«Δείξε μου την συμπεριφορά σου στη μεγάλη χαρά και θα σου πω πόσο θα κρατήσει...»

«Δείξε μου την συμπεριφορά σου στη μεγάλη χαρά και θα σου πω πόσο θα κρατήσει...»

«Δείξε μου την συμπεριφορά σου στη μεγάλη χαρά και θα σου πω πόσο θα κρατήσει...»

Ο Μιχάλης Τσόχος γράφει για τον Πρίγιοβιτς που δεν αντιμετωπίστηκε σαν προδότης, για τον Βιεϊρίνια που... έπαιξε με ρήξη χιαστών, για τους ήρωες του παρελθόντος που κανείς δεν ξέχασε και για τον Ιβάν Σαββίδη που ήταν πάντα ο... τελευταίος στη φιέστα του ΠΑΟΚ.

Οταν έχεις 34 χρόνια να πάρεις πρωτάθλημα, ότι υπερβολή και να κάνεις τη στιγμή της επιτυχίας μπορεί και να ξεχαστεί ή να παρακαμφθεί. Οταν έχεις 34 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα ότι άκομψο και άγαρμπο και να κάνεις στη φιέστα σου, μπορεί να χτυπήσει άσχημα, να σχολιαστεί δυσμενώς, αλλά να περάσει στην άκρη και να δικαιολογηθεί από την χαρά της επιτυχίας. Οταν έχεις 34 χρόνια να πάρεις πρωτάθλημα, είναι εύκολο να χάσεις την υπομονή σου, να ξεφύγεις από τους κανόνες, να αφήσεις στην άκρη τους τύπους και το τελετουργικό, να δείξεις τη λαχτάρα σου με το λάθος τρόπο...

Η φιέστα της ομάδας και του κόσμου του ΠΑΟΚ ήταν η... ιδανική συνθήκη για να συμβούν όλα τα παραπάνω. Να ξεφύγουν, να υπερβάλουν, να ξεχάσουν, να χαθεί το μέτρο, να γίνουν άγαρμποι και άκομψοι από τη λαχτάρα τους να το γιορτάσουν. Πράγματα φυσιολογικά που έχουν συμβεί στο παρελθόν παντού. Είναι πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν ότι η φράση “δείξε μου τη συμπεριφορά κάποιου στην μεγάλη χαρά του και θα σου πω πόσο αυτή θα κρατήσει”, κρύβει όλη την αλήθεια μέσα της για αυτόν που γιορτάζει. Ο ΠΑΟΚ λοιπόν αυτή τη μεγάλη επιτυχία την γιόρτασε με την ψυχή του, αλλά και με απόλυτη ωριμότητα και σεβασμό στην κατάσταση και με τέτοιες συμβολικές κινήσεις που επιβεβαιώνουν ότι το club έχει μεγαλώσει και ωριμάσει περισσότερο και από όσο επιβάλει ένας τίτλος πρωταθλήματος. Επιβεβαιώνει ότι τα στελέχη του είναι όχι απλώς ικανά, αλλά και έτοιμα να διαχειριστούν το δύσκολο, την μεγάλη επιτυχία, με σεβασμό προς όλους και προς την ιστορία του club.

Οπως κι' αν το δεις, όπου κι' αν σταθείς δεν μπορεί να μην αξιολογήσεις και να σημειώσεις ορισμένα από όσα συνέβησαν. Και όσο κι' αν κάποιοι θα εκτιμήσουν ότι αυτό είναι το αυτονόητο και ουδείς λόγος υπάρχει για να το αποθεώσεις, η αλήθεια, ή αν προτιμάτε η... ελληνική αλήθεια είναι ότι αυτό δεν είναι το σύνηθες.

Και φυσικά δεν αναφέρομαι στη φαντασμαγορία, ούτε στα εκατοντάδες βεγγαλικά, ούτε στο ανοικτό πούλμαν που έκανε το γύρο της πόλης. Έχουν κι αυτά προφανώς τη σημασία τους και έδωσαν στην γιορτή, τον χαρακτήρα του σόου και της εντυπωσιακής φιέστας. Απαραίτητα είναι και όμορφα. Προτιμώ όμως να ασχοληθώ με την σημειολογία, με όλες εκείνες τις μικρές ή μεγάλες επιλογές που στα δικά μου μάτια έκαναν τη διαφορά.

Ο επίτιμος καλεσμένος του ΠΑΟΚ στη φιέστα ήταν ο Πρίγιοβιτς. Κανείς δεν ξέχασε την προσφορά του στον τίτλο, κανείς δεν στάθηκε στο ότι “άφησε την ομάδα στα μέσα της σεζόν για να βρει ένα πάρα πολύ καλύτερο συμβόλαιο...”, κανείς δεν σκέφτηκε μικρόψυχα και κανείς δεν πίστεψε ότι η παρουσία του Σέρβου επιθετικού στην Τούμπα θα μπορούσε να προκαλέσει δυσαρέσκεια, ακόμη και αποδοκιμασίες από κάποιους φίλους του ΠΑΟΚ. Το σωστό ήταν ο Πρίγιοβιτς να είναι καλεσμένος στο πάρτι ως μέλος της ομάδας και το σωστό έγινε...

Οπως έγινε και αυτό. Να μπει ο Βιεϊρίνια να παίξει δύο λεπτά και να πανηγυρίσει τον τίτλο εντός του αγωνιστικού χώρους ως ο ηγέτης και αρχηγός αυτής της ομάδας. Και λίγο νωρίτερα από τον Βιεϊρίνια ο Μαλεζάς, για να πάρει και ο πιο παλιός το χειροκρότημα και να ζήσει τη δική του στιγμή.

Και μετά ξεκίνησε η γιορτή. Με εκείνον τον απαραίτητο σεβασμό στο παρελθόν του συλλόγου και σε αυτούς που έχουν φύγει και δεν μπόρεσαν να γευτούν τη χαρά αυτού του τίτλου. Η γιορτή ξεκίνησε με μία μυσταγωγία που τα είπε όλα, τα θύμισε όλα... Και επειδή πολύ πρόσφατα βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη και είχα την τιμή να μιλήσω, να πάρω μία συνέντευξη από τον Γιώργο Κούδα και από αρκετούς ακόμη θρύλους του παρελθόντος του ΠΑΟΚ (θα το δείτε πολύ σύντομα εδώ στο gazzetta), είδα την δίψα στα μάτια τους να γιορτάσουν μαζί με την φετινή ομάδα αυτόν τον τίτλο μετά από 34 ολόκληρα χρόνια.

Και μέσα σε αυτό το ξέφρενο πάρτι, της νοσταλγίας, των αναμνήσεων, της αλεγρίας για την κατάκτηση του τίτλου, ο ρόλος του Ιβάν Σαββίδη να είναι τόσο όσο. Να κάνει στην άκρη για να σηκώσουν το τρόπαιο οι πρωταγωνιστές, να είναι παντού και πάντα ο τελευταίος που αναφέρονταν κι' ας είναι για τους φίλους του ΠΑΟΚ ο πρώτος. Είναι σπουδαία εικόνα η απονομή του τροπαίου, αυτή η φωτογραφία που θα μείνει στην ιστορία να είναι καθαρά ποδοσφαιρική. Ενας ιδιοκτήτης που δεν συμπεριφέρθηκε σε κανένα σημείο της βραδιάς σαν να είναι δικό του αυτό το τρόπαιο και αυτό για την Ελλάδα που οι παράγοντες απαιτούν περισσότερο χώρο και χρόνο και από τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές, ήταν ένα σπουδαίο μήνυμα. Μαγκιά του...

Best of internet