Η πρώτη ανάλυση για τον Μιράντα: συν, πλην και δικαιολογίες…

Η πρώτη ανάλυση για τον Μιράντα: συν, πλην και δικαιολογίες…

Η πρώτη ανάλυση για τον Μιράντα: συν, πλην και δικαιολογίες…

Ο Κ. Νικολακόπουλος σχολιάζει, όσο το δυνατόν πιο σφαιρικά, στο blog του στο gazzetta, το ξεκίνημα του Πορτογάλου Μιράντα στον Ολυμπιακό.

Όταν λέμε να κάνουμε κριτική σε ένα ποδοσφαιριστή, σημαίνει να εντοπίσουμε τα θετικά και τα αρνητικά κομμάτια του παιχνιδιού του, όπως τα βλέπουμε από αγώνα σε αγώνα. Κριτική δεν είναι ούτε να βλέπεις μόνο τα καλά, ούτε να βλέπεις μόνο τα άσχημα.

Ο πρόλογος έχει να κάνει με τον Ροντερίκ Μιράντα, που σαν η πιο πρόσφατη μεταγραφή του Ολυμπιακού λογικό είναι να αποτελεί αντικείμενο κριτικής, αφού τώρα τον παρατηρούμε και προσπαθούμε να διακρίνουμε τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του. Μόνο που είναι όχι απλά άδικο, αλλά κι άστοχο να επισημαίνουμε μόνο τις δε, σαν να μην υπάρχουν οι μεν.

Ασφαλώς και δεν μου άρεσε που έφαγε δύο ντρίμπλες τόσο εύκολα από αντίπαλο κυνηγό. Μάλιστα στην μία περίπτωση βγήκε και φάση για την Σεντ Τρούϊντεν-μιλώντας για το τελευταίο φιλικό του Ολυμπιακού.

Ούτε μου άρεσε που από δική του άστοχη πάσα οι Βέλγοι έβγαλαν επίσης ευκαιρία για γκολ-κι είχε κι άλλη λάθος πάσα στο παιχνίδι. Όπως κι απέτυχε άλλη μία φορά να ανακόψει μία επικίνδυνη επίθεση.

Κι αν συνδυάσουμε αυτά τα στοιχεία με το ότι ήταν «μέσα» (χωρίς ευθύνη, αλλά και χωρίς την καλύτερη αντίδραση) στις φάσεις των δύο εκ των τριών τρία γκολ της Έουπεν στο προηγούμενο φιλικό, προκύπτει ότι ο Πορτογάλος σίγουρα δεν έχει βγάλει μία εικόνα στόπερ που δίνει ασφάλεια.

Αλλά οφείλουμε να δούμε και την άλλη όψη του νομίσματος. Γιατί ο Μιράντα ανέδειξε και καλά στοιχεία στο παιχνίδι του. Κατ΄ αρχάς την Τετάρτη με την Σεντ Τρούϊντεν παρά τις κακές στιγμές που μνημόνευσα ήταν ξεκάθαρα ο καλύτερος στόπερ από τους τρεις που χρησιμοποιήθηκαν-οι αριθμοί μιλάνε: αυτός είχε τουλάχιστον 10 επεμβάσεις κι ο Νικολάου με τον Βούκοβιτς που έπαιξαν από ένα ημίχρονο δεν είχαν κι οι δύο μαζί ούτε τις μισές, ούτε πέντε-ο δε Σέρβος που έχει το προτέρημα να βγάζει καλές πάσες μπροστά για προϋποθέσεις επικίνδυνων επιθέσεων, πρέπει να βελτιωθεί στο αυτό καθ΄ εαυτό ανασταλτικό κομμάτι.

Τον είδαμε επίσης επανειλημμένως τον Μιράντα να βγαίνει πρώτος στην μπάλα, κάτι πολύ σημαντικό για στόπερ (το έκανε μία φορά κι ο Βούκοβιτς), όπως και να παίρνει κεφαλιές και να περνάει καλές πάσες στους συμπαίκτες του. Είναι αρκετά αυτά για να πεις ότι αυτός θα είναι ο ένας βασικός στόπερ του Ολυμπιακού; Όχι. Αλλά είναι καλά στοιχεία στο παιχνίδι του 27χρονου Πορτογάλου, που σε κάνεις να θέλεις να τον ξαναδείς. Γιατί «κάτι» δείχνει. Με τη διαφορά ότι όπως από τον πρώτο αγώνα του είχαμε προσέξει, του λείπει πολύ η ισορροπία μέσα στο παιχνίδι: θα κάνει την καλή κίνηση, αλλά ανά πάσα στιγμή θα κάνει και το λάθος.

Για να είμαι ειλικρινής, ασφαλή άποψη δεν μπορώ να καταθέσω αυτή την στιγμή. Από τη μία κάτι καλό βλέπω, από την άλλη βλέπω και πράγματα που μου βάζουν ερωτηματικά. Αν θέλουμε να δώσουμε μία, καλή όμως, δικαιολογία στην έλλειψη ισορροπίας;

Αφενός μεν δοκιμάζεται κάθε φορά με άλλον παρτενέρ στο κέντρο της άμυνας και πότε σε 4-3-3, πότε σε άμυνα τριών. Αφετέρου δε από τις 28 του περασμένου Οκτώβρη (μέχρι τότε ήταν βασικός στην ενδεκάδα), δηλαδή εδώ και οκτώ και πλέον μήνες είχε παίξει (στη Γουλβς) 25 λεπτά στις 26 Δεκέμβρη, ένα 90λεπτο στις 17 Γενάρη, ένα ημίχρονο στις 3 Απρίλη κι ένα 90λεπτο στις 6 Μάη. Και για έναν στόπερ έχει πολύ μεγάλη σημασία να έχει καλή γνώση του άλλου κεντρικού αμυντικού, αλλά και μία σειρά αγώνων στα πόδια του. Ότι δεν είναι π.χ. γρήγορος ο Πορτογάλος δεν είναι. Κι ούτε θα γίνει. Ότι μπορεί έχοντας αποκτήσει χημεία με την ομάδα να το "καλύψει" αυτό, ναι.

Το σωστό είναι να τον «περιμένουμε» τον Μιράντα. Κάνοντας του κριτική σε κάθε παιχνίδι, με τα συν και τα πλην του, ούτε μόνο με τα πρώτα, ούτε μόνο με τα δεύτερα. Όπως και σε κάθε παίκτη.

Άσχετο: όπως είδατε, η ομάδα που πήρε τον γκολτζή Ρουμπίγιο Καστίγιο, για τον οποίο έγραφα τις προάλλες ότι έρχεται στην Ελλάδα, ήταν ο ΠΑΣ…

 

 

Best of internet