Ζιρού-Οζίλ: Η εξήγηση του άψογου συνδυασμού

Ο Ολιβιέ Ζιρού σημείωσε το 10ο γκολ του στο Πρωτάθλημα απέναντι στη Μάντσεστερ Σίτι και ο Michael Cox γράφει για την γεμάτη υποσχέσεις εξέλιξη του Γάλλου.

Το δεύτερο γκολ της Άρσεναλ στο μεγάλο ματς με τη Σίτι ήταν μια πανέμορφη, γρήγορη, αδίστακτη επιθετική κίνηση που κατέληξε σε μια κλασική ασίστ του Οζίλ και ένα γεμάτο αυτοπεποίθηση τελείωμα του Ζιρού. Ανέδειξε άψογα την ποιότητά τους, ενώ η θέση του γκολ επίσης είχε ενδιαφέρον.

Εξελίχθηκε από τον μέσα-αριστερά διάδρομο, βρίσκοντας χώρο στο πλάι των αντίπαλων σέντερ μπακ και όχι ανάμεσά τους. Ένα χαρακτηριστικό του παιχνιδιού του Οζίλ και του Ζιρού ήταν η τάση τους να κινούνται πλάγια, ώστε να αλλάζουν θέση και να γίνονται αποδέκτες της μπάλας ανάμεσα στους διαδρόμους. Ο Ζιρού έχει βελτιωθεί με πολλούς τρόπους τα τελευταία τρία χρόνια -κυρίως όσον αφορά τα τελειώματα- αλλά η κίνησή του αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά, για να μην πούμε το καθοριστικό, στοιχεία που έβαλε στο παιχνίδι του. 

H βελτίωση της κίνησης

Ο Ζιρού πήγε στην Άρσεναλ στο τέλος μιας εξαιρετικής σεζόν με την Μομπελιέ, όπου σημείωσε 21 γκολ στην απίθανη πορεία της ομάδας του προς τον τίτλο της Ligue 1. Το παιχνίδι του ήταν απλό: Ήταν το κλασικό εννιάρι, ο οποίος ήταν άριστος με την πλάτη στο τέρμα και σκόραρε από πολλές σέντρες, συχνά με κίνηση στο πρώτο δοκάρι. Τα στοιχεία αυτά ήταν εμφανή από την αρχή και στην Άρσεναλ, στην οποία μεταπήδησε το 2012.

Στις πρώτες του μέρες στην Premier League ο Ζιρού έδειχνε ως ένα στιλ επιθετικού που η Άρσεναλ δεν είχε συχνά. Φορ περιοχής, ο οποίος δεν βασίζεται στην ταχύτητά του. Αυτό ήταν αλήθεια, αλλά παίζοντας με έναν τόσο διαφορετικού είδους επιθετικό συχνά δημιουργούσε προβλήματα στους Λονδρέζους, που είχαν συνηθίσει να παίζουν με επιθετικούς όπως ο Τιερί Ανρί ή ο Ρόμπιν Φαν Πέρσι, ικανούς να βγουν στα άκρα, να κάνουν γρήγορες διαγώνιες κινήσεις στους διαδρόμους και να δημιουργούν χώρους ανάμεσα στις γραμμές.

Ο Ζιρού, για τον οποίο η έλλειψη ταχύτητας αποτελεί την μεγαλύτερή αδυναμία, δεν ήταν εύκολο να κάνει αυτές τις κινήσεις. Αλλά σταδιακά, με αθόρυβη δουλειά, η κίνηση και οι τοποθετήσεις του βελτιώθηκαν. Ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα στοιχεία στο παιχνίδι με τη Σίτι ήταν το γεγονός ότι συχνά έπαιρνε πάσες στο αριστερό «φτερό». Συχνά βρισκόταν αντιμέτωπος με τον πρώην συμπαίκτη του, Μπακαρί Σανιά, για να δώσει τις εναέριες μάχες με έναν κοντύτερο αντίπαλο. Από εκείνη τη ζώνη μπορούσε να συνδυαστεί με τον Θίο Γουόλκοτ, ο οποίος προσπαθούσε να κινηθεί προς τα μέσα σε θέση φορ ή να δώσει τη μπάλα στον Οζίλ.

Νόημα στις τοποθετήσεις

Όλο αυτό είναι πολύ διαφορετικό από το παιχνίδι του Ζιρού στην πρώτη του χρονιά στην Άρσεναλ. Ας δούμε για παράδειγμα το εντός έδρας ματς με την ΚΠΡ εκείνη τη σεζόν, μια νίκη με 1-0. Ο Γάλλος έπαιρνε μπάλες σε κεντρικές θέσεις, σχεδόν ποτέ στα πλάγια. Πλέον, έχει γίνει πολύ λιγότερο προβλέψιμος με τις τοποθετήσεις του.

Ο Ζιρού ήταν επίσης εντυπωσιακός στον αέρα με την Σίτι, κερδίζοντας τις επτά από τις οκτώ μονομαχίες που έδωσε. Το ποσοστό ολοκληρωμένων πασών του δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλό, αλλά με δεδομένες τις συνθήκες που τις έκανε και την πίεση, ήταν αρκετά καλός στην επανάκτηση της κατοχής.

Αυτές οι τοποθετήσεις του Ζιρού αποκτούν περισσότερο νόημα όταν παίζει λίγο μπροστά από τον Οζίλ, έναν playmaker που είναι ιδανικός που να κινείται αναζητώντας χώρους στα άκρα. Σχετικά λίγες από τις ασίστ του Οζίλ γίνονται από θέση ανάμεσα στα σέντερ μπακ ή τους κεντρικούς μέσους. Συχνά συγκλίνει εντοπίζοντας και τον ελάχιστο χώρο στα άκρα, πριν κάνει καμπυλωτές πάσες ανάμεσα στους αμυντικούς.

Συνήθως λειτουργεί καλύτερα παίζοντας πίσω από κινητικούς επιθετικούς με παρόμοια αντίληψη, όπως ο Γκονσάλο Ιγουαΐν στη Ρεάλ Μαδρίτης, που αναζητά παρόμοιες θέσεις. Οι ασίστ του Οζίλ προς τον Γουόλκοτ και τον Ζιρού είναι χαρακτηριστικές του παιχνιδιού του Γερμανού. 

Η επιτυχία του Αλσατού

Η συνεργασία του Οζίλ με τον Ζιρού -και επειδή αμφότεροι αρέσκονται στο να κινούνται προς τα πλάγια- έχει βοηθήσει την επιστροφή του Άαρον Ράμσεϊ σε θέση κεντρικού μέσου, από όπου μπορεί να κάνει δυναμικά τρεξίματα για να εκμεταλλευτεί τους δύο συμπαίκτες του, να δώσει διαφορετική διάσταση στην επίθεση και να βοηθήσει την Άρσεναλ να φτιάξει γρήγορα τρίγωνα. 

Ο Ζιρού ακόμα δεν είναι ο ολοκληρωμένος επιθετικός, αλλά βελτιώνεται συνεχώς. Και αν κάποτε η έλλειψη ταχύτητας ήταν μειονέκτημα, πλέον το εξισορροπεί με την έξυπνη κίνηση, με τους αντίπαλους αμυντικούς να προσπαθούν να μαντέψουν προς τα που θα πάει και να βγαίνουν εκτός θέσης. Σε συνδυασμό με τα καλά του τελειώματα, έχει γίνει ένας από τους πιο επικίνδυνους επιθετικούς της Premier League.