«Άντε να έρθει ο Μολέδο να φτιάξουμε άμυνα»…

«Άντε να έρθει ο Μολέδο να φτιάξουμε άμυνα»…

«Άντε να έρθει ο Μολέδο να φτιάξουμε άμυνα»…

Ο Κ. Νικολακόπουλος σχολιάζει στο blog του στο gazzetta πέντε πράγματα για τον Ολυμπιακό με αφορμή τον…Μολέδο και τον…Μιραλάς!

Ισπανία – Αγγλία με επιστροφή στοιχήματος*, ενισχυμένες αποδόσεις και live alerts. (21+) * Ισχύουν Οροι και Προϋποθέσεις

Πάντα υπήρχε αυτό στον Ολυμπιακό, η θεοποίηση προσώπων, αλλά πιο έντονο το φαινόμενο εμφανίζεται περισσότερο είτε όταν πάει πολύ καλά η ομάδα, είτε όταν τα βρίσκει σκούρα. Κι η θεοποίηση δεν σταματάει σε πρόσωπα, π.χ. ποδοσφαιριστές, που παίζουν στον Ολυμπιακό, αλλά και σε πρόσωπα που δεν είναι στον Ολυμπιακό!

Για παράδειγμα, από τον περασμένο Απρίλιο, κι ακόμη και σήμερα, δηλαδή εφτά μήνες μετά, έχει θεοποιηθεί στον Ολυμπιακό ένας παίκτης που δεν του ανήκει. Κι αναφέρομαι βέβαια στον Μολέδο. Να΄ ρθει ο Μολέδο να φτιάξουμε άμυνα, ένας Μολέδο λείπει, γιατί δεν τον πήραμε όλο το καλοκαίρι, τουλάχιστον να τον φέρουμε τον Γενάρη κλπ, κλπ. Έτσι δεν είναι;

Κατ΄ αρχάς, για να μην γίνει καμία παρερμηνεία. Εγώ έχω πει σε ανύποπτο χρόνο ότι ο Μολέδο, στα καλά του, είναι στόπερ βράχος απ΄ όταν έπαιζε στον Παναθηναϊκό. Δεν ανακάλυψα τις δυνατότητες του όταν έφυγε από τον Παναθηναϊκό κι άρχισε η φιλολογία (κι όχι μόνο…), «να πάμε να τον πάρουμε». Δηλαδή, μου αρέσει πολύ αυτός ο παίκτης και θα τον ήθελα στον Ολυμπιακό, κι εγώ. Στα καλά του.

Η διαφορά είναι ότι πρώτον πρέπει να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα ως έχει κι όχι όπως μας αρέσει και δεύτερον πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα πάντοτε πιο σφαιρικά.

Να εξηγήσω:

Πρώτον, περί πραγματικότητας:  Η Ιντερνασιονάλ διεκδικεί το πρωτάθλημα στην Βραζιλία, κάτι που αν καταφέρει, θα πρόκειται για συγκλονιστική επιτυχία της, καθώς μόλις την περασμένη άνοιξη επέστρεψε από τη Β΄ κατηγορία! Άρα, το καλοκαίρι, μεσούσης της σεζόν του Μπραζιλεϊράο, δεν θα μπορούσε να αφήσει να φύγει ο καλύτερος της αμυντικός. Και με το που τελειώσει ακόμη το πρωτάθλημα, το Δεκέμβρη, δεν ξέρω αν θα είναι εύκολο να τον δώσει, γιατί σίγουρα θα έχει εξασφαλίσει τη συμμετοχή της στο Κόπα Λιμπερταδόρες, το αντίστοιχο Τσάμπιονς Λιγκ της Νότιας Αμερικής, άρα θα έχει φράγκα στο ταμείο της.

Δεύτερον, περί…σφαιρικότητας: Η αξία του Μολέδο δεν αμφισβητείται. Αμφισβητείται, ωστόσο, η διάρκεια της προσφοράς του, λόγω των τραυματισμών που βγάζει. Στην Βραζιλία πήγε τον περασμένο Φλεβάρη και ήδη μετράει τρεις τραυματισμούς. Ένα την άνοιξη, όχι επώδυνο, ένα ολόκληρο τον Ιούλιο χάνοντας τέσσερα σερί παιχνίδια πρωταθλήματος κι ένα τώρα το φθινόπωρο, έχοντας χάσει άλλα τέσσερα παιχνίδια. Κάπως έτσι, μαζί με τιμωρία από κίτρινες έχει χάσει τα δέκα από τα 29 παιχνίδια.

Να υπενθυμίσω δε ότι ο 31χρονος Βραζιλιάνος προβλήματα τραυματισμών έβγαζε και στον Παναθηναϊκό, εξ ου δε άλλωστε έπαιξε 34 παιχνίδια πρωταθλήματος, σε δύο χρόνια, από το Γενάρη του 2016 ως το Γενάρη του 2018. Όπως και είχε αρκετές απουσίες κι από προβλήματα καρτών, 20 (!) γι΄ αυτό το διάστημα.

Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι ότι η θεοποίηση στον Ολυμπιακό μόνο σε καλό δεν οδηγάει. Τα είδαμε, εξάλλου, και με τον Μιραλάς πέρσι. Επί δύο ολόκληρα χρόνια είχαμε βαρεθεί να ακούμε, ειδικούς και μη, φέρε τον Μιραλάς να λύσουμε το πρόβλημα μας στην επίθεση. Κι ήρθε ο Μιραλάς (στα 31 κι αυτός) κι ακόμη κλαίμε με όσα είδαμε.

Παρεμπιπτόντως, στη Φιορεντίνα, μετά τις οκτώ πρώτες αγωνιστικές, ο Βέλγος έχει παίξει μία φορά βασικός, όταν ο Πιόλι έκανε ροτέϊσον και τρεις φορές αλλαγή, χωρίς γκολ κι ασίστ. Την περασμένη Κυριακή μάλιστα ήταν τραυματίας και δεν ήταν καν στην αποστολή.

Ανεξάρτητα από αυτά, μακάρι ο Κέβιν να βρει πάλι γρήγορα τον εαυτό του.

 

 

Best of internet