απέναντι σε παίκτες μεγαλύτερους από εμένα και με αυτόν τον τρόπο στην ουσία ποτέ δεν ολοκλήρωσα την εκπαίδευσή μου στις ακαδημίες. Δεν είχα τελειοποιήσει πολλά πράγματα. Σωματικά ήμουν έτοιμος, όμως στα υπόλοιπα όχι. Την πρώτη μέρα στην Τσέλσι, καθόμουν ανάμεσα στον Ντρογκμπά και στον Εσιέν. Τηλεφώνησα στον αδερφό μου και του είπα: Τζόρνταν, αυτό που κάναμε στο Βέλγιο δεν είναι τίποτα σε σχέση με αυτά που βλέπω εδώ κάθε μέρα».

Αναδείχθηκε MVP στο παιχνίδι με την Μπλάκμπερν, όμως αυτό ήταν ένα σπάνιο στιγμιότυπο. Παραδέχεται ότι δεν πέρασε καλά στην Τσέλσι και αυτό έπαιξε τον ρόλο του. Η Τσέλσι κέρδισε το Κύπελλο και το Champions League, όμως ο Λουκάκου αρνήθηκε ακόμη και να σηκώσει το τελευταίο τρόπαιο. «Όταν ο Καλού έβαλε το τρόπαιο στην αγκαλιά μου, του ζήτησα να το πάρει πίσω», είχε αποκαλύψει στην Standaard ο Λουκάκου. «Δεν ήθελα καν να το ακουμπήσω, καθώς δεν είχα παίξει ρόλο στην κατάκτησή του. Η Τσέλσι πλήρωσε πολλά για μένα, όμως μετά από λίγο σκέφτηκα: πετάτε τα λεφτά έτσι απλά στα σκουπίδια;», μας λέει.

Ο μικρός χρόνος συμμετοχής ήταν μεγάλο θέμα και τώρα ο Λουκάκου βλέπει τον χρόνο που πέρασε στην Τσέλσι με άλλο μάτι. Έγινε φίλος με τον Ντρογκμπά, με τον οποίο ακόμα συζητάει συχνά, ζητώντας του συμβουλές, ενώ κέρδισε πολλά «κάνοντας προπόνηση με παίκτες, που είχαν κερδίσει τα πάντα. Ήμουν εκνευρισμένος και με χαμηλή αυτοπεποίθηση, καθώς πραγματικά λατρεύω να παίζω ποδόσφαιρο. Προσπάθησα να κερδίζω εμπειρίες κάθε μέρα. Να μαθαίνω, να μαθαίνω, να μαθαίνω. Ήξερα ότι από τη στιγμή που θα πήγαινα δανεικός, θα είχα καλύτερες πιθανότητες να παίξω».

Τελικά, έκανε περισσότερα από αυτά που περίμενε. Η σεζόν 2012-13 τον βρήκε στη Γουέστ Μπρομ. «Ήθελα να δουλέψω με τον Στηβ Κλαρκ, καθώς ήξερα ότι θα με βοηθούσε. Μου είπε: ξέρω ότι είσαι καλός παίκτης. Θα πρέπει, όμως, να μου το δείξεις. Με είχε δει να παίζω με τις ρεζέρβες της Τσέλσι. Μου άρεσε που είχε δουλέψει δίπλα στον Μουρίνιο. Είχε το χάρισμα. Με βοήθησε πολύ. Είχε ξεκάθαρο πλάνο και άρπαξα την ευκαιρία από τα μαλλιά. Έδωσα το μάξιμουμ. Στο πρώτο μου παιχνίδι, σκόραρα. Πέτυχα 17 γκολ εκείνη τη σεζόν και έμαθα πολλά. Όταν δεν έπαιζα, μου εξηγούσε τον λόγο. Θα του είμαι πάντα ευγνώμων. Τον ευχαρίστησα πρόσφατα, καθώς χωρίς εκείνος ήμουν έτοιμος να επιστρέψω στο Βέλγιο, να παίξω ξανά στην Άντερλεχτ και απλά να είμαι κοντά στην οικογένειά μου. Κράτησε ζωντανό το όνειρο της Premier League για μένα».

Αυτό το όνειρο περιελάμβανε ακόμα την Τσέλσι. Ο Λουκάκου αποχαιρέτισε την Γουέστ Μπρομ με χατ τρικ στο 5-5 με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο τελευταίο παιχνίδι του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Πέτυχε περισσότερα γκολ από τους συμπαίκτες του στην Τσέλσι και πίστεψε ότι η ώρα του είχε φτάσει. Δύο παιχνίδια με την Τσέλσι στο ξεκίνημα της σεζόν 2013-14 με τον Μουρίνιο στον πάγκο και αποφάσισε να φύγει δανεικός για το Merseyside την τελευταία ημέρα της μεταγραφικής περιόδου.

«'Ηταν παράξενο», λέει. «Είχα κάνει καλή προετοιμασία με την Τσέλσι και πίστευα ότι θα πάρω τις ευκαιρίες μου, όμως τα πράγματα δεν πήγαν όπως θα ήθελα. Όλοι λένε ότι ήταν λάθος του Μουρίνιο, όμως αυτό είναι λάθος. Εγώ ήθελα να φύγω. Το επόμενο καλοκαίρι είχαμε Μουντιάλ και ήθελα να κάνω καλή σεζόν. Όταν βρίσκεσαι μπροστά σε τέτοια πρόκληση πρέπει να ξέρεις αν θα είσαι βασικός. Ήμουν 20 ετών και υπήρχε ο κίνδυνος η μία καλή σεζόν μου να χαρακτηριστεί «πυροτέχνημα». Έπρεπε να δείξω ότι δεν ήταν. Είπα στον Ζοσέ: πρέπει να παίζω. Πίστευα ότι ήμουν έτοιμος. Ίσως, όμως, να μην ήμουν ψυχικά έτοιμος σε εκείνο το σημείο. Θα μπορούσε να μου είχε πει: Ρομέλου, μη φεύγεις. Ήξερε, όμως, και ο ίδιος ότι χρειαζόμουν παιχνίδια».

Ο Λουκάκου απόλαυσε από την πρώτη στιγμή την παρουσία του στην Έβερτον. Στο ντεμπούτο του με την Γουέστ Χαμ, σκόραρε το νικητήριο γκολ, τη στιγμή που έπεφτε αναίσθητος. Έμαθε από τον γιατρό για το γκολ του. Δύο ακόμη γκολ μία ασίστ ήρθαν στο επόμενο ματς με τη Νιούκαστλ. Στη συνέχεια, πέτυχε άλλα δύο γκολ στο ντέρμπι του Merseyside («ήταν η καλύτερη εμπειρία μου», θα πει αργότερα). Συνολικά, είχε 15 γκολ σε 31 παιχνίδια, με την Έβερτον να τερματίζει στην 5η θέση.

Τον Ιούλιο του 2014 ο Λουκάκου εντάχθηκε μόνιμα στο ρόστερ της ομάδας του Μαρτίνεθ. «Μου τηλεφώνησε τρεις φορές, δεν το σήκωσα στις δύο πρώτες και είμαι χαρούμενος, που το έκανα στην τρίτη», λέει ο επιθετικός. «Συζητήσαμε, μίλησα στην Τσέλσι, μίλησα με την μητέρα μου και στο τέλος μου είπε: πήγαινε στην Έβερτον. Δεν το έχω μετανιώσει. Από την πρώτη προπόνηση με τον Ρομπέρτο, όλα ήταν τέλεια. Δούλεψε μαζί μου στην κίνηση, στο παιχνίδι με την μπάλα, σε όλα. Με όλους τους νέους παίκτες να έρχονται από πίσω (Μπάρκλεϊ, Στόουνς, ΜακΚάρθι, Ντεουλοφέου) ένιωσα ότι χτίζεται κάτι καλό».

Ο Μαρτίνεθ είπε ότι «ο Ρομ μπορεί να γίνει το καλύτερο 9άρι στον κόσμο». Η φόρμα του, του έχει εξασφαλίσει μία θέση στην εθνική, με τον Λουκάκου να σκοράρει στην παράταση στη νίκη επί των ΗΠΑ στα γήπεδα της Βραζιλίας, οδηγώντας το Βέλγιο στα προημιτελικά. Οι σχέσεις του με τον Μουρίνιο φημολογούνταν να είναι κακές, όμως ο ίδιος το αρνείται. Ο – τότε – τεχνικός της Τσέλσι φερόταν να έχει πει ότι ο Λουκάκου δεν είχε κίνητρο, για να ξεχωρίσει σε μία ομάδα με μεγάλο συναγωνισμό όπως η Τσέλσι. Η αλήθεια είναι ότι κανένας δεν το είχε δει ως δήλωση ότι ο Λουκάκου απλά ήθελε περισσότερα παιχνίδια.

«Πολλοί δεν το γνωρίζουν, όμως όταν υπέγραψα στην Έβερτον, ο Μουρίνιο ήταν ο πρώτος που μου έστειλε μήνυμα. Μετανιώνω για το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα στη συνέχεια. Όταν πήγαινα καλά στην Έβερτον, όλοι τα έβαζαν με τον Μουρίνιο. Τότε ήταν που άρχισε να λέει διάφορα για μένα. Έχω, όμως, μεγάλο σεβασμό για εκείνον. Και πιστεύω ότι πήρα τη σωστή απόφαση».

Εκεί, όμως, που ο Λουκάκου έδειξε να τα πάει περίφημα, κάποια προβλήματα τον κράτησαν πίσω. Είχε τραυματισμούς και έκανε αρκετές ενέσεις για να μπορεί να παίξει. Στη συνέχεια, ο πατέρας του αρρώστησε σοβαρά. Και στη συνέχεια, ο Μαλαντά, με τον οποίο ήταν πολύ καλοί φίλοι, έχασε τη ζωή του. Ψυχολογικά, ο Λουκάκου ήταν ράκος. «Ο θάνατος του Ζούνιορ άλλαξε τα πάντα», παραδέχεται. «Ήμασταν πολύ κοντινοί φίλοι και ήταν κολλητός του αδερφού μου. Πολλές φορές κοιμόμασταν στο σπίτι μας τα καλοκαίρια. Ήταν τραγωδία. Η ζωή είναι πολλές φορές άδικη. Ήταν πολύ δύσκολα τις επόμενες εβδομάδες. Ευτυχώς, όμως, κάποια στιγμή είχαμε κενό 9 ημερών με την ομάδα στο Κατάρ. Προπονηθήκαμε σκληρά και προσπάθησα να ανασυγκροτηθώ. Αυτό ήταν. Κατάφερα να συνέλθω για το υπόλοιπο της σεζόν».

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το 2015. Τα γκολ και οι ασίστ έφτασαν στα ύψη και συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος του έτους. «Ήταν μία ασυνήθιστη χρονιά. Στη βαθμολογία τα πράγματα είναι τόσο κοντά, που μπορεί να κερδίσεις 3 ματς στη σειρά και να βρεθείς στην 3άδα. Όλοι χάνουν βαθμούς. Είναι τρελό. Πιστεύω ότι είναι δείγμα του ότι το πρωτάθλημα γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστικό, κάτι που είναι πολύ καλό για το αγγλικό ποδόσφαιρο. Αν θέλουμε, όμως, να βρεθούμε στην 4άδα, θα πρέπει να κερδίσουμε κάποια ματς όπως εκείνα με την Μπόρνμουθ εκτός έδρας και με την Κρίσταλ Πάλας εντός, στα οποία χάσαμε βαθμούς. Έχουμε την ευκαιρία να χτίσουμε κάτι πολύ καλό στην Έβερτον. Απλά θα πρέπει να αρχίσουμε να έχουμε και υψηλότερες απαιτήσεις».

Η συνεργασία του φέτος με τον Ντεουλοφέου είναι εκπληκτική. «Πάντα ψάχνει την κατάλληλη μπαλιά. Γι' αυτό σκοράρω πολύ», λέει ο Λουκάκου. «Πάντα ψάχνει για ασίστ. Πρόσφατα ενοχλήθηκε πολύ, καθώς η στατιστική υπηρεσία του αφαίρεσε μία ασίστ! Ήταν έξαλλος. Ένας εξτρέμ σαν αυτόν, πάντα κοιτάζει την κίνησή σου. Είναι παράδεισος. Για μένα, θα είναι στο top 10 παικτών στον κόσμο τα επόμενα χρόνια».

Οι ημιτελικοί του League Cup με τη Σίτι («είναι 50-50») είναι η ευκαιρία της Έβερτον για κάποιο τρόπαιο, αλλά και για την έξοδο στην Ευρώπη. Δεν είναι μόνο αυτό, καθώς η χρυσή γενιά του Βελγίου έχει υψηλά στάνταρ για το ερχόμενο καλοκαίρι. «Πόσο ψηλά μπορούμε να φτάσουμε; Εξαρτάται από εμάς. Έχουμε τους παίκτες, για να κερδίζουμε τρόπαια. Όλοι μπορούν να βρεθούν στην 11άδα. Έχουμε βάθος. Μπορούμε να κερδίσουμε το Euro. Χρειαζόμαστε και τύχη, όμως εξαρτάται από εμάς. Υπάρχουν πολλές εξαιρετικές ομάδες. Η Αγγλία, η Γερμανία... ακόμη και η Ουαλία, που μας έχει κερδίσει. Όλοι έχουν ευκαιρίες».

Υπάρχει μεγάλος ενθουσιασμός στο πρόσωπο του Λουκάκου και δεν κρύβεται. Το να μιλάει για ποδόσφαιρο είναι προφανώς διασκέδαση για εκείνον. Άλλωστε, μιλάμε για διπλάσιο χρόνο από εκείνον, που είχαμε προγραμματίσει. Το παιχνίδι τον απορροφά. Στον ελεύθερό του χρόνο προσπαθεί να χαλαρώνει, ακούγοντας hip-hop και παίζοντας video games. Η κάθε του κίνηση αποσκοπεί στο να γίνει καλύτερος παίκτης.

«Έφτασα σε αυτό το επίπεδο γιατί έχω αποφασιστικότητα και πειθαρχία. Κάθε μέρα από όταν ήμουν παιδί, ξυπνούσα με αυτή την σκέψη. Σε κάθε προπόνηση θέλω να βελτιώνομαι, ώστε να βοηθάω τους παίκτες μου να κερδίζουν». Έτσι, μπορεί ο Λουκάκου κάποια στιγμή να γίνει ο καλύτερος επιθετικός στον κόσμο; «Δεν πρόκειται να το πω αυτό», απαντάει, τη στιγμή που ένα χαμόγελο καλύπτει το πρόσωπό του. Δεν υπάρχει περίπτωση, βέβαια, να ποντάρει και κόντρα σε αυτό. Κάτι που δεν πιστεύουμε να κάνει ούτε εμείς...