Ο Παναθηναϊκός, μας σύστησε ένα πραγματικά σπουδαίο ταλέντο!

Ο Παναθηναϊκός, μας σύστησε ένα πραγματικά σπουδαίο ταλέντο!

Ο Παναθηναϊκός, μας σύστησε ένα πραγματικά σπουδαίο ταλέντο!

Ο Νίκος Αθανασίου γράφει για το ντεμπούτο του Ανδρέα Αθανασακόπουλου στο Περιστέρι, για τον Ευθύμη Κουλούρη που θυμίζει… Μιχαλάκη ενώ σχολιάζει και την έκβαση του φετινού πρωταθλήματος.

Νάπολι - Αταλάντα με πριμ 5%*, ακόμα καλύτερες αποδόσεις και αμέτρητα ειδικά στοιχήματα! (21+) * Ισχύουν Οροι και Προϋποθέσεις

Η αγωνιστική μιζέρια του Παναθηναϊκού, ασορτί με την διοικητική, μέσα στο 2019 έχει χτυπήσει… κόκκινο. Στο Περιστέρι κόντρα στον Ατρόμητο επιβεβαιώθηκαν για ακόμη μία φορά οι σημαντικές παθογένειες στο παιχνίδι του τριφυλλιού, με πρώτη και καλύτερη την έλλειψη δημιουργίας και παραγωγής φάσεων αλλά δεν υπάρχει διάθεση να γράψουμε για ακόμη μία φορά τα ίδια. Εξάλλου από το χθεσινό παιχνίδι υπάρχει κάτι θετικό να σταθούμε, υπάρχει μια αχτίδα αισιοδοξίας για το μέλλον, κάτι να ᾽᾽πιαστείς᾽᾽και να μην αναγκαστείς να αναλύσεις πάλι τα ίδια και τα ίδια.

Αυτό είναι το ντεμπούτο του 17χρονου Ανδρέα Αθανασακόπουλου. Ενός παιδιού που αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα ταλέντα που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια στα τμήματα υποδομής του συλλόγου, η παρθενική εμφάνιση ενός παιδιού που έχει ένα ολοκληρωμένο πακέτο, το οποίο έχει… αναγκάσει όσους τον ζουν στο Κορωπί να εκφράζονται με τα πιο κολακευτικά λόγια.

Μικρή παράνθεση. Σας παρακαλώ όσοι λίγοι κάθε φορά στα σχόλια γράφεται για νέα παιδιά πως ᾽᾽μην γράφετε θετικά για αυτούς για να μην πάρουν τα μυαλά τους αέρα᾽᾽πως αν πραγματικά πέντε-δέκα άρθρα καταγραφής της πραγματικότητας θα ήταν αρκετά να καταστρέψουν νεαρούς ποδοσφαιριστές, τότε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο θα είχε… ξεμείνει από παίκτες του κορυφαίου επιπέδου. Θα έπαιζαν μόνο λίγοι και μέτριοι.

Αν ένα σπουδαίο ταλέντο στα 17 γίνει ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής στα 23 του ή παραμείνει μία προσδοκία που δεν επαληθεύτηκε, ποτέ δεν φταίει ένα άρθρο που υπερτόνιζε την ύπαρξη ενός μεγάλου ταλέντου. Τις περισσότερες φορές είναι θέμα δουλειάς, μυαλού και προσωπικότητας του αθλητή αλλά και διαχείρισης του συλλόγου που έχει την τύχη να διαθέτει στα σπλάχνα του μία τέτοια περίπτωση. Κλείνει η παρένθεση.

Η πρώτη του εμφάνιση του Αθανασακόπουλου, λοιπόν, προφανώς και δεν μπορεί να αποτελεί κριτήριο. Είτε αυτή κρινόταν ως εντυπωσιακή είτε ως φυσιολογική(όπως κι έγινε) για ένα παιδί 17 χρονών. Κριτήριο, όμως, αποτελεί η παρουσία του στα φυτώρια του Παναθηναϊκού και τα αγωνιστικά του χαρακτηριστικά που τον έφεραν να μας συστήνεται με την φανέλα του τριφυλλιού πριν καλά καλά ενηλικιωθεί.

Άνθρωποι που τον έχουν ζήσει αρκετά και τους εμπιστεύομαι με κλειστά μάτια, μου έλεγαν κατά την διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου πως πρόκειται για ένα πραγματικά σπουδαίο ταλέντο. Έναν αέρινο επιτελικό μέσο, ο οποίος διαθέτει εξίσου καλά και τα δύο πόδια, πράγμα σπάνιο για Έλληνα ποδοσφαιριστή. Μιλούσαν για καταπληκτική τεχνική κατάρτιση, ποδοσφαιρική ευφυία κορυφαίου επιπέδου και για έναν ποδοσφαιριστή με μεγάλη επίδραση στο σύνολο. Φέτος για παράδειγμα στην Κ19 μετρά 4 γκολ και 8 ασίστ. Η περιγραφή σου έδινε την αίσθηση ενός ολοκληρωμένου πακέτου(για αυτή την ηλικία) με χαρακτηριστικά που σπάνια συναντάς στο ελληνικό ποδόσφαιρο ενώ ξεκάθαρα θα πρέπει να δυναμώσει το σώμα του στο μέλλον για να βελτιώσει την μεγαλύτερη αδυναμία που έχει τούτη την στιγμή.

Εξίσου σημαντικό με τις ποδοσφαιρικές του αρετές; Ο χαρακτήρας του. Παιδί χαμηλών τόνων, απόλυτα προσγειωμένος στην δουλειά του, αυτό που λέμε ᾽᾽με το μυαλό μέσα στο κεφάλι᾽᾽. Υπήρχαν και υπάρχουν αρκετά παιδιά με σπουδαίο ταλέντο, το οποίο όμως πήγαινε… στράφι εξαιτίας της έλλειψης προσωπικότητας ικανής να εκτιμήσει τα δεδομένα.

Μακάρι το παιδί αυτό να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο και του χρόνου να εκτοξεύσει τον χρόνο συμμετοχής του στην πρώτη ομάδα, όπως ακριβώς έκανε ο Μπουζούκης.

Από κει και πέρα, επιστρέφοντας στα όσα είδαμε χθες στο Περιστέρι, αξίζει να κάνουμε ξεχωριστή αναφορά στον κορυφαίο στράικερ του ελληνικού πρωταθλήματος. Τον Ευθύμη Κουλούρη. Το τελείωμα που κάνει για το 2-0 αλλά και το γενικότερο σουλούπι του, μου θύμισε μια παλιά ποδοσφαιρική μου αδυναμία. Τον κάποτε αγαπημένο… Μιχαλάκη με το 19 στην πλάτη. Τον Μιχάλη Κωνσταντίνου.

Δυνατός, εξαιρετικός στο ψηλό παιχνίδι, φοβερά τελειώματα, καλός στο κράτημα μπάλας. Ο Κουλούρης με την χρονιά που κάνει, χαροποιεί όσο κανείς άλλος το εθνικό ποδόσφαιρο, το οποίο βγάζει μία φορά στα δέκα χρόνια τόσο υψηλού επιπέδου στράικερ. Πριν ο Μήτρογλου, τώρα εκείνος. Θα έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον το που θα αγωνίζεται την ερχόμενη αγωνιστική περίοδο…

Υ.Γ1:Μετά από 34 χρόνια ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα. Πέρα για πέρα δίκαια. Αυτό δεν χωρά αμφιβολία. Μετά την κάθαρση στην ΕΠΟ, ο τίτλος καταλήγει για δεύτερη φορά σε διαφορετικά χέρια, οι ξένοι διαιτητές μας απάλλαξαν από… ταλιμπάν του συστήματος και το ελληνικό ποδόσφαιρο παίρνει τις πρώτες του ανάσες, έχοντας πολλά ακόμη να διορθώσει μετά από 20 χρόνια στο σκοτάδι!

Ένα μεγάλο μπράβο στον ΠΑΟΚ για τον τρόπο που τίμησε τους νεκρούς του στην φιέστα(πραγματικά ανατριχιαστικό) ενώ η εικόνα του Πέλκα να κλαίει όλο το βράδυ, απέδειξε πως ακόμη και στο 2019 υπάρχουν ποδοσφαιριστές που δεν είναι στυγνοί επαγγελματίες αλλά παραμένουν παιδιά. Παιδιά που κάποτε ήταν οπαδοί…

Best of internet