Θέλει να γίνει Βενγκέρ, αλλά έχει ήδη γίνει ο Σιμεόνε της Τότεναμ

Θέλει να γίνει Βενγκέρ, αλλά έχει ήδη γίνει ο Σιμεόνε της Τότεναμ

Ο Βασίλης Σαμπράκος γράφει για τον Μαουρίτσιο Ποκετίνο, τον προπονητή που αλλάζει το αγωνιστικό μέγεθος της Τότεναμ και την βοηθά να αλλάξει και εταιρικό μέγεθος και να γίνει μέλος της ευρωπαϊκής ελίτ.

Η αυριανή κόντρα της Τότεναμ με την Μάντσεστερ Σίτι ρίχνει το φως στον Μαουρίτσιο Ποκετίνο, πάνω στην δουλειά του οποίου ποντάρουν όσοι ελπίζουν να δουν την ομάδα του Πεπ Γκουαρδιόλα να συναντά “επιτέλους” ένα αξεπέραστο εμπόδιο σε αυτή την ξέφρενη, σε αποτελέσματα, κούρσα της στην φετινή Premier League ώστε να αποκτήσει ξανά κάποιο ενδιαφέρον η μάχη για τον τίτλο. Κι αυτή είναι μια καλή στιγμή για να εστιάσει κανείς στη δουλειά του Αργεντινού προπονητή, μια καλή στιγμή για να συνειδητοποιήσει κανείς πόσο έχει μεγαλώσει τον αγωνιστικό κυβισμό της ομάδας που παρέλαβε πριν από περίπου 3,5 χρόνια. Σήμερα, που δεν είναι στα “επάνω” της, δεδομένου ότι στέκεται 18 βαθμούς μακριά από την κορυφή, η Τότεναμ παραμένει, έχει γίνει και υπολογίζεται ως μια ομάδα κορυφής. Και σήμερα, που ζει τόσο μακριά από την κορυφή, η Τότεναμ δεν δυσκολεύεται πολύ να πείσει την πλειονότητα των υψηλότερης κλάσης ποδοσφαιριστών της να συνεχίσουν να βλέπουν το μέλλον τους στον σύλλογο και να μην κοιτάζουν αλλού, κι ας λείπουν οι τίτλοι.

Μολονότι η μέχρι σήμερα πορεία στην Premier League μοιάζει μέτρια, η Τότεναμ έχει καταφέρει να πείθει τον εαυτό της ότι διατηρεί τη δυναμική της. Είναι κυρίως η πρόκριση στην φάση των 16 του Champions League αυτή που δημιουργεί την αίσθηση της προόδου. Στη δεύτερή του φορά που επιχείρησε να συνδυάσει τον πρωταθλητισμό στην Αγγλία με το Champions League ο Ποκετίνο τα κατάφερε, μέχρι εδώ, καλά. Και τον ερχόμενο Φεβρουάριο, απέναντι στην Γιουβέντους, θα μπει στη νοκ άουτ φάση με το θάρρος και την αυτοπεποίθηση που της έδωσαν η εικόνα και τα αποτελέσματα που είχε στους αγώνες με τη Ρεάλ και την Ντόρτμουντ, όπως και η πρωτιά στον όμιλό της.

Αυτό που κάνει φέτος στο Champions League μέχρι εδώ η Τότεναμ είναι ακριβώς αυτό που οραματίζεται στη διάρκεια των τελευταίων ετών ο Ντάνιελ Λίβι, ο πρόεδρος του κλαμπ, ο οποίος χάρη στην επιλογή που έκανε στην αρχή του καλοκαιριού του 2014 έχει επιτύχει μια θεαματική αναβάθμιση στο ποδοσφαιρικό λογισμικό της Τότεναμ. Ο Λίβι, ένας μάνατζερ επιχειρήσεων που τρίβεται εδώ και περίπου 16 χρόνια στην διοίκηση της Τότεναμ και είχε προηγουμένως ένα μεγάλο κύκλο εμπειριών διοίκησης ποδοσφαιρικών εταιρειών, ανάμεσα σε αυτές και την εξ αποστάσεως ενασχόληση με την ΑΕΚ, έχει καταφέρει να πείσει τον Ποκετίνο, έναν εκ των κορυφαίων προπονητών της γενιάς του, να λειτουργεί με τη συνείδηση ότι μπορεί να γίνει ο Βενγκέρ της Τότεναμ και ότι μαζί της μπορεί να αρχίσει να ζει μόνιμα στις τελικές φάσεις του Champions League. Κι αυτή είναι μια πολύ μεγάλη επιτυχία για τον πρόεδρο της Τότεναμ σε μια εποχή που ετοιμάζεται να λειτουργήσει το νέο γήπεδο του συλλόγου, το οποίο o Λίβι επιχειρεί να εξελίξει σε σκηνή πολλών διαφορετικών αθλητικών θεαμάτων (μέχρι και αγώνων του NFL) με στόχο να μεγιστοποιήσει τα έσοδα του κλαμπ και να αλλάξει το επιχειρηματικό και οικονομικό μέγεθός του.

Τον περασμένο Μάιο, όταν υπέγραψε το νέο 5ετές συμβόλαιό του, ο Ποκετίνο δήλωνε ότι ήταν έτοιμος να δεσμευτεί ακόμη και για 15ετία με την Τότεναμ αν του προσέφερε συμφωνία τέτοιας διάρκειας ο Λίβι. Και τον τελευταίο καιρό, που το όνομά του πρωταγωνιστεί σε σενάρια για μεγάλους ευρωπαϊκούς πάγκους, ο Ποκετίνο φροντίζει με τη στάση του να υπενθυμίζει το όραμά του να γίνει κάτι σαν Βενγκέρ της Τότεναμ και “να φτάσω μια μέρα να συμπληρώνω 20ετία”. Η στάση του Ποκετίνο παίζει ως στιγμής καταλυτικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις του Λίβι με τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές, των οποίων τα συμβόλαια διαρκώς επιμηκύνει προκειμένου αφενός να συντηρεί την προοπτική να κάνει εγκαίνια στο νέο γήπεδο με όσο το δυνατόν πιο λαμπερό ρόστερ και αφετέρου να σιγουρεύεται ότι όποτε χρειαστεί θα μπορεί να διαπραγματευθεί από θέση ισχύος με τον όποιο ενδιαφερόμενο για τα αστέρια του. Η στάση που κρατά τον τελευταίο καιρό ο Χάρι Κέιν, ο οποίος γίνεται πρωταγωνιστής σε μεταγραφικά σενάρια της ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου είναι μια αντανάκλαση της στάσης του Ποκετίνο. Αυτοί οι δύο τύποι, ένας προπονητής που γίνεται περιζήτητος και ένας επιθετικός που έχει ήδη γίνει περιζήτητος, μοιάζουν να έχουν βαλθεί να αποδείξουν ότι και στο σημερινό ποδόσφαιρο, στην ελίτ, μπορεί ανάμεσα σε διάφορα καλά επιχειρηματικά σχέδια την διαφορά να την κάνει το συναίσθημα και τα οράματα που τρέφουν και γεμίζουν την ψυχή.

Ναι, της Τότεναμ της έφυγε το περασμένο καλοκαίρι ο Γουόκερ επειδή ήθελε να κυνηγήσει τίτλους με την Σίτι, αλλά η παραμονή του Ποκετίνο και η δημόσια στάση του σχετικά με το νόημα που εκείνος δίνει στην μακρόχρονη δέσμευση του ίδιου και των ποδοσφαιριστών του στο project της Τότεναμ δημιουργεί την αίσθηση ότι το κλαμπ θα καταφέρει να κρατήσει τους “σημαντικούς” του, δηλαδή μια νέα γενιά ποδοσφαιριστών που δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να επιτύχει μεγάλα πράγματα για την Τότεναμ.

Αυτό που επιτυγχάνει στη διάρκεια των τελευταίων ετών ο Ποκετίνο, το να εξασφαλίζει εισιτήριο Champions League την ώρα που εξελίσσει μια ομάδα και συγχρόνως δημιουργεί υπεραξίες ή μεγαλώνει τις υπεραξίες που βρήκε στο ρόστερ, είναι πολύ μεγαλύτερο από την επιτυχία μιας κατάκτησης ενός τίτλου με μια ομάδα που έχει ρόστερ πολύ μεγαλύτερου κόστους. Ο Ποκετίνο κάνει στην Τότεναμ κάτι σαν αυτό που έκανε ο Ντιέγκο Σιμεόνε στην Ατλέτικο. Σιγά σιγά της αλλάζει το αγωνιστικό μέγεθος και της δημιουργεί ή της συντηρεί την προοπτική να αλλάξει και εταιρικό μέγεθος. Κι όλο αυτό είναι ζυγίζει πολύ βαρύτερα από ένα τρόπαιο σαν αυτό που πήρε, για παράδειγμα, ο Ρανιέρι με την Λέστερ, ή αυτό που πήρε ο Κόντε με την Τσέλσι, ή αυτό που θα πάρει, αν το πάρει, ο Γκουαρδιόλα με την Σίτι.