Το FourFourTwo στον κόσμο της Μπόκα!

Θα αναγνωρίσεις τη φανέλα, τους θρύλους και το Μπομπονέρα, αλλά τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον πιο εμβληματικό σύλλογο της Αργεντινής; Το FourFourTwο αποκαλύπτει τα σχέδια για παγκόσμια κυριαρχία.

Οπαδοί, μαθητές και μικροπωλητές ετοιμάζονται για τη μεγάλη στιγμή της πόλης. Οι πύλες του προπονητικού κέντρου της Μπόκα ετοιμάζονται να ανοίξουν και οι παίκτες κατευθύνονται προς τα έξω. Ένας από αυτούς, περισσότερο από κάθε άλλον, σταματάει πρόθυμα το Range Rover του, υπογράφει αυτόγραφα και βγάζει χαμογελαστός selfies. Είναι ο Κάρλος Τέβες που απολαμβάνει τη ζωή πίσω στο σύλλογο που μεγάλωσε.

«Έπρεπε να φύγω το 2004 επειδή ο κόσμος της Μπόκα είχε γίνει δύσκολος για μένα», λέει ο Καρλίτος στον κόσμο που παραληρεί. «Ήμουν απλά ένας πιτσιρικάς από μια φτωχογειτονιά, που έπαιζε για τον μεγαλύτερο σύλλογο της Αργεντινής. Όλο αυτό με κατέβαλε. Δεν ήταν εύκολο. Τώρα είμαι περισσότερο ώριμος και απολαμβάνω κάθε μέρα αυτής της εμπειρίας. Είμαι εκεί που θέλω. Με τον κόσμο μου, τη φανέλα μου, το γήπεδό μου».

Από την επιστροφή τον Ιούλιο η Μπόκα μοιάζει σαν να βρίσκεται μπροστά σε κάτι μεγάλο. Κατέκτησαν το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο της Αργεντινής σε διάστημα 72 ωρών στο ξεκίνημα του Νοεμβρίου, οπότε το Κόπα Λιμπερταδόρες του 2016 γρήγορα εξελίχθηκε στη νέα εμμονή του Τέβες και όλων των υπολοίπων στο σύλλογο. Μαζί με τη Μίλαν και τη Ρεάλ Μαδρίτης έχει 18 διεθνείς τίτλους. Ωστόσο, στη Μπόκα δεν αρέσει να μοιράζεται τη λάμψη της. 

Έχουν τους δικούς τους λόγους για να βλέπουν τους εαυτούς τους ως ισότιμους με τα μεγάλα ευρωπαϊκά κλαμπ εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Δεν είναι μόνο στο νούμερο 1 της FIFA σε διάφορες περιστάσεις, αλλά επίσης κατάφεραν επιτυχημένα να «μεγαλώσουν» σε μεγάλες διεθνείς αγορές, όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ιαπωνία και η Μαλαισία. Δεν είναι κάτι που άρχισαν να κάνουν τα τελευταία χρόνια.

Η διεθνής εμμονή της Μπόκα ξεκίνησε το μακρινό 1925, όταν ο σύλλογος αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ευρώπη, ένα πολύ μεγάλο πρότζεκτ που χρειαζόταν πολύμηνο σχεδιασμό. Η μεγαλύτερη εξέδρα της ιστορίας δημιουργήθηκε στο αεροδρόμιο, όπου χιλιάδες οπαδών απεγνωσμένα είπαν αντίο στους ήρωές τους. Έχοντας παρατηρήσει τον αντίκτυπο της συμμετοχής της Ουρουγουάης στους Ολυμπιακούς του Παρισιού την προηγούμενη χρονιά, η Μπόκα έγινε με τον τρόπο αυτό ο πρεσβευτής της Αργεντινής στο εξωτερικό.

Το ταξίδι εξελίχθηκε σε μια περιοδεία που περιελάμβανε αγώνες με ομάδες όπως η Ατλέτικο και η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπάγερν Μονάχου και η Άϊντραχτ Φρανκφούρτης. Ο απολογισμός τους όταν επέστρεψαν στην Αργεντινή ήταν 15 νίκες, τρεις ήττες και μια ισοπαλία. Ήταν αρκετός για να τους προσδώσει ένα τιμητικό αστέρι. Την ώρα που άλλες ομάδες επικεντρώνονταν σε τοπικές διοργανώσεις, η Μπόκα άνοιξε πανιά για διεθνείς αγώνες. Τους πήρε σχεδόν δύο δεκαετίες για να κατακτήσουν το πρώτο Copa Libertadores (στα πέναλτι με την Κρουζέιρο το 1977) αλλά πλέον μόνο η Ιντεπεντιέντε έχει περισσότερες από τις έξι νίκες της Μπόκα σε τελικούς, τέσσερις από τις οποίες έχουν έρθει στη νέα χιλιετία. 

Ίσως δεν παίζει κάθε ματς στο φημισμένο Μπομπονέρα, αλλά σπάνια αισθάνεται ότι παίζει εκτός έδρας. Η Μπόκα έχει παντού οπαδούς, οι οποίοι περιμένουν με αγωνία κάθε ευκαιρία για να δουν τους «χρυσομπλέ» σε δράση. 

Είναι αδύνατο να καταλάβει κανείς το που φτάνει το πάθος για έναν σύλλογο χωρίς να κοιτάξει στο παρελθόν, 110 χρόνια πριν. Στις αρχές του περασμένου αιώνα το Μπουένος Άιρες δεν είχε πολλές διαφορές με τη Νέα Υόρκη. Για τους Ευρωπαίους μετανάστες ήταν δύο βασικοί προορισμοί, όταν αποφάσιζαν να αρχίσουν μια νέα ζωή στην Αμερική. Στο Μπουένος Άιρες οι Ιταλοί ήταν πλειοψηφία. Πολλοί εξ' αυτών έρχονταν από τη Γένοβα και έφεραν μαζί τους την τοπική προφορά. Τα γενοβέζικα, ή, όπως  τα αποκαλούν, xeineze. Kάποια στιγμή, επιδίωξαν ακόμα και την αυτονομία προκειμένου να δημιουργήσουν την Δημοκρατία της Μπόκα. Έφτασαν σε σημείο να στείλουν γράμμα στον Ιταλό Βασιλιά και να σχεδιάσουν τη δική τους σημαία με τον κόκκινο σταυρό, όπως της Γένοβας. Χρειάστηκε παρέμβαση από τον στρατό της Αργεντινής για να το ξανασκεφτούν. Ωστόσο είχαν κάθε λόγο να αισθάνονται σαν το σπίτι τους και ήταν εκεί όπου το Μπιγκ Μπανγκ του ποδοσφαίρου της χώρας έλαβε δράση.

Το 1905 κάποιοι από τους Ιταλούς αποφάσισαν να δημιουργήσουν έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο. Κάθισαν σε ένα παγκάκι στην Πλάσα Σολίς και συμφώνησαν στην ίδρυση της Ατλέτικο Μπόκα Τζούνιορς. Το κλαμπ ήταν αυτό ακριβώς που χρειάζονταν οι πολίτες της Μπόκα. Πολλά έχουν αλλάξει στα 110 χρόνια που ακολούθησαν από τότε, αλλά αρκετά έμειναν ίδια: Η Μπόκα είναι ακόμα το μεγαλύτερο πάθος της Αργεντινής και σε αντίθεση με την υπόλοιπη πόλη, η περιοχή διατηρεί ένα αίσθημα ανεξαρτησίας. Τα σπίτια συνδέονται με απόκρυμνες σκάλες και είναι βαμένα σε πανομοιότυπα χρώματα. Ο κόσμος επίσης αντανακλά το πνεύμα των Γενοβέζων που προσπάθησαν να κηρύξουν ανεξαρτησία στο παρελθόν. Οι χορογραφίες τους στο γήπεδο γράφουν: «Αφού δεν μπορούμε να είμαστε μοναδικοί, αποφασίσαμε να είμαστε οι καλύτεροι».

Το Μπομπονέρα δεν είναι μόνο το σημείο αναφοράς της γειτονιάς. Είναι το πιο διάσημο γήπεδο της Αργεντινής, παρότι δεν έχει φιλοξενήσει ποτέ αγώνα για το Μουντιάλ και κατά πολλούς το δεύτερο σημαντικότερο σημείο μετά τον διάσημο Οβελίσκο, ο οποίος χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 για τον εορτασμό της τέταρτης εκατονταετηρίδας του Μπουένος Άιρες.

Η έδρα της Μπόκα είναι ο μεγαλύτερος ποδοσφαιρικός ναός, όπως λέει ο Ντιέγο Μαραντόνα, που έπαιξε εκεί από το 1981 μέχρι το 1982 και από το 1995 μέχρι το 1997. Και σε αντίθεση με άλλα γήπεδα, που έχασαν την ψυχή τους κατά τη διάρκεια του εκσυγχρονισμού, το Μπομπονέρα παραμένει μια ζωντανή πηγή ζωής. Μοιάζει επίσης με έναν ατελείωτο λαβύρινθο αιθουσών σε φανταχτερά χρώματα με κοιλώματα, κλιμακοστάσια και πόρτες σε κάθε στροφή. 

Περιμένοντας το FFT πίσω από αυτές τις κλειστές πόρτες βρίσκεται ο Αντόνιο Ρατίν, ένας από τους παίκτες με τις περισσότερες συμμετοχής στην Εθνική και ένα θρυλικό «πεντάρι» της Μπόκα (κεντρικός μέσος σε αυτή τη γωνιά του κόσμου. Eίναι ένας από τους προπάτορες του πνεύματος της Μπόκα. «Πάντα έπαιζα με πάθος και ο κόσμος το λάτρευε», τονίζει στο FourFourTwo. «Το ντεμπούτο μου έγινε απέναντι στη Ρίβερ όταν ήμουν 19, Στο πέμπτο λεπτό έκανα ένα σκληρό τάκλιν στον Λαμπρούνα, ο οποίος γύρισε και μου είπε: "ήρεμα μικρέ, δεν θα είναι το μοναδικό σου ματς στην κατηγορία". Είχε δίκιο. Έπαιξα γα τη Μπόκα 15 σερί χρόνια. Στην εποχή μου, το παραδοσιακό πλέον στιλ του συλλόγου βασιζόταν στην ένταση, την αντοχή και τα σκληρά μαρκαρίσματα. Έτσι είναι πλέον η φιλοσοφία του κλαμπ και αρκετά χρήσιμη όταν παίζεις σε διεθνείς διοργανώσεις».

Ο Ρατίν έχει 78 και είναι από τους Πρέσβεις της Μπόκα Τζούνιορς, ενώ είναι έκπληκτος για το πόσο έχει αλλάξει το ποδόσφαιρο «Στην πρώτη μου χρονιά στην ομάδα έπαιξα για ένα... μπάνιο! Ο πρόεδρος ήρθε με ένα σημαντικό μήνυμα, αφού πρώτα μου ζήτησε να χρησιμοποιήσει το μπάνιο. Ηταν ένα αποχωρητήριο στο τέλος του διαδρόμου, χωρίς υδραυλικά και ζεστό νερό! Γύρισε και μου είπε «Ελα στη Μπόκα και θα σου φτιάξουμε ένα πλήρως εξοπλισμένο μπάνο». Το γλυπτό του Ρατίν είναι έξω στο γήπεδο μαζί με αυτά των Κλεμέντε, Παλέρμο, Ρικέλμε, Μαραντόνα, Σκελότο! Το μουσείο της Μπόκα έχει τρελή ουρά και είναι σα να περιμένεις να μπεις στο μουσείο του Λούβρου. Απίστευτος χώρος και όσο περπατάς στο τούνελ είναι σα να βρίσκεσαι στο Μπομπονέρα και να απαοθεώνεσαι επειδή κέρδισες το Libertadores!

H Mπόκα θα μπορούσε να είναι Κράτος, υπάρχει ένας πρόεδρος που εκλέγεται από τον Λαό κάθε τέσσερα χρόνια και τα τμήματά του λειτουργούν σαν... υπουργεία! Υπάρχει το Υπουργείο Πολιτισμού, το Υπουργείο Οικονομικών, το Τμήμα για τον κόσμο της ομάδας και φυσικά το τμήμα Ποδοσφαίρου! «Από τη στιγμή που θα γίνεις πρόεδρος της Μπόκα αλλάζει η ζωή σου, γίνεσαι ένα δημόσιο πρόσωπο, χάνεις την ανωνυμία σου» εξηγεί ο σημερινός πρόεδρος της ομάδας, Ντάνιελ Ανχελίτσι! «Το να είσαι πρόεδρος είναι ένα... επάγγελμα πλήρους απασχόλησης. Είσαι 10 ώρες στο γραφείο, ώστε να δουλεύεις για τον σύλλογο. Εκανα στην άκρη την ατομική μου επιχείρηση κι επικεντρώθηκα πλήρως στη Μπόκα! Πρέπει να πάρεις τις σωστές αποφάσεις που θα τις εγκρίνει ο κόσμος, αυτός είναι ο πυρήνας της Μπόκα».

Ο Ανχελίτσι έθεσε υποψηφιότητα για μια δεύτερη θητεία και τα κατάφερε! Ο σύλλογος έχει 170.000 μέλη, εκ των οποίων τα 80.000 έχουν δικαίωμα ψήφου! Το δέλεαρ της Μπόκα εξακολουθεί να εκπλήσσει ακόμα και τον ίδιο τον πρόεδρο «Οταν ταξιδεύω στον κόσμο, ποτέ δεν εξηγώ ποια είναι η Μπόκα. Ολοι ξέρουν την Μπόκα, είναι το Νο1 εμπορικό σήμα της Αργεντινής, κάτι που έχουν αποδεχθεί όλοι. Πριν κάποιους μήνες έφτασα σε ένα ξενοδοχείο στην Ιταλία, όταν κάποιος με αναγνώρισε και μου ζήτησε μια φωτογραφία. Στιγμές αργότερα, ένας κύριος στη ρεζεψιόν με ρώτησε ποιος είμαι. Είμαι ο πρόεδρος της Μπόκα Τζούνιορς, του απάντησα. Αμέσως, οι υπεύθυνοι του ξενοδοχείου έσπευσαν να με χαιρετήσουν και κατέληξα στην προεδρική σουίτα, λες και ήμουν αρχηγός κράτους».

«Ευτυχώς», μας λέει ο Ανχελίτσι, γελώντας, «κανένας πρόεδρος ή πρωθυπουργός δεν είχε έρθει εκείνη τη μέρα. Παρόλα αυτά, σε αντίθεση με τους μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους, δεν υπάρχει κανένας γκουρού του μάρκετινγκ στην Μπόκα. Πολλοί από τους υπάλληλους του συλλόγου, που βοηθούν στην καθημερινή του λειτουργία, δεν πληρώνονται καν για να το κάνουν. Οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι στην Αργεντινής είναι μη κερδοσκοπικές εταιρείες και οι θέσεις, που προβλέπουν μισθό, είναι πολύ λίγες.

Το γεγονός ότι τώρα βρίσκονται σε σουίτες VIP δε σημαίνει ότι έχουν ξεχάσει από που προέρχονται. Ο σύλλογος τρέχει προγράμματα για παιδιά μη προνομιούχων οικογενειών, ώστε εκείνα να μείνουν στο σχολείο, ενώ παραχωρεί εγκαταστάσεις σε ηλικιωμένους για να παίζουν παιχνίδια με χαρτιά και να χορεύουν τανγκό. Υπάρχει το ποδόσφαιρο, όπως και άλλα αθλήματα: από βόλεϊ μέχρι μποξ.

Το Τμήμα Κουλτούρας τρέχει πολλά προγράμματα για τους οπαδούς και άλλους ντόπιους. Από μαθήματα τέχνης και φωτογραφίας, μέχρι εκμάθηση ξένων γλωσσών και κηπουρική. Η «ομπρέλα» του συλλόγου περιλαμβάνει μέχρι και την φιλοξενία αδέσποτων σκύλων, πολλούς από τους οποίους μπορείτε να δείτε στη φυσούνα από τα αποδυτήρια στον αγωνιστικό χώρο. Άλλο ένα παρακλάδι της οικογένειες της Μπόκα είναι η Μπόκα Social, ένας οργανισμός που συνεργάζεται με μη κυβερνητικές οργανώσεις, ώστε να προσφέρει ευκαιρίες σε παιδιά, που ζουν υπό άθλιες συνθήκες στις παραγκουπόλεις.

Εδώ αποφάσισε να παίξει ο Ντέβιντ Μπέκαμ πριν λίγες εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων εντός ντοκιμαντέρ, φορώντας ένα t-shirt της Μπόκα. «Είναι ωραίο να έρχεται κάποιος σαν τον Μπέκαμ, καθώς δίνει δημοσιότητα σε αυτό που κάνουμε», σχολίασε ο Έντσο Παγκάνι, υπεύθυνος της Μπόκα Social. Κάποιοι μεγάλοι σύλλογοι θα θεωρούσαν μία τέτοια ενέργεια ως σπατάλη χρημάτων, όμως η Μπόκα όχι.

Σίγουρα είναι σε καλύτερη θέση να βοηθήσουν σε σχέση με 30 χρόνια νωρίτερα, όταν ο σύλλογος ήταν στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Τρία χρόνια μετά την πώληση του Μαραντόνα για το ποσό των 5 εκατ. λιρών, είχε παίξει στην Ατλάντα με φανέλες, που είχαν γραμμένα τα ονόματα των παικτών με μαρκαδόρο. Σύντομα, ο σύλλογος είχε χρειαστεί να πουλήσει μέρος της περιουσίας του, ώστε να σταθεί στα πόδια του, όμως αυτό δεν βοήθησε και πολύ αγωνιστικά.

Η δεκαετία του '90 ήταν η χειρότερη για την Μπόκα. Πέρασε 11 χρόνια χωρίς κάποιον τίτλο εντός των συνόρων. Η ενσάρκωση εκείνης της περιόδου ήταν ο μέσος Μπλας Τζιούντα, ο οποίος έτοιμος για... πόλεμο ανά πάσα στιγμή. Το σύνθημα «huevo, huevo», «καρύδια, καρδύια» αντικατόπτριζε το μαχητικό πνεύμα. «Η αλήθεια είναι ότι μόλις είδα εκείνους του οπαδούς, ένιωσα... He-Man», λέει ο Τζιούντα, που θυμήθηκε ότι η αγάπη τους προς το πρόσωπό του ήταν τόσο δυνατή, ώστε φώναζαν, ώστε εκείνος και ο Μαραντόνα να επιστρέψουν στον σύλλογο. Και με αυτή τη σειρά. Ο προπονητής, που τον πούλησε αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να φυγαδευθεί από το στάδιο, κρυμμένος στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου ενός υπαλλήλου, καθώς οι οπαδοί τον... λιθοβόλησαν!

Ανάμεσα στο 1981 και στο 1998 ο σύλλογος κατάφερε να κερδίσει μόλις έναν εγχώριο τίτλο, το 1992 υπό τις οδηγίες του Όσκαρ Ταμπάρες. Εκείνη η ομάδα τερμάτισε τα 11 χρόνια αναμονής, όμως παρά τους μεγάλους παίκτες, όπως οι Μπατιστούτα, Μαραντόνα, Κανίγια, Κάσερες, Βερόν και Κίλι Γκονσάλες, που έπαιξαν στην Μπόκα τα επόμενα χρόνια, δεν ήρθε ούτε ένας τίτλος για τα επόμενα 6 χρόνια.

Ο άνθρωπος που άλλαξε τα πάντα ήταν ο Κάρλος Μπιάνκι, που σηματοδότησε την αναγέννηση και κέρδισε τόσα τρόπαια, που δεν είναι εύκολο να τα μετρήσεις. Στις δύο πρώτες του περιόδους στο τιμόνι της Μπόκα, οδήγησε μία χρυσή γενιά. Μία γενιά, που θα κέρδισε τα πάντα τα επόμενα 10 χρόνια. Αν δεν υπήρχαν και τα εκατομμύρια των ευρωπαϊκών ομάδων, τότε μάλλον θα μιλούσαμε για δυναστεία.

«Δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε τις ευρωπαϊκές ομάδες σε ό,τι αφορά το μπάτζετ», παραδέχεται ο Ανχελίτσι, δίνοντας ένα απλό παράδειγμα: «Στην Γιουβέντους, ο Τέβες έπαιρνε 8 εκατ. ευρώ ετησίως. Κάποιες από τις προτάσεις που είχε κατά καιρούς προέβλεπαν μισθό 20 εκατ. ευρώ. Καταφέραμε να τον φέρουμε με ένα τρικ. Ο Τέβες έχει τον μεγαλύτερο μισθό στην Αργεντινή, όμως του δώσαμε το δικαίωμα να χειρίζεται ο ίδιος το 100% των εμπορικών του δικαιωμάτων. Είμαστε ένας αυτοσυντηρούμενος σύλλογος σε μία χώρα, που όλοι χάνουν χρήματα», συνεχίζει.

«Ο πρώτος μας κανόνας είναι απλός: δεν ξοδεύουμε περισσότερα από όσα μπορούμε. Οταν αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι περισσότερα χρήματα βγαίνουν παρά μπαίνουν στα ταμεία και αναγκάζεσαι να πουλήσεις κάποιον παίκτη, δεν είναι πλέον στο χέρι σου, έχεις πρόβλημα. Η Μπόκα δεν είναι σε αυτή τη θέση. Τα τελευταία πέντε χρόνια είχαμε τετραπλασιάσει τις διαφημίσεις και διπλασιάσει τα έσοδά. Και δεν ήταν μόνο αυτό, είχαμε σταθερά κέρδος 10 εκατ. δολάρια τον χρόνο». Η Μπόκα μεγάλωνε επίσης και στα social media. Εχει 7.7 εκατ. likes στο Facebook (το δικό της είναι το πιο δημοφιλές στην Αργεντινή) και 10 εκατ. followers σε twitter, Vine. Google+ και Instagram.

«Το προϊόν της Μπόκα μπορεί να εκτοξευθεί ακόμα περισσότερο» λέει ο Ανχελίτσι. Στο τέλος το κλαμπ έχει ανοίξει 64 ποδοσφαιρικά σχολεία από την Ινδονησία μέχρι τις ΗΠΑ και έχει κέρδος από το καθένα. Υπάρχει επιπλέον το όνειρο της δημιουργίας της Μπόκα των ΗΠΑ, μιας ομάδας που θα συμμετέχει στο MLS. Στην πραγματικότητα, βάσει των οπαδών, το κλαμπ μεγαλώνει τόσο γρήγορα που στο μέλλον ίσως αποτελέσει ρίσκο για το brandname. Εχοντας μόνο 49.000 θέσεις, το La Bombonera είναι απλά πολυ μικρό για τις συνέχεια αυξανόμενες απαιτήσεις.

«Το να χτίσουμε ένα νέο Bombonera είναι κατι που αποτελεί στόχο και κουβέντα ανάμεσα στα μέλη του κλαμπ. Το Bombonera είναι μοναδικο, διαθέτει την καλύτερη ακουστική απ’ ότι έχω δει από την  εμπειρία μου και είναι δεδομένο ότι πρέπει να τη διατηρήσουμε. Αλλά την ίδια στιγμή, η Μπόκα χρειάζεται ενα γήπεδο που θα μπορεί να φιλοξενήσει 80.000 θεατές και μάλιστα να είναι συνέχεια γεμάτο. Δεν μπορούμε να χωρέσουμε άλλους οπαδούς στον υπάρχοντα χώρο. Καταφέραμε να προσθέσουμε κάποιες θέσεις και να ανοίξουμε VIP σουίτες δίπλα στους πάγκους. Οταν χτίστηκε (ολοκληρώθηκε το 1940) η Αργεντινή είχε 12 εκατ. πληθυσμό, τώρα έχει 44 εκατομμύρια. Οι παλιοί λένε ότι οι μισοί Αργεντινοί είναι οπαδοί της Μπόκα, με αυτη τη λογική είχαμε 6 εκατ. φιλάθλους το 1941 άρα τώρα έχουμε 22 εκατ. κόσμο. Υπάρχει τόσο μεγάλο παθος για την Μπόκα που πλυμμηρίζει το υπάρχον γήπεδο».

Κι αυτή είναι η πραγματικότητα ακόμα και σε μέρες χωρίς αγώνα. Την ημέρα της επιστροφής του Τέβες, το κλαμπ άνοιξε τις πύλες για τους οπαδούς, για να υποδεχθούν τον δικό τους ήρωα. Οι προσδοκίες έκαναν λόγο για μερικές χιλιάδες οπότε το μεγαλύτερο μέρος του γηπέδου θα έμενε κλειστό. Ωστόσο, δύο ώρες πριν ο Τέβες αφιχθεί, οι οπαδοί είχαν πλυμμηρίσει περιμετρικά το γήπεδο. Τελικά, τα λεγόμενά του ειπώθηκαν παρουσία 50.000 οπαδών οι οποίοι τραγουδούσαν και πήδαγαν σαν να επρόκειτο η Μπόκα να παίξει στον τελικό του Copa Libertadores. Αυτό το ανιδιοτελές πάθος για τα χρώματα τη Μπόκα ειναι κάτι που δεν θα περίμενες για να δεις σε ένα αλλο κλαμπ. Ομως η Μπόκα, δεν είναι απλά ένα άλλο κλαμπ».

ΔΕΝ ΑΓΑΠΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΜΠΟΚΑ

Οι μεγαλύτερες αντιπαλότητες τείνουν να έχουν την βάση τους στην εγγύτητα και τη διχόνοια. Το Μπόκα - Ρίβερ, γνωστό και ως Superclasico, έχει κι απ' τα δύο. Οι δύο σύλλογοι γεννήθηκαν στις ακμαίες αποβάθρες του Μπουένος Άιρες στις αρχές του 20ου αιώνα. Η Ρίβερ από ναυτεργάτες που έπαιζαν συνήθως δίπλα από τα προσφάτως αφιχθέντα κοντέινερ στα οποία αναγραφόταν ο προορισμός τους. Η Μπόκα από Ιταλούς μετανάστες από τη Γένοβα. Η τοποθεσία τους οδήγησε στην αρχική έχθρα, με την πρώτη καταγεγραμμένη συνάντησή τους να λαμβάνει χώρα στις 24 Αυγούστου του 1913.

Μήνες μετά, η Ρίβερ κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο, αλλά στη συνέχεια πήρε την απόφαση που θα καθόριζε για πάντα την αντιπαλότητα. Μετακόμισε στο προάστιο του Παλέρμο. Η κίνηση αυτή έφερε γεωγραφική κόντρα, με τη Μπόκα να καταλαμβάνει το νότιο μέρος της πρωτεύουσας και τη Ρίβερ να πηγαίνει προς το βόρειο, αλλά πάνω από όλα αποτελούσε έναν ταξικό πόλεμο.

Στις αρχές της δεκαετίας του 30 η Ρίβερ ξεκίνησε να ξοδεύει πολλά χρήματα σε παίκτες, γεγονός που της έφερε το παρατσούκλι «εκατομμυριούχοι», πριν χτίσει ένα ολοκαίνουργιο γήπεδο στο Νούνιες. Η Μπόκα παρέμεινε στις εργατικές της ρίζες δίπλα στις αποβάθρες και οι σπόροι μιας μεγάλης έχθρας ήδη καλλιεργούνταν. Δείγμα της αντιπαλότητας είναι ότι υπάρχουν κάποιοι.. εκλεκτοί ποδοσφαιριστές που συγκεντρώνουν το μίσος. Όποιος αποτελεί θρύλο για τη μία, μπαίνει παράλληλα στη λίστα της άλλης. Εκείνοι που έχουν κάνει τη διαφορά σε κρίσιμους αγώνες μισούνται περισσότερο.

Ο Μάρτιν Παλέρμο είναι ο μοναδικός  στα τελευταία 20 χρόνια που βρίσκεται στους top 5 σκόρερ του ντέρμπι και αυτή του η ικανότητα να ραγίζει συνεχώς την καρδιά της Ρίβερ τον έχει κάνει persona non grata στο βορρά. Τα 9 γκολ του Παλέρμο σε Superclasico τον έκαναν ήρωα στο νότο, αφού η Μπόκα δεν έχει χάσει ποτέ ντέρμπι με τον ίδιο να βρίσκει δίχτυα. Το πρώτο του γκολ, με τη γλαφυρή περιγραφή του αργεντίνικου περιοδικού Εl Grafico, εξηγεί πως έγινε θρύλος: Ενας legend του κλαμπ: «Η κεφαλιά του, ήταν σαν μαχαιριά στην καρδιά της Ρίβερ και ο τρόπος που αγωνιζόταν απέναντί της αποτελούσε το χαρακτηριστικό του DNA ενός επιθετικού της Μπόκα».

Στο μεταξύ, οι οπαδοί της Μπόκα, δεν γούσταραν τον Ερνάν Κρέσπο εξαιτίας εκείνης της διάσημης νίκη του 1994 κόντρα στην ομάδα τους γιατί με τα κρίσιμα γκολ του οδηγησε την Ρίβερ στην κατακτηση του Κοπα Λιμπερταδόρες δύο χρόνια αργότερα. Παρά τη μεγάλη αντιπαλότητα, περισσότεροι από 100 παίκτες έχουν αγωνιστεί με τη φανέλα και των δύο ομάδων, όπως οι Γκαμπριέλ Μπατιστούτα, Ούγκο Γκάτι και Οσκαρ Ρουγκέρι. Ο τελευταίος, ένας από τους καλύτερους αμυντικούς όλων των εποχών της Αργεντινής, έκανε το πέρασμα από την Μπόκα στην Ρίβερ το 1985. Είναι από τις μεταγραφές που οι ομάδες δεν έχουν συμφωνήσει όμως ύστερα από μια απεργία των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών ο Ρουγκέρι -μαζί με τον συμπαίκτη του, Γκαρέκα- έπεισε την Μπόκα να τον αφήσει ελεύθερο και αμέσως μετά πήγε να υπογράψει στην Ρίβερ.

«Δεν είναι εύκολο να κάνεις αυτή την κίνηση» είπε ο Ρουγκέρι μερικά χρόνια μετά. «Η μία ομάδα σε βλέπει σαν προδότη, η άλλη ποτέ δεν εμπιστεύεται ουσιαστικά».

Κάποιοι παίκτες, όπως ο Κλαούντιο Κανίγια, ξεκίνησε από τη μία ομάδα ενώ υποστήριζε την άλλη. Ο Κανίγια ξεκίνησε στην Ρίβερ αλλά δέκα χρόνια αργότερα όταν βρήκε την ευκαιρία να υπογράψει στην Μπόκα, το έκανε. Μετά την ολοκλήρωση της καριερας του το 2004, είπε. «Θέλω η Ρίβερ να τα πηγαίνει καλά για όλα αυτά που μου έδωσε αλλά ήμουν είμαι και θα είμαι Μπόκα».

Εχουν υπάρξει πολλές εκρηκτικές στιγμές μεταξύ των δύο ομάδων αλλά το 2015 είναι μία που θα μείνει για πάντα στη μνήμη. Σε ένα ‘φιλικό’ ανάμεσα στις δύο, παίζοντας σε μία πολη δυτικά της Μεντόσα τον Φεβρουάριο, η Μπόκα θριάμβευσε 5-0 πετυχαίνοντας το ρεκόρ μεγαλύτερης νίκης στο ντέμρπι από την εποχλή του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Βοηθήθηκαν από το γεγονός ότι τρεις παίκτες της Ρίβερ αποβλήθηκαν (κάπου εδώ κολλάει ο όρος ‘φιλικό’) αλλά παραμένει σαν γεγονός για την Ρίβερ. Μετά, τον Μάιο, οι δύο ομάδες συναντήθηκαν στη φάση των «16» του Copa Libertadores.

Μια δεκαετία από τη διάσημη σκηνή πανηγυρισμού σαν κοτόπουλο από τον Κάρλος Τέβες, η αντιπαλότητα θα ανανεωνόταν στο υψηλότερο επίπεδο στο λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο. Η Ρίβερ κέρδισε στο πρώτο ματς 1-0 στην έδρα της με πέναλτι του Κάρλος Σάντσες αλλά το δεύτερο οι οπαδοί τηγς Μποκα βρήκαν είσοδο από την φυσούνα και ψέκασαν με σπρέι πιπεριού τους παίκτες της Ρίβερ που πήγαν στο νοσοκομείο με προβλήματα στα μάτια και το δέρμα. Η Μπόκα αποβλήθηκε και σαν να μην έφτανε αυτό, η Ρίβερ πήγε μέχρι το τέλος και κατέκτησε τη διοργάνωση…

Ο ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ ΣΤΗΝ ΜΠΟΚΑ: Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ

1981-82

Όταν ο Μαραντόνα υπέγραψε στην Μπόκα Τζούνιορς το 1981, ο σύλλογος γνώριζε ότι είχε κερδίσει στη μάχη για την απόκτησή του την Ρίβερ Πλέιτ. Και ήξερε ότι είχε αποκτήσει έναν 20χρονο με τεράστιο ταλέντο. Ακόμη κι έτσι, δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι θα είχαν «κλέψει» ένα από τα μελλοντικά διαμάντια στην ιστορία του αθλήματος. Αναδείχθηκε 4 φορές πρώτος σκόρερ στις ημέρες του στην Μπόκα, όμως ήρθε από νωρίς σε ρήξη με τον τεχνικό Σίλβιο Μαρτσολίνι, κάτι που θα τον ακολουθούσε μέχρι το τέλος της καριέρας του.

Το... αφεντικό του Bombonera δεν μπορούσε να δώσει την ελευθερία που είχε ο El Pibe στην προηγούμενη ομάδα του, ζητώντας από το Ντιέγο να μαρκάρει που και που. Η Μπόκα κέρδισε το Metropolitano το 1981, με τον Μαραντόνα να πετυχαίνει 17 γκολ στο δρόμο για τον πρώτο του τίτλο. Αργότερα, η ομάδα έκανε άσχημες εμφανίσεις στο Nacional, κάτι που οδήγησε την διαβόητη La Doce να απειλήσει τους παίκτες. Τελικά, ο αρχηγός της τελευταίας, Χοσέ Μπαρίτα, τον οποίο αποκαλούσαν «Νονό», μπήκε στα αποδυτήρια της Μπόκα, κρατώντας όπλο.

Το κλίμα της ανασφάλειας, σε συνδυασμό με τις εξαιρετικές εμφανίσεις του Μαραντόνα στο Μουντιάλ του 1982, τον έφεραν στο στόχαστρο μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων. Τελικά, θα υπέγραφε στην Μπαρτσελόνα, για να παίξει υπό τις οδηγίες του Λουίς Μενότι. Υποσχέθηκε, πάντως, ότι μία μέρα θα επέστρεφε στην Μπόκα.

1995-97

Ο Μαραντόνα επέστρεψε και πάλι στο Bombonera μετά από 11 χρόνια στην Ευρώπη, όμως δεν ήταν ο ίδιος. Είχε πολλά προβλήματα. Η καριέρα του στην Ιταλία με τη Νάπολι είχε τελειώσει με φήμες για χρήση κοκαΐνης και εξώγαμα παιδιά. Μετά από τα περάσματά του από της Σεβίλλη και τη Νιούελς Ολντ Μπόις, ο Μαραντόνα βρέθηκε στην αποστολή της Αργεντινής για το Μουντιάλ του 1994, όμως βρέθηκε να έχει κάνει χρήση εφεδρίνης. Έτσι, τιμωρήθηκε με αποκλεισμό μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1995.

Ήταν κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, που ο Μαραντόνα αποφάσισε να μείνει στο ποδόσφαιρο και να ασχοληθεί με την προπονητική, όμως μετά από ανεπιτυχείς προσπάθειες με τις Ντεπορτίβο Μαντίγιου και Ρασίνγκ Κλουμπ επέστρεψε «σπίτι». Ήθελε να γίνει παίκτης-προπονητής της Μπόκα Τζούνιορς. Ο σύλλογος είχε ήδη προπονητή, τον Μαρτσολίνι, όμως ο Μαραντόνα ήταν σίγουρος ότι θα έπαιρνε τη θέση του.

Η Μπόκα κατάφερε να πείσει τον Ντιέγκο να αφήσει εκείνες τις σκέψεις, ενώ βρήκε και τρόπο να χρηματοδοτήσει τον μισθό του. Η διοίκηση έπεισε το Cablevision TV να πληρώσει μέρος του μισθού του, με αντάλλαγμα το πρώτο του ματς μετά την επιστροφή του να διεξαχθεί όχι στην Αρεντινή, αλλά στη Σεούλ. Δυστυχώς, ο Μαραντόνα δεν μπορούσε να επαναλάβει τα μαγικά του παρελθόντος. Μόλις λίγους μήνες αργότερα έπρεπε να νοσηλευτεί σε κλινική αποτοξίνωσης στην Ελβετία, καθώς έκανε και πάλι χρήση κοκαΐνης.

Μπόρεσε να επιστρέψει στην Μπόκα ξανά το 1997, προσλαμβάνοντας προσωπικό προπονητή, ώστε να έρθει στην κατάλληλη φυσική κατάσταση, όμως τίποτα δεν δούλεψε. Μόλις έναν μήνα μετά την τελευταία του επιστροφή, απέτυχε σε ακόμη ένα τεστ για χρήση ναρκωτικών ουσιών. Θα έπαιζε ακόμη μία φορά στο ντέρμπι με την Ρίβερ Πλέιτ τον Οκτώβριο του 1997, πριν ρίξει τους τίτλους τέλους στην καριέρα του.

Η «ΑΙΡΕΣΗ» ΤΟΥ ΧΟΥΑΝ ΡΟΜΑΝ ΡΙΚΕΛΜΕ

Γιατί αυτόν; Γιατί ένα 18χρονο κοκαλιάρικο παιδί, τόσο ντροπαλό που δεν μπορούσε να δει ούτε τα πρωτοσέλιδα στα περίπτερα που ανέφεραν το όνομά του; Γιατί να γίνει αυτός το μεγαλύτερο είδωλο όλων των εποχών στη Μπόκα; Γιατί έγινε ο καλύτερος αρχηγός της Μπόκα; Η απάντηση βρίσκεται στα πόδια του και το τι θα μπορούσε να κάνει με τη μπάλα...

Οταν μιλάμε για τη Μπόκα Τζούνιορς, ο Χουάν Ραμόν Ρικέλμε είναι το πρώτο όνομα που σου έρχεται στο μυαλό! Τι απίθανο σκηνικό στο ντεμπούτο του με την Ουνιόν Σάντα Φε τον Νοέμβριο του 1996! Ο μεγαλύτερος σύλλογος στην Αργεντινή είχε βρεθεί μια ανάσα από την έκρηξη όταν... αγνοούσε για μια τετραετία τον τίτλο! Ο κόουτς, Κάρλος Μπιλάρδο έφερε τον νεαρό από την Αρχεντίνος Τζούνιορς!

Ο Ρικέλμε έκανε σύντομα κάθε οπαδό της Μπόκα Τζούνιορς να ερωτευθεί το στυλ του. Μαζί του στο γήπεδο, το ποδόσφαιρο μετατράπηκε σε τανγκό! Ο νεαρός οδήγησε την Μπόκα και ανάγκασε τους αντιπάλους αμυντικούς να ακολουθήσουν τις κινήσεις του! Πάντα με την κομψότητα, μετέτρεπε το ποδόσφαιρο σε χορό! Ηταν ένα κυνηγός μεταμφιεσμένος σε θήραμα. Ο αριθμός 10 ήταν δικό του, του ταίριαζε απόλυτα! «Από εδώ και στο εξής, αυτή είναι η ομάδα σου, Καρλίτος» είπε ο Ρικέλμε στον Τέβες, όταν ο πρώτος αποχωρούσε για τη Μπαρτσελόνα.

Αν η ομάδα παίζει καλά, αυτό οφείλεται σε σας, κι αν δεν παίζει, πάλι είναι δική σας ευθύνη». Ο Ρικέλμε ήταν ένας εντυπωσιακός στρατηγός. Χωρίς να λέει λέξη, σχεδίασε έναν νέο τρόπο παιχνιδιού, άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο οι οπαδοί βλέπουν ποδόσφαιρο και για πολλούς είναι ο πατέρας της ποδοσφαιρικής επανάστασης στην πατρίδα του. Ο Ρικέλμε είναι στη Μπόκα ότι ο Γιόχαν Κρόιφ στον Αγιαξ. Ανήκει σε μια ειδική κλίκα μαζί με Ζιντάν, Ροναλντίνιο, Ινιέστα, όλοι, μεγάλοι θαυμαστές του ανθρώπου από το Σαν Φερνάντο!

O Ντιέγκο Μαραντόνα ήταν αυτός που επέλεξε τον Ρικέλμε να φορά τη φανέλα με το Νο. 10! Ωστόσο, με το πέρασμα των χρόνων έγινε ο ηγέτης της, τέσσερα πρωταθλήματα Αργεντινής, αλλά και ισάριθμες ποδοσφαιριστής της χρονιάς, ο Ρικέλμε δεν έμεινε στο πλούσιο ταλέντο του. Χιλιάδες τα «ψευδώνυμα» στο διαδίκτυο ως «Riquelmists» ή «Riquelme’s soldier» είναι έτοιμοι να... πολεμήσουν με αυτούς που δεν συμφωνούν! «Τώρα έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο, βλέπω αρκετά video αλλά είναι δύσκολο να αναγνωρίσω τον εαυτό μου» τόνισε πρόσφατα ο Ρικέλμε.

Ο Ρικέλμε έχει κερδίσει μια θέση στην καρδιά των οπαδών της Μπόκα, ωστόσο αυτός τονίζει πάντα πως είναι απλώς ένα πολύ μικρό κεφάλαιο στην ιστορία του και παραμένει ένας οπαδός της Μπόκα! «Το όνειρό μου ήταν να γίνω επαγγελματίας με την Αρχεντίνος και ίσως μια μέρα να έπαιζα για τη Μπόκα, επειδή είμαι οπαδός της Μπόκα. Αν κοιτάξουμε λίγο πίσω, έχω την αίσθηση πως το ποδόσφαιρο ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Τι άλλο να ζητήσω από το ποδόσφαιρο με τόσα τρόπαια με την αγαπημένη μου Μπόκα». Ο Ρικέλμε ήταν μια τεράστια προσωπικότητα στα αποδυτήρια, ικανός να αψηφήσει ακόμα και τον ρόλο του προέδρου, Μαουρίτσιο Μάκρι! «Για να είμαι στη λίστα με τους παίκτες με τις περισσότερες ασίστ στον Πλανήτη, σημαίνει είχα απίθανους συμπαίκτες επιθετικούς. Κι έχω παίξε με Παλέρμο, Ντελγάδο, Φορλάν, Κλάιφερντ, Τέβες, Μέσι, Κρέσπο και Μπατιστούτα.

Ενα ακόμα μέρος της μαγείας του, ποτέ δεν υπέκυψε σε κανέναν. Αλλωστε, επέλεξε να κλείσει την καριέρα του στην Αρχεντίνος, ένα χτύπημα που ακόμα οι οπαδοί της Μπόκα Τζούνιορς προσπαθούν να χωνέψουν. Ο κόσμος του ήταν άσπρος και μαύρος, ή στην περίπτωση του Ρικέλμε, Μπλε και Χρυσό!