Ο Κρέσπο αποκλειστικά στο FourFourTwo!

Ο τεράστιος Ερνάν Κρέσπο στο FourFourTwo! Το Gazzetta.gr εξασφάλισε τη συνέντευξη ενός εκ των κορυφαίων σκόρερ της Αργεντινής που θα δημοσιευτεί στο τεύχος του Ιανουαρίου!

Ενα όμορφο πρωί του Νοεμβρίου στη Μόντενα, μια πόλη στην Βόρεια Ιταλία 180.000 κατοίκων, εκεί όπου γεννήθηκε, έζησε και πέθανε ο Λουτσιάνο Παβαρότι! Εκεί κατασκευάζονται και οι Lamborghinis, Maseratis! Ωστόσο, ο θόρυβος έξω από το εντυπωσιακό Stadio Alberto Braglia, χωρητικότητας 21.000 θεατών, δεν οφείλεται στον βρυχηθμό ενός ακριβού αυτοκινήτου ή στη φωνή ενός τενόρου, αλλά σε 1000 έφηβους που προέρχονται από το γειτονικό σχολείο!

 

Ουσιαστικά ένα μπαρ απέναντι στο γήπεδο λειτούργησε σαν... καταφύγιο. Εκεί ήταν όλα τα άξια αναφοράς γεγονότα της Μόντενα. Όλα τα αξιόλογα τρόπαια από τη νίκη με την Poole Town και την Sutton United μέχρι τους τελικούς Αγγλοιταλικού Κυπέλλου το 1981 και το 1982.

 

Ο στόχος είναι να διασφαλιστεί πως οι Θρύλοι της Μόντενα θα μπορούν να συζητάνε πίνοντας τον καφέ τους. Ο Μάσιμο Ταϊμπι, που πέρασε και ένα μικρό διάστημα από την Γιουνάιτεντ, σταμάτησε για να πει ένα γεια. Επίσης βλέπει κανείς τον πρώτο προπονητή της ομάδας και έναν παίκτη που ήταν κάποτε ο πιο ακριβός στον κόσμο. Είμαστε εδώ για τον Ερνάν Κρέσπο. Ή μάλλον και για αυτόν.

 

Τον παίκτη που σκόραρε πάνω από 300 φορές στην καριέρα του, παίζοντας για περισσότερες από δύο δεκαετίες στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο. Μόνο οι Μπατιστούτα και Μέσι έχουν βάλει περισσότερα διεθνή γκολ στην Αργεντινή από τον Κρέσπο, ο οποίος έπαιξε σε τρία Μουντιάλ, πήρε τρία πρωταθλήματα στην Ιταλία και πρωτάθλημα στην Αγγλία με τον Μουρίνιο. Ο πρώην άσος των Ρίβερ, Πάρμα, Λάτσιο, Ίντερ, Τσέλσι, Μίλαν και Τζένοα με το Νο9 γίνεται 40 τον Ιούλιο και στόχος του είναι να έχει μία πετυχημένη προπονητική πορεία. Όπως πετυχημένος ήταν και σαν παίκτης.

 

Libertadores ή Champions League; Ποια η σχέση του με τον Μουρίνιο; Πως έζησε τα Superclasico; Ο Ερνάν Κρέσπο απαντά σε όλα μέσα από το FourFourTwo!

 

«Είμαι από το Μπουένος Αϊρες. Εζησα καλά, πήγα σε ιδιωτικό σχολείο και μεγάλωσα χωρίς προβλήματα χάρη στην καλή οικονομική κατάστασης της οικογένειάς μου! Το Μπουένος Άιρες είναι όμορφο, ίσως δεν είναι όπως το άφησε το 1996, έχουν αλλάξει πολλά με την οικονομική κρίση! Αλλά είναι η πόλη μου και την αγαπώ πολύ» θα προλογήσει ο Κρέσπο!

 

Η Αργεντινή φημίζεται για τα «10αρια» της, εσύ φόρεσες το «9». Ποιοι ήταν οι επιθετικοί που λάτρευες όταν ήσουν μικρός;

Γεννήθηκα το 1975 και ήταν φυσιολογικό ένα παιδί της ηλικίας μου να λατρεύει τον μεγάλο Μάριο Κέμπες! Στα τρία μου χρόνια, η Αργεντινή κατέκτησε το Μουντιάλ στην έδρα της! Αμυδρές αναμνήσεις, αυτό που θυμάμαι όμως ήταν αυτό του 1982, όταν η Ιταλία του Πάολο Ρόσι κατέκτησε την κορυφή! Ολα αυτά όμως επισκιάστηκαν από την παρουσία του Ντιέγκο Μαραντόνα. Ηταν σε άλλο επίπεδο. Δεν θα μπορούσε να ήταν άλλος εκτός από τον Μαραντόνα. Τι παίκτης όμως και ο Γκάρι Λίνεκερ, ένας απίστευτος φορ περιοχής. Ημουν απελπισμένος να τον συναντήσω, γιατί τον θαύμαζα πολύ! Θυμάμαι τα γκολ του στο Μουντιάλ του 1986 που κέρδισε και το χρυσό παπούτσι. Το ποδόσφαιρο μου έδωσε πολλά, όπως και την ευκαιρία να γνωρίσω τον Λίνεκερ!

 

Πως θυμάσαι τα Superclasico;

Φόρεσα τη φανέλα της Ρίβερ Πλέιτ και πάντα έπαιζα εναντίον της Μπόκα! Το πρώτο Superclasico ήταν το 1994, όταν ήμουν 18 ετών και κερδίσαμε 2-0! Ημουν νευρικός πριν το ντέρμπι, δεν μπορούσα να αισθανθώ τα πόδια μου και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί! Ολο το γήπεδο χοροπηδούσε και το αισθανόμασταν στα αποδυτήρια! Σκόραρα, το ίδιο έκανε και o Ορτέγκα. Είχαν περάσει πέντε χρόνια περίπου από την τελευταία νίκη της Ρίβερ και να κερδίζεις τη Μπόκα στην έδρα της ήταν απίστευτο!!! Ο πατέρας μου ήταν στον Μπομπονέρα. Φαντάζομαι πως αισθάνθηκε όταν είδε τον γιο του να σκοράρει για τη Ρίβερ μέσα στο γήπεδο της Μπόκα!

 

Σκόραρες δυο γκολ και η Ρίβερ κατέκτησε το Λιμπερταδόρες. Ηταν το μεγαλύτερο επίτευγμα της καριέρας σου; Πως αισθάνθηκες;

Ήταν η πραγματοποίηση ενός ονείρου. Την τελευταία φορά που είχε κερδίσει η Ρίβερ το Λιμπερταδόρες ήταν το 1986. Τότε, ήμουν ένας νεαρός παίκτης στον σύλλογο και είχα δει τον τελικό από τις εξέδρες του Monumental! Είχα ονειρευτεί να κερδίσω και γω... Δέκα χρόνια μετά παίξαμε κόντρα στον ίδιο αντίπαλο, την Αμέρικα Ντε Κάλι!Ναι, σκόραρα δυο φορές, αλλά πέτυχα και 10 συνολικά σε εκείνη την πορεία! Η νίκη είχε τεράστια επίδραση στη ζωή μου εκείνη την εποχή! Ημουν ο βασικός πρωταγωνιστής, μόλις 20 ετών και είχα κερδίσει ένα τεράστιο τρόπαιο!

 

Οταν έφυγες από την Ρίβερ για την Πάρμα το 1996 ήξερες πως μπορείς να κάνεις μεγάλη καριέρα; Τι ήταν αυτό που σε γοήτευσε στην Serie A; Σου ταίριαζε;

Η αγάπη μου για την Ιταλία ήταν μεγάλη και ξεκίνησε το 1982 όταν την είδα εναντίον της Αργεντινής και της Βραζιλίας! Μοναδική ήττα το 1986 ήταν από την Ιταλία... Το 1990 η Ιταλία πάλι βρέθηκε στον δρόμο μας. Ηταν στο μυαλό μου σε όλα τα στάδια που που διαμόρφωνα τον ποδοσφαιρικό μου χαρακτήρα. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα έπαιξε στην Ιταλία, οι κορυφαίοι έπαιζαν εκεί! Είχα γοητευθεί από το ιταλικό ποδόσφαιρο, ούτε από το αγγλικό, ούτε από το ισπανικό! Ημουν 21 ετών όταν έφτασα στην Ιταλία και αισθάνθηκα αμέσως άνετα. Εγκλιματίστηκα αμέσως, το προσπάθησα και το πέτυχα!

 

Πόσο καλή ομάδα ήταν η Πάρμα; Είχατε μεγάλους παίκτες, μήπως θα μπορούσατε να κερδίσετε περισσότερα...

Πρέπει όλοι να κατανοήσουν την κατάσταση! Η Πάρμα είχε μια μεγάλη ομάδα, αλλά κοιτάξτε και τις υπόλοιπες. Η Γιουβέντους ήταν η καλύτερη στον κόσμο, η Μίλαν ήταν πολύ δυνατή, η Ιντερ είχε τον Ρονάλντο. Δεν ήταν εύκολο.. Η ομάδα μου είχε πολλές αλλαγές, έπρεπε να υπάρξει μια τριετία ή τετραετία για να αποδώσει ακόμα καλύτερα! Αλλά καταφέραμε να κερδίσουμε τρία τρόπαια σε 100 ημέρες, το Σούπερ Καπ, το Κύπελλο Ιταλίας, αλλά και το Κύπελλο UEFA! Είχαμε τα προσόντα να προκριθούμε στο Τσάμπιονς Λιγκ για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου. Αλλά ήμασταν ακόμα η Πάρμα, μια μικρή ομάδα από μια μικρή πόλη!

 

Τι πήγε στραβά προς το τέλος της σεζόν 1998-99; Ησασταν στην κούρσα του τίτλου μέχρι τα τέλη Φλεβάρη, στη συνέχεια όμως χάθηκαν έξι από τα τελευταία 11 ματς και τελειώσατε στην 4η θέση.

Ημασταν μια μικρή ομάδα. Παίζαμε ένα κρίσιμο ματς κόντρα στη Μίλαν, προηγηθήκαμε με τον Μπάλμπο, αλλά δεν τα καταφέραμε, ηττηθήκαμε και τα όνειρα του τίτλου κόπηκαν εκεί...Λίγες ημέρες νωρίτερα οι περισσότεροι από τους ίδιους 14 παίκτες είχαν παίξει στο κύπελλο UEFA στη Μαδρίτη εναντίον της Ατλέτικο! Είχαμε κερδίσει το πρώτο ματς 3-1 και ήμασταν συγκεντρωμένοι μόνο εκεί! Είχαμε και τα ημιτελικά κυπέλλου με την Ιντερ, ενώ ο τελικός είχε άλλα δυο ματς με τη Φιορεντίνα! Ημασταν κουρασμένοι. Ήταν πάρα πολλά παιχνίδια για τόσο μικρό ρόστερ. Δεν μπορούσαμε να κερδίζουμε παντού, έτσι μετά την ήττα από τη Μίλαν αποφασίσαμε να συγκεντρωθούμε στα δυο κύπελλα, όπου καταφέραμε να τα κερδίσουμε!

 

Όταν άφησες την Πάρμα για τη Λάτσιο, που τότε ήταν η ακριβότερη μεταγραφή όλων των εποχών, σε επηρέασε καθόλου το ποσό που δαπανήθηκε για σένα; Μήπως ανακουφίστηκες κατά κάποιον τρόπο μετά την μεταγραφή του Φίγκο;

Πίεση; Όχι. Μηδέν. Ήξερα ότι ήταν ρεκόρ και ακόμα και τώρα είναι το μεγαλύτερο ποσό ανάμεσα σε δύο ιταλικές ομάδες, όμως ποτέ δεν έδωσα σημασία στην τιμή. Κοίταξα απλά να παίξω ποδόσφαιρο. Για να μάθεις να διαχειρίζεσαι την πίεση, πρέπει να κοιτάξεις το παρελθόν. Ας δώσω ένα παράδειγμα. Ήμουν 20 ετών όταν η Ρίβερ έπαιξε με την Αμέρικα Ντε Κάλι στον τελικό του Copa Libertadores. Ήταν μόλις δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Πάμπλο Εσκομπάρ. Το να ταξιδεύεις στην Κολομβία ήταν δύσκολο. Πάντα υπήρχαν θέματα ασφαλείας και ποτέ δεν ήξερες τι μπορεί να συμβεί. Τα ΜΜΕ πάντα μιλούσαν για τα καρτέλ του Μεντεγίν και του Κάλι. Αυτή ναι, ήταν πίεση. Βρισκόμασταν σε κατάσταση φόβου εβδομάδες πριν το ματς. Έτσι, η μεταγραφή δεν ήταν πρόβλημα. Αντιθέτως, είμαι περήφανος.

 

Πώς ήταν να παίζεις δίπλα στον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς στην Ίντερ;

Έχει ωριμάσει πάρα πολύ. Είναι πολύ δυνατός χαρακτήρας, όμως εύθραυστος την ίδια στιγμή. Έχω πολύ καλές αναμνήσεις από εκείνον. Κατά τη γνώμη μου έχει σταθεί άτυχος, που έχει πέσει στην εποχή των Ρονάλντο και Μέσι. Του έχω τεράστιο σεβασμό ως παίκτη, όμως δεν είναι στο επίπεδο των άλλων δύο. Είναι άδικο να παλεύεις με αυτούς τους. εξωγήινους. Θα είχε κερδίσεις πολλές φορές τη Χρυσή Μπάλα αν δεν υπήρχαν αυτοί οι δύο.

 

Πόσο συχνά σκέφτεσαι ότι έφτασες πολύ κοντά στο αήττητο πρωτάθλημα με την Ίντερ τη σεζόν 2007-08;

Όχι πολύ. Ήταν φανταστικό για εμένα να επιστρέψω στην Ιταλία μετά την εμπειρία με την Τσέλσι. Ήμουν πολύ χαρούμενος, που έφευγα από το Νησί και ας είχαμε κατακτήσει τον τίτλο. Ήθελα πολύ να κατακτήσω το Scudetto. Το χρειαζόμουν. Είχα πετύχει 20 γκολ εκείνη τη σεζόν. Θα ήταν τέλειο να τελειώσουμε το πρωτάθλημα αήττητοι (σ.σ. η Ίντερ είχε μόλις 1 ήττα), αλλά κατακτήσαμε το πρωτάθλημα.

 

Ποιος θα κέρδισε το παιχνίδι ανάμεσα στην Πάρμα του 1998-99 και στην Ίντερ του 2006-07;

Δύσκολη ερώτηση. Υπήρχαν πολύ καλοί παίκτες και στις δύο ομάδες. Και θα μπορούσα να προσθέσω και την Τσέλσι του 2005-06. Είχα την τύχη να παίξω σε μεγάλες ομάδες.

 

Πώς ήταν η σχέση σου με τον Μουρίνιο;

Εξαιρετική. Όταν έφτασε στην Τσέλσι, ήθελε να μείνω. Του είπα ότι θα μείνω, όμως του είπα επίσης: «Όμως Ζοσέ, η Μίλαν με κάλεσε». Είχα την ευκαιρία να πάω σε μία ομάδα, την οποία μεγάλωσα βλέποντας. Ειδικά τον Φαν Μπάστεν. Έτσι, του είπα: «Κοίτα, Ζοσέ, είναι πολύ δύσκολη απόφαση, όμως αν έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα στην Τσέλσι και στην Μίλαν, τότε θα πρέπει να επιλέξω την τελευταία». Ο Ζοσέ μου απάντησε: «ΟΚ. Θα περιμένω μία εβδομάδα. Αν σε μία εβδομάδα δεν έχει ολοκληρωθεί η μεταγραφή, τότε θα μείνεις. Γιατί σε διαφορετική περίπτωση, θα πρέπει να βγούμε στην αγορά, για να βρούμε τον αντικαταστάτη σου». Τελικά, επέστρεψα στην Ιταλία. Οι επιλογές μου ήταν βασισμένες στα όνειρα και στις φιλοδοξίες μου. Η Τσέλσι είχε αγοράσει τον Ρόμπεν και τον Κέζμαν.

 

Γιατί τα πράγματα δεν πήγαν καλά στην Τσέλσι;

Πέρασα δύσκολα, γιατί είχα προσωπικά προβλήματα. Η οικογένειά μου είχε χάσει δύο παιδιά. Ψυχολογικά, ήταν πάρα πολύ δύσκολο να το ξεπεράσω. Επαγγελματικά, όλα ήταν τέλεια. Οι οπαδοί ήταν απίστευτοι. Τραγουδούσαν (άρχισε να μας το τραγουδά και εκείνος): Hello! Hello! Ερνάν Κρέσπο, Ερνάν Κρέσπο! Ήθελα να τους δώσω κάτι πίσω, καθώς ένιωθα τον σεβασμό τους. Ήταν διασκεδαστικά στην Τσέλσι. Οι Άγγλοι έχουν τεράστιο σεβασμό για τους ποδοσφαιριστές. Θα έτρεχα σαν τρελός, αν μου δινόταν η ευκαιρία να επιστρέψω.

 

Πώς ήταν να είσαι στα αποδυτήρια της Μίλαν στο ημίχρονο του τελικού του Champions League το 2005; Είναι αλήθεια ότι πανηγυρίζατε ήδη;

Μπορώ να πω... μαλ.; Θα πω ότι αυτά είναι μαλ. Όταν είσαι νέος, μαθαίνεις ότι ένα παιχνίδι διαρκεί 90 λεπτά. Όλοι το ξέραμε αυτό. Ήμασταν όλοι έμπειροι παίκτες. Πιστεύετε ότι παίκτες σαν τον Μαλντίνι, τον Σεβτσένκο, τον Ζέεντορφ, τον Κοστακούρτα θα πανηγύριζαν από το ημίχρονο; Δυστυχώς, υπάρχουν κάποιοι δημοσιογράφοι, που επινόησαν αυτή την ιστορία, για να δικαιολογήσουν αυτό που μας συνέβη. Η αλήθεια είναι ότι παρά το 3-0, είχαμε καθίσει και συζητήσαμε για το πώς θα είμαστε ακόμη καλύτεροι. Αυτό που έγινε στην Κωνσταντινούπολη ήταν μοίρα. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Αυτή είναι η ομορφιά του. Το πρώτο μέρος ήταν απίστευτο. Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να το πιστέψω. Μετά το παιχνίδι ήταν σαν κηδεία. Κανένας δεν μιλούσε, ούτε καν στο ξενοδοχείο. Ήταν πολύ δύσκολα. Κάποιοι παίκτες είχαν βάλει τα κλάματα. Άλλοι απλά αγκάλιαζαν τις γυναίκες και τα παιδιά τους.

 

Ίντερ ή Μίλαν;

Όλοι με ρωτάνε αν είμαι οπαδός της Ίντερ ή της Μίλαν. Λατρεύω την Ιταλία γενικότερα. Σέβομαι και τους δύο συλλόγους, όπως και τους οπαδούς τους. Μία μέρα μπήκα σε ένα ταξί στο Λονδίνο. Ο οδηγός μου είπε: «Κρέσπο, έχεις ακούσει πόσο σε αγαπάμε;». Και του απάντησα: «Άκουσέ με: γιατί με αγαπάτε; Γιατί τραγουδάτε το όνομά μου;». Τότε, μου είπε: «Ξέρουμε ότι ήθελες να επιστρέψεις στην Ιταλία. Η καρδιά σου είναι στην Ιταλία, όμως έδωσες τα πάντα, παίζοντας για την Τσέλσι και πάντα σεβόσουν τους οπαδούς, ακόμη και αν η καρδιά σου ήταν αλλού. Γι' αυτό». Όντως, η καρδιά μου είναι στην Ιταλία.

 

Πώς ένιωσες ότι ο Σίμαν απέκρουσε το πέναλτί σου στο Μουντιάλ του 1998;

Ήταν δύσκολα. Όταν ο Σίμαν απέκρουσε το πέναλτι, ένιωσα ότι ήθελα να πεθάνω. Όμως στη συνέχεια, ο Ρόα απέκρουσε εκείνο του Ινς και όλοι χαρήκαμε. Περάσαμε, όμως ήμουν εκνευρισμένος με τον εαυτό μου.

 

Πόσο απογοητευτικό ήταν για σένα το γεγονός ότι δεν ξεκίνησες ούτε μία φορά στο Μουντιάλ του 2002;

Όλο το τουρνουά ήταν ντροπή για εμάς. Είχαμε μία ομάδα, με την οποία θα μπορούσαμε να φτάσουμε πολύ ψηλά. Αν παίζαμε καλά με τη Σουηδία, θα την είχαμε κερδίσει 9 στις 10 φορές. Τα πάντα, όμως, πήγαν στραβά. Είχαμε δοκάρι, ενώ ο τερματοφύλακάς τους (Μάρκους Χέντμαν) είχε πιάσει τα πάντα.

 

Ποιος ήταν ο πιο τρελός συμπαίκτης σου;

Στην Αργεντινή, τα αποδυτήρια ήταν πάντα γεμάτα με τρελούς χαρακτήρες. Με την καλή έννοια! Ο Μπούργος, όμως, δεν έμοιαζε με κανέναν. Και ο Κίλι Γκονσάλες δεν πήγαινε πίσω.

 

Έπαιξες στη χρυσή εποχή της Serie A. Ποιος ήταν ο καλύτερος αμυντικός;

Ήταν τιμή για μένα, όταν ο Φράνκο Μπαρέζι ζήτησε να με μαρκάρει. Τον έβλεπα στην τηλεόραση και ήξερα πόσο σπουδαίος είναι. Ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών.

 

Πώς βλέπεις την κατάσταση στην Πάρμα τα τελευταία δύο χρόνια; Πιστεύεις ότι θα επιστρέψει στη Serie A;

Είναι πολύ λυπηρό αυτό που συμβαίνει. Η Πάρμα κάνει νέο ξεκίνημα στη Serie D, όμως τα πάει καλά. Ο πόνος που έχουν περάσει οι άνθρωποι που αγαπάνε τον σύλλογο είναι διαρκής. Πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει τις δουλειές τους. Το ποδόσφαιρο είναι δευτερεύον σε τέτοιες περιπτώσεις.

 

Ποιος από τους προπονητές σου στο παρελθόν είναι το πρότυπο για τη δική σου προπονητική καριέρα;

«Έμαθα από τους καλύτερους και έχω μεγάλες φιλοδοξίες. Ως προπονητής θέλω να κατακτήσω το Champions League και μετά να πραγματοποιήσω το όνειρο. Κοιτάζω τους μεγάλους προπονητές, όμως θα πρέπει να κοιτάζω και τον εαυτό μου. Κοιτάζω τον Αντσελότι, τον Μουρίνιο, τον Μπιέλσα. Παίρνω μαθήματα από εκείνους, όμως δε θέλω να αντιγράψω κάποιο στυλ. Τώρα, είμαι στην Μόντενα και μου αρέσει πολύ η προπονητική. Είναι μία καλή αρχή σε ένα μεγάλο ταξίδι, όπως εκείνο που απόλαυσα ως παίκτης.