Μάριο Μάντζουκιτς: Η ψυχή της Κροατίας

Μάριο Μάντζουκιτς: Η ψυχή της Κροατίας

Αν ο Λούκα Μόντριτς είναι το «μυαλό», ο «πολεμιστής» της Γιουβέντους πέφτει πρώτος στη μάχη χωρίς να υπολογίζει αντίπαλο και μειονεκτήματα. Ο Θάνος Σαρρής γράφει για τον Μάριο Μάντζουκιτς.

«Καλός, αλλά δεν έχει ψυχή», συνηθίζει να λέει ένας φίλος που καταπίνει χιλιόμετρα μέσα στα γήπεδα. Αν είδε τον χθεσινό Μάριο Μάντζουκιτς θα ταυτίστηκε. Γιατί αποτελεί πρότυπο σκληρής δουλειάς, αυταπάρνησης και γυαλισμένου ματιού. Ή, απλά, ψυχής. 

Δεν είναι ο μεγαλύτερος killer τούτου του ποδοσφαιρικού κόσμου. Δεν αφήνει χιλιόμετρα πίσω τους αντιπάλους, δεν μαγεύει με το τόπι στα πόδια. Είναι όμως ένας επιθετικός από εκείνους που ο προπονητής ξέρει ότι δεν θα τον προδώσουν ποτέ. Ότι δεν θα ξεχαστούν, δεν θα παρεκκλίνουν της τακτικής, δεν θα κρυφτούν στα μεγάλα ματς και στις βαριές υποχρεώσεις, ούτε θα αφιερώσουν λιγότερο από το 100%. Και έτσι, θα δώσουν λίγη από την ψυχή τους σε όλη την ομάδα, έχοντας παράλληλα την τεχνική και την ποιότητα να σολάρουν όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν.

«Ανάμεσα στους άντρες, οι πολεμιστές», έγραφε η περιγραφή στο κορεό που του έστησαν οι τιφόζι της Γιούβε πέρυσι, στο 0-0 με τη Μπαρτσελόνα στους ομίλους. Ένα τεράστιο πανό με τον Κροάτη να κρατά χαρακτηριστικά τα αυτιά του και από πάνω σε μικρότερες φιγούρες όλοι οι υπόλοιποι. Μια αναγνώριση για το ότι αυτό το παιδί που μεγάλωσε με τον πόλεμο, έμαθε να μπαίνει στο γήπεδο και να τα δίνει όλα. Ένα παιδί που οδηγήθηκε στην προσφυγιά κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων που διέλυσαν την Γιουγκοσλαβία κι όπως φαίνεται άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους πάνω του. Από τα tattoo, μέχρι τον χαρακτήρα του. Ένα χαρακτήρα που ξεφεύγει εύκολα, τσακώνεται, βρίσκει σκοπούς που αγιάζουν τα μέσα, παίζει με τους παλμούς στο κόκκινο, αλλά δεν εγκαταλείπει ποτέ τη μάχη και τους συμπολεμιστές του.

Ο Μαξ Αλέγκρι είχε πει ότι έχει... διαφορετικό κινητήρα από τους υπόλοιπους, ενώ πριν από έναν περίπου χρόνο εξηγούσε πολύ απλά ότι: «ο Μάντζουκιτς μας δίνει αθλητικότητα, τόσο αμυντικά, όσο και επιθετικά. Όταν βρισκόμαστε υπό πίεση, σε έναν βαθμό μπορούμε να πούμε ότι εξαρτόμαστε από αυτόν». Όταν ο Μπουφόν ρωτήθηκε τι χρειάζεται η «Κυρία» για να κατακτήσει το Champions League, απάντησε πως: «πρέπει να πάρουμε τον Μάριο σαν παράδειγμα. Είναι σαν ένας τεράστιος επιθετικός γορίλλας, ο τύπος που δεν πέφτει ποτέ, τρέχοντας τριγύρω αγριεμένος».

Mέχρι να πάει στην Γιουβέντους το καλοκαίρι του 2015, ο «Super Mario» ήταν κατά κύριο λόγο σέντερ φορ. Στη Μπάγερν μέτρησε 33 γκολ σε δύο σεζόν μόνο στο πρωτάθλημα, ενώ στην χρονιά που βρέθηκε στην Ατλέτικο του Σιμεόνε, ενός προπονητή που θεωρητικά ταίριαζε πλήρως με την προσωπικότητά του Κροάτη, σκόραρε 12 φορές. Ο Αλέγκρι κατάλαβε από νωρίς αυτό τον «διαφορετικό κινητήρα» και σταδιακά τον μετέτρεψε σε έναν τρομακτικά εργατικό εξτρέμ, ο οποίος υπήρξαν φορές που έπαιξε ακόμα και όλη την πλευρά στα αριστερά. Ήταν συγκλονιστικός στo δρόμο προς τον προπέρσινο τελικό του Champions League. Τα ματς που έκανε απέναντι στη Μπαρτσελόνα έκαναν όλη την Ιταλία να παραμιλάει, αφού συχνά τον έβλεπε να καλύπτει άψογα όχι μόνο τους δικούς του χώρους, αλλά και του Άλεξ Σάντρο όταν ανέβαινε και ξεχνιόταν. 

Ο Μάντζουκιτς επίσης δεν κρύβεται στα δύσκολα. Έχει σκοράρει και στους δύο τελικούς Champions League που έχει παίξει,  ενώ ήταν εκείνος που χτες έγραψε την πιο χρυσή σελίδα στην ιστορία της μικρής χώρας του. Την πρόκριση στον τελικό του Μουντιάλ. Ήταν εκείνος που σε όλη τη διοργάνωση τράβηξε το κουπί στην επίθεση, μετά την απόφαση του Ντάλιτς να διώξει τον Νίκολα Κάλινιτς μετά το πρώτο ματς στον όμιλο. Μια κίνηση που στέρησε από την ομάδα μια σημαντική λύση στην επίθεση, αλλά εκ του αποτελέσματος λειτούργησε πολύ θετικά στα αποδυτήρια και στις ισορροπίες της Χρβάτσκα.

 Μολονότι το δίδυμο Μόντριτς-Ράκιτιτς  στον άξονα είναι εκείνο που έχει κλέψει την παράσταση και το χειροκρότημα, ο ρόλος του Μάριο είναι πολύ σημαντικός. Στα 32 του πρεσάρει ασταμάτητα, κινείται, δίνει το σύνθημα για την επίθεση. Και παράλληλα είναι εκεί, έπειτα από τρεις σερί παρατάσεις και δύο διαδικασίες πέναλτι που «αδειάζουν» ψυχολογικά μια ομάδα, για να θυμίσει σε όλους πως η τέχνη του εκτελεστή δεν ξεχνιέται.

«Ήμασταν σαν λιοντάρια σήμερα και θα είμαστε το ίδιο στον τελικό», είπε μετά τον ημιτελικό, για να ακολουθήσει η αναγνώριση του Ντάλιτς: «Ο Μάντζουκιτς είναι η ψυχή της ομάδας...».