Οταν ο προπονητής αναγκάζεται να θυσιάσει τον καλύτερό του παίκτη στο ματς

Οταν ο προπονητής αναγκάζεται να θυσιάσει τον καλύτερό του παίκτη στο ματς

Οταν ο προπονητής αναγκάζεται να θυσιάσει τον καλύτερό του παίκτη στο ματς

Ο Βασίλης Σαμπράκος γράφει για το εξαιρετικό αγωνιστικό σχέδιο του Μαρτίνς στο Περιστέρι, και την επιλογή του να θυσιάσει τον Νάτχο για να φέρει στο ματς τον Φορτούνη επειδή οι μεσοεπιθετικοί και ο φορ δεν μπορούν να σκοράρουν.

Σοσιεδάδ – Θέλτα με επιστροφή στοιχήματος*, ενισχυμένες αποδόσεις και live alerts. (21+) * Ισχύουν Οροι και Προϋποθέσεις

Το κυριακάτικο ματς στο Περιστέρι ήταν σχεδόν όλη η ιστορία του Ολυμπιακού που δημιουργεί ο Πέδρο Μαρτίνς σε 90' και κάτι λεπτά, δηλαδή ένα μικρό ντοκιμαντέρ για την προσπάθεια του Πορτογάλου προπονητή και την ποιότητα της δουλειάς που κάνει για να σχηματίσει μια ομάδα που θα σηκώνει την απαίτηση να κάνει πρωταθλητισμό, αλλά και την ουσία του προβλήματος που αυτός αντιμετωπίζει: το πρόβλημα στην τελική ενέργεια, το οποίο αποδεικνύεται συχνά αξεπέραστο εμπόδιο και τελικά εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την απόσταση που χωρίζει τον Ολυμπιακό από τον πρωτοπόρο ΠΑΟΚ.

Το αγωνιστικό σχέδιο του Ολυμπιακού στο α' ημίχρονο φώναζε ότι ο Μαρτίνς είχε διαβάσει καλά τον αντίπαλό του και είχε προεκτιμήσει τις καταστάσεις παιχνιδιού που θα αντιμετωπίσει, με συνέπεια να έχει προετοιμάσει σωστά την ομάδα του για να λειτουργήσει αποτελεσματικά υπό αυτές τις συνθήκες. Ο Πορτογάλος επένδυσε πάνω στο αριθμητικό πλεονέκτημα που θα είχε ο Ολυμπιακός στη μεσαία ζώνη του τερέν λόγω της επιλογής του Νταμίρ Κάναντι να φτιάξει μια 5μελή αμυντική γραμμή και να αφήσει τον Ατρόμητο με δύο κεντρικούς μέσους. Ο Μαρτίνς ζήτησε από τον Νάτχο, ο οποίος “στα χαρτιά” της διάταξης είχε τη θέση του μεσοεπιθετικού πίσω από τον σέντερ φορ να οπισθοχωρήσει. Και ο Νάτχο με τη στήριξη των Καμαρά – Γκιλιέρμε έκανε πάρτι στο πρώτο 45'λεπτο χάρη στην αριθμητική υπεροχή που είχε ο Ολυμπιακός στη μεσαία γραμμή. Εκμεταλλευόμενος την δεξιότητά του στις μακρινές μεταβιβάσεις χάρη στην άψογη τεχνική κατάρτισή του, ο Ισραηλινός “έβλεπε” στο τερέν τις κάθετες κινήσεις των συμπαικτών του και τους “τάιζε” με διαγώνιες μακρινές μεταβιβάσεις, φέρνοντάς τους απέναντι από την εστία του Μέγερι. Το πρώτο 45'λεπτο ήταν ένα μάθημα σχετικά με την αξία της καλής προετοιμασίας ενός αγώνα από έναν προπονητή. Ο Μαρτίνς τα έκανε όλα να μοιάζουν εύκολα χάρη στην επιλογή του να παίξει με τον Νάτχο. Ο Κάναντι έμοιαζε να έχει κάνει σχεδιασμό δίχως να λάβει υπόψη αυτή την πιθανότητα. Και η ομάδα του υπέφερε.

Οι τελικές ενέργειες των μεσοεπιθετικών και του σέντερ φορ του Ολυμπιακού στο πρώτο ημίχρονο ήταν το πρώτο μέρος της ιστορίας που εξηγεί τη δύσκολη ζωή που κάνουν οι Ερυθρόλευκοι στο πρωτάθλημα. Το όραμα της δουλειάς του προπονητή είναι να δημιουργεί τέτοιες καταστάσεις, δηλαδή να φέρνει τους ποδοσφαιριστές σε ελεύθερους χώρους μπροστά από την αντίπαλη εστία. Εκεί μιλά η ποιότητα και η συγκέντρωση στην τελική ενέργεια, είτε πρόκειται για πάσα είτε για εκτέλεση. Ο προπονητής προφανώς δουλεύει και πάνω σε αυτό, δηλαδή στο να κρατά “ζεστούς” τους εκτελεστές μέσα από ειδικές ασκήσεις με “τελειώματα”, που διατηρούν ή και εξελίσσουν/βελτιώνουν την μηχανική του ποδοσφαιριστή στην τελική ενέργεια, αλλά δεν είναι μάγος.

Η εικόνα του α' ημιχρόνου, που ήταν μια επανάληψη των προηγουμένων, ανάγκασε τον Μαρτίνς να φέρει στο τερέν τον Κώστα Φορτούνη. Ο Πορτογάλος προπονητής έκανε την εκτίμηση ότι ήταν νωρίς στο ματς για να αφαιρέσει τον Γκιλιέρμε και να φέρει τον Νάτχο δίπλα στον Καμαρά, ίσως επειδή τον ανησυχούσε η πιθανότητα να μείνει από δυνάμεις ο Ισραηλινός κατά την εξέλιξη ενός ημιχρόνου σε ένα ματς στο οποίο – στο 46' – ο Ολυμπιακός βρισκόταν πίσω στο σκορ. Κι έτσι επέλεξε να θυσιάσει την ταχύτητα στην ανάπτυξη που του έδιναν οι μακρινές μεταβιβάσεις του Νάτχο για να φέρει στο ματς τον μεσοεπιθετικό του με τον μεγαλύτερο συντελεστή αποτελεσματικότητας στην τελική ενέργεια, σε πάσα και εκτέλεση, και να αλλάξει τον τρόπο της ανάπτυξης, επενδύοντας πλέον στην ικανότητα του Φορτούνη να μεταφέρει τη μπάλα. Τα χτυπήματα του Φορτούνη σε δύο στατικές φάσεις έλυσαν τον γρίφο. Στην πρώτη ανάγνωση μοιάζει να μην ήταν αρκετή η συνεισφορά του Νάτχο. Αυτή η ανάγνωση όμως αδικεί πολύ και τον Νάτχο και το σχέδιο του προπονητή.

Εδώ που είναι, δηλαδή στα τέλη του Νοεμβρίου, ο Μάρτινς λύνει το πρόβλημα του γκολ και κρατά τον Ολυμπιακό μέσα στη διεκδίκηση του τίτλου χάρη στη νοοτροπία του. Ο μέσος Ελληνας προπονητής θα τα έβαζε με τη διοίκηση, που δεν ακριβοπλήρωσε έναν επιθετικό, θα τα έβαζε ή θα τα έριχνε στους εκτελεστές του, για την αστοχία τους, θα σήκωνε τα χέρια ψηλά, θα μιζέριαζε. Ο Πορτογάλος προσεγγίζει το πρόβλημα δημιουργικά. Δεν ψάχνει δικαιολογίες. Και αυτό το κάνει στην πρώτη του φορά που αντιμετωπίζει τέτοιας μορφής πρόβλημα ως προπονητής, διότι δεν είχε ξανακάνει ποτέ του πρωταθλητισμό.

Οσα έχει δείξει μέχρι εδώ ο Μαρτίνς σχηματίζουν την εντύπωση ενός ικανού προπονητή στο χτίσιμο μιας επιθετικής και ψυχαγωγικής ομάδας που αναζητεί την ισορροπία στις δύο φάσεις παιχνιδιού, δηλαδή την ισορροπία ανάμεσα σε δημιουργική και ανασταλτική συμπεριφορά. Φυσικά κάνει λάθη, τα οποία επηρεάζουν την απόδοση και την εικόνα του Ολυμπιακού. Η φύση όμως αρνείται ότι μπορεί να υπάρξει αλάνθαστος προπονητής με εμπειρία 3,5 μηνών σε ένα πρωτάθλημα. Και φυσικά αρνείται ότι μπορεί να υπάρξει ομάδα ηλικίας 3.5 μηνών που δεν θα κάνει λάθη στο πρωτάθλημα. Οσα παρακολουθούμε μέχρι εδώ από τον Ολυμπιακό του Μαρτίνς οδηγούν στην εκτίμηση ότι η τύχη αυτού του project, υπό τον Πορτογάλο, κρίνεται από την υπομονή, την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη του Ολυμπιακού σε έναν ικανό προπονητή και όχι από την επάρκεια του προπονητή και την αποτελεσματικότητα των μεθόδων του. Ή, σε μια πρόταση, δώσε στον Μαρτίνς έναν σέντερ φορ με την φετινή αποτελεσματικότητα του φετινού Πρίγιοβιτς ή του Κουλούρη, ή δώσε του μεσοεπιθετικούς των 10 γκολ ανά σεζόν, και δώσε του έναν γύρο πρωταθλήματος. Τότε ναι, θα μπορείς να κρίνεις με ασφάλεια αν κάνει ή όχι για πρωταθλητισμό. Κι εσύ, ο σύλλογος, αλλά και ο ίδιος ο προπονητής για τον εαυτό του.

Best of internet