Δεν είναι κακό να ονειρεύεσαι

Δεν είναι κακό να ονειρεύεσαι

Δεν είναι κακό να ονειρεύεσαι

Ο Βασίλης Βλαχόπουλος γράφει για την πεποίθηση του Θόδωρου Καρυπίδη και τη μετρημένη στάση του Σάββα Παντελίδη.

Η επισήμανση του Σάββα Παντελίδη (στην απολογιστική συνέντευξη Τύπου) μάλλον ήταν απαραίτητη προς γνώση και συμμόρφωση του κοινού, γιατί πράγματι η τετραετής εξορία του Άρη ακολούθησε του διετούς ξεχαρβαλώματος της ομάδας σε όλα τα επίπεδα. Είναι αλήθεια δηλαδή ότι ο πραγματικός Άρης όντως απουσίασε για μια εξαετία, εκτός κι αν η μηχανική υποστήριξη στην οποία βρισκόταν για δύο σεζόν στοιχειοθετούν λειτουργία ζωντανού οργανισμού.

Συνολικά, η πρόθεση του Έλληνα τεχνικού ήταν ξεκάθαρη καθώς οι κουβέντες του είχαν ως κεντρικό άξονα τη διατήρηση των χαμηλών τόνων. Αυτό κάνει η συντριπτική πλειοψηφία των προπονητών ανά τον κόσμο κι εδώ που τα λέμε ήταν φυσιολογικό. Γιατί δεν έχει δημιουργηθεί η δική του ομάδα, δεν ξέρει πώς θα παρουσιαστούν οι υπόλοιπες και φυσικά, το ότι οι μεταγραφές του Γενάρη παρουσίασαν αποτελεσματικότητα του ποσοστού του 100%, δεν σημαίνει ότι ο Άρης υπέγραψε συμβόλαιο με την επιτυχία. Πολλώ δε μάλλον όταν το σύνηθες ποσοστό επιτυχίας στις μεταγραφές δεν ξεπερνά το 15-20 τοις εκατό.

Ο προπονητής μπορεί να χαράξει συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία, να ζητήσει πράγματα από τους ποδοσφαιριστές του, αλλά η επιτυχία εξαρτάται από το επίπεδο ανταπόκρισης των τελευταίων. Κυρίως όταν μια ομάδα σκοπεύει να προσθέσει 7-8 παίκτες, καθώς οι μεταγραφές είναι (κατά ένα ποσοστό) ένα ραντεβού με το άγνωστο. Πλέον βέβαια άπαντες έχουν τον μηχανισμό συγκέντρωσης πληροφοριών, μπορούν να περιορίσουν τις πιθανότητες λάθους και να νιώθουν πιο ασφαλείς με τις επιλογές τους. Μπορεί ωστόσο, μια καλή περίπτωση παίκτη να μην αποδώσει για προσωπικούς λόγους είτε λόγω αδυναμίας προσαρμογής.

Γι’ αυτά, ο Σάββας Παντελίδης απέφυγε να οριοθετήσει ξεκάθαρο αγωνιστικό στόχο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν ονειρεύεται, έδειξε όμως ότι έχει πλέον τη γνώση περί του περιβάλλοντος στο οποίο λειτουργεί, γι’ αυτό κράτησε κάποια πράγματα για τον εαυτό του. Έδειξε επίσης ότι συγκεκριμένα βιώματα - τα οποία καλλιεργήθηκαν στη διάρκεια της χρονιάς - παραμένουν στο μυαλό του, σε σημείο να σταθεί ιδιαίτερα στο κομμάτι της εσωτερικής επικοινωνίας, των σχέσεων αλλά και της υγείας των αποδυτηρίων τα οποία ήταν… άρρωστα μέχρι (τουλάχιστον) τον περασμένο Γενάρη κι αυτό θα καθορίσει την τακτική στο ζήτημα των παραμονών συγκεκριμένων παικτών.

Μιλώντας στο gazzetta.gr, ο Θόδωρος Καρυπίδης λειτούργησε πιο αισιόδοξα γιατί αυτός είναι ο χαρακτήρας του και είναι προτιμότερο από έναν άνθρωπο να παρουσιάζει αυτό που πραγματικά είναι. Δεν είναι ματαιόδοξο να εκφράζει κανείς το όνειρο κατάκτησης ενός τίτλου, ίσα-ίσα που δείχνει χαρακτήρα η άρνηση ανάληψης ρόλου φτωχού συγγενή. Προφανώς κι έχει αυτογνωσία, ακόμη πιο ευνόητο είναι ότι αντιλαμβάνεται το μειονέκτημά του Άρη έναντι των ομάδων που έχουν προϋπολογισμούς άνω των 20-30 εκατομμυρίων ευρώ. Από την άλλη πλευρά όμως, παρόντων των Ντίνου Διαμαντόπουλου, Σάββα Παντελίδη, νιώθει ότι υπάρχει η τεχνογνωσία για να προοδεύσει ακόμη περισσότερο το αγωνιστικό εγχείρημα του περασμένου καλοκαιριού. Συνολικά, κάθε άνθρωπος που θρέφεται από τον ανταγωνισμό και τις προκλήσεις, είναι απολύτως λογικό να προσδοκεί στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Αυτό λέγεται φιλοδοξία.

Αν κανείς επιχειρήσει να δει τη μεθοδολογία των επιτυχημένων ομάδων θα διαπιστώσει ότι το κατάφεραν μέσα από την επίτευξη «μικρών» στόχων. Δηλαδή, σε πρώτη φάση ο Άρης θα προσπαθήσει να δημιουργήσει αυτό που έχει στο μυαλό της η «τριανδρία» της ΠΑΕ. Σε δεύτερη φάση θα επιδιώξει να προκριθεί στους ομίλους του Europa League γιατί αυτή είναι η προϋπόθεση εξέλιξης του οργανισμού τόσο σε αγωνιστικό, σε εμπορικό και σε οικονομικό επίπεδο. Ο επόμενος στόχος είναι η καθιέρωση στην πρώτη πεντάδα του Πρωταθλήματος και ο τελευταίος στόχος είναι αυτό που ονειρεύεται ο καθένας στον Άρη. Άλλος το λέει κι άλλος όχι. Εκεί κρύβεται η απογείωση.

Ο σπουδαιότερος στόχος είναι όμως η δημιουργία ακόμη πιο στενών σχέσεων μεταξύ κόσμου και ομάδας. Πέρυσι ο Άρης διέθεσε περί των 6.200 εισιτηρίων διαρκείας. Το νούμερο δεν είναι μικρό αν υπολογίσει κανείς τα όσα αναφέραμε παραπάνω. Δεν είναι ενδεικτικό και της δυναμικής του συλλόγου. Στην πραγματικότητα όμως, φέτος ο Άρης… έβαλε το φαγητό στη φωτιά. Πρωτίστως έπρεπε να αφυπνίσει συνειδήσεις, να πείσει για τη σοβαρότητα της προσπάθειάς του. Τα υπόλοιπα θα έρθουν. Γιατί, το επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά, ο Άρης ανέκαθεν ήταν ένας οργανισμός που στηριζόταν στις εσωτερικές δυνάμεις του. 

Best of internet