TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • TURKISH AIRLINES EUROLEAGUE
  • NBA
ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE

Μπράβο μας, είμαστε οι καλύτεροι!

Μπράβο μας, είμαστε οι καλύτεροι!

Μπράβο μας, είμαστε οι καλύτεροι!

Αφού γλίτωσε τα… φρύδια του μετά τη μολότοφ, που έσκασε μπροστά του, ο Βασίλης Τσίγκας γράφει για την υποκρισία των πάντων μπροστά στον εχθρό του ελληνικού αθλητισμού.  

Αν νομίζετε ότι πριν από ένα ντέρμπι. επιχειρησιακό σχέδιο καταστρώνει μόνο η Αστυνομία, τότε είστε γελασμένοι. Κι εμείς εδώ, στο gazzetta, το ίδιο κάνουμε. Αναλαμβάνουμε ρόλους: «Το ματς το γράφει ο ένας, το live το κάνει ο άλλος, δύο έχουν δηλώσεις γηπεδούχων, δύο δηλώσεις φιλοξενούμενων, ένας αναλαμβάνει φωτογραφίες και βίντεο». Και υπάρχω κι εγώ, που έχω την τιμητική θέση του πολεμικού ανταποκριτή. Εγώ είμαι υπεύθυνος για τις αφίξεις των ομάδων και τα επεισόδια. Σε κάθε γήπεδο που πηγαίνω. Σε κάθε έδρα.

Αυτή τη φορά γλίτωσα, γιατί έτυχε να είμαι πέντε μέτρα μακριά από μια μολότοφ, που έσκασε πάνω σε μια κλούβα αστυνομικών. Στο επόμενο ντέρμπι, μπορεί να μην γλιτώσω. Δεν πειράζει, άλλωστε. Τι είναι μία ζωή, μπροστά στο μεγαλείο των ομαδάρων μας! Πώς είπατε; Τι σχέση έχουν οι μολότοφ με αθλητικές ομάδες; Χαχαχα! Ας γελάσω!

Όσο και να ζαχαρώνουμε κάθε φορά την πραγματικότητα, όσα και να βιάζουμε τα γεγονότα, όσο και να κρυβόμαστε βολικά πίσω από τα δαχτυλάκια μας, η αλήθεια είναι μία και μοναδική: στον αθλητισμό της Ελλάδας, πλέον, κουμάντο κάνουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ οι οργανωμένοι οπαδοί κάθε ομάδας. Κανένας πρόεδρος, κανένας παίκτης, κανένα σήμα στη φανέλα. Αυτοί αποφασίζουν πότε θα ξεκινήσει και πότε (και αν) θα τελειώσει ένα παιχνίδι, αυτοί αποφασίζουν ποιος θα κερδίσει, αυτοί και μόνο αυτοί.

Αυτοί, ο βόθρος του ελληνικού επαγγελματικού αθλητισμού. Το κατακάθι της κοινωνίας μας, που έχει βρει πρόσφορη στέγη κάτω από την σκεπή ανήμπορων ομάδων, που υπομένουν τιμωρίες (αγωνιστικές και χρηματικές), υποβιβασμούς, χαμένα πρωταθλήματα. Ακόμα και οι πρόεδροι (ακόμα κι αυτοί που έχουμε εδώ), τους φέρνουν βόλτα όσο οι ομάδες τους κερδίζουν. Όσο τους κάνουν τα χατίρια. Όσο τους «ταΐζουν». Αν σταματήσουν τα γκαφρά, αν σταματήσει η προστασία και οι χαρούλες, τότε οι πρόεδροι εξαφανίζονται…

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να κρυβόμαστε. Όσο η Πολιτεία επιτρέπει σε αυτούς τους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου να σουλατσάρουν ανάμεσά μας, όσο επιβραβεύει με 52 εκατομμύρια ευρώ τις ΠΑΕ για να τους υποθάλπουν, όσο δεν τους ρίχνει εκεί που ανήκουν, ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν πρόκειται να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Σήμερα, ήταν οι οργανωμένοι αυτής της ομάδας, χθες ήταν μιας άλλης, αύριο θα είναι μιας άλλης. Οι ομάδες και τα χρώματα πλέον δεν έχουν καμία απολύτως σημασία. Ούτε φυσικά γι’ αυτούς…

Δεν πιστεύω να έχετε την ψευδαίσθηση, ότι υποστηρίζουν μια ομάδα. Σκασίλα τους. Αντίπαλες συμμορίες είναι, που ψάχνοντας για μια πρόφαση ώστε να υπάρχει λόγος να πλακώνονται, έχουν παρεισφρήσει στις ανοιχτές και απροστάτευτες αγκάλες των επαγγελματικών ομάδων. Ο ελληνικός επαγγελματικός αθλητισμός είναι πλέον μια χαβούζα εγκληματιών. Ένα πηγάδι δίχως πάτο. Ένας υπόνομος, όπου έχουν συσσωρευτεί όλα τα απορρίμματα της κοινωνίας μας. Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα ύπαρξης. Κανένα.

Χθες, είχαμε δύο Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να ασχοληθεί όλος ο αθλητικός κόσμος με την Ελλάδα. Αντ’ αυτού, το ένα ματς δεν έγινε ποτέ και το άλλο διακόπηκε λόγω εισβολής οπαδών στον αγωνιστικό χώρο. Αλήθεια, τι άλλο πρέπει να γίνει δηλαδή; Πρέπει ντε και καλά να πεθάνει κάποιος μέσα σε ένα γήπεδο για να ασχοληθεί η Πολιτεία; Αυτή είναι η κόκκινη γραμμή της;

Εδώ και χρόνια, σχεδόν κάθε εβδομάδα, τα γήπεδα στην Ελλάδα είναι χώροι ανομίας. Ο καθένας κάνει ό,τι του κατέβει. Κουβαλάει μολότοφ, πλακώνεται με την αστυνομία, πετάει αντικείμενα. Πόσοι πιστεύετε ότι είναι συνολικά αυτοί που τα κάνουν όλα αυτά; Πόσοι; Είναι δεκάδες χιλιάδες; Είναι εκατοντάδες χιλιάδες; Είναι εκατομμύρια; Ούτε καν! Κάποιες εκατοντάδες εγκληματίες είναι, που εδώ και χρόνια έχουν αφεθεί ελεύθεροι να κάνουν επιθέσεις, να εισβάλλουν σε γήπεδα, να καπηλεύονται ονόματα, σήματα και ιστορίες. Πρέπει κάποτε να μπει ένα τέλος.

Τα ευχολόγια έχουν στερέψει, τα έχουμε πει όλα. Έχει έρθει ο καιρός η Πολιτεία να αναλάβει δράση. Και αν δεν θέλει να συλλάβει τους εγκληματίες, το λιγότερο που μπορεί να κάνει, είναι να μην ξοδεύει δημόσιο χρήμα για να διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση. Συγγνώμη, κύριοι, επαγγελματικά σωματεία είστε! Τα έχετε κάνει τόσο σκατά, που δεν μπορείτε να βρείτε χρήματα από πουθενά; Έχετε χάσει όλους τους πελάτες σας; Κρίμα! Να προσέχατε τόσο καιρό, να είχατε αποβάλλει από τις τάξεις σας όλους τους εγκληματίες, να μην τους δίνατε εισιτήρια, να μην τους προστατεύατε, να μην τους κάνατε όλα τα χατίρια, ώστε να είχατε την υπόλοιπη πελατεία. Τώρα που μείνατε μ’ αυτούς, βρείτε τα μεταξύ σας…

ΥΓ.: Α, και να μην ξεχάσουμε να διεκδικήσουμε τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου! Γιατί αυτό είναι που θα λύσει όλα τα προβλήματά μας…

Best of internet