Το πρώτο πρωτάθλημα της εξυγίανσης απέτυχε!

Το πρώτο πρωτάθλημα της εξυγίανσης απέτυχε!

Το πρώτο πρωτάθλημα της εξυγίανσης απέτυχε!

Ο Χρήστος Κιούσης γράφει για την αποτυχία της διοργάνωσης του πρώτου πρωταθλήματος της εξυγίανσης, στο οποίο απολαύσαμε περισσότερη δικαστική, κυβερνητική και διεθνή παρέμβαση από ποτέ.

Γουότερφορντ - Ντέρι Σίτι και το ποντάρισμά σου επιστρέφεται*, αν σημειωθεί γκολ με πέναλτι στον αγώνα! (21+) * Ισχύουν Οροι και Προϋποθέσεις

Το εγχείρημα στέφθηκε από αποτυχία. Εκτός αν, ως επιτυχία είχε οριστεί το γκρέμισμα του μοναχοφάη Ολυμπιακού. Αν είναι έτσι, ναι ο Ολυμπιακός τέλειωσε μια χρονιά με γκρίνια, εσωστρέφεια, εκνευρισμό και τριτοτέταρτος. Ήταν αυτό όμως το ζητούμενο ή να παρακολουθήσουμε ένα πρωτάθλημα, που επιτέλους να μοιάζει «κανονικό»; Να ολοκληρωθεί ήρεμα δηλαδή, με περισσότερο κόσμο στα γήπεδα και έναν πολιτισμό, όχι δα στα μεγέθη της ισπανικής ή της αγγλικής λίγκας με πασίγιες κι άλλα τέτοια ακατανόητα για μας τους Βαλκάνιους. Η μοναδική πασίγια που μπορεί να γίνει στην Ελλάδα, είναι με τον Γιάννη Μπουτάρη να περνάει ανάμεσα σε πλήθος, που εκσφενδονίζει κλωτσιές, σφαλιάρες και ροχάλες, πάντα βέβαια με την υπερηφάνεια της «ελληνικής φυλής».

Αν δεν το έχετε αντιληφθεί, έχουμε δυο πρωταθλητές, έναν στον Βορρά κι έναν στον Νότο, κάτι σαν το Game of Thrones με τους διάφορους Βασιλιάδες και τους σφετεριστές του θρόνου. Στον Νότο μέσω δικαστηρίων και επίσημου πίνακα βαθμολογίας η ΑΕΚ, στον Βορρά μέσω αγωνιστικής εικόνας, ειδικά μετά τον Τελικό Κυπέλλου ο ΠΑΟΚ. Αλήθεια το να δηλώνουν όλοι πρωταθλητές, είτε λόγω δικαστικών αποφάσεων, είτε λόγω κατάφορης αδικίας και «κλοπής», το αισθάνεται κανείς άλλος ως δυσφήμιση του ποδοσφαίρου ή μόνο εγώ, που είμαι και μπασκετικός;  Ο Λουτσέσκου νομίζω θα δώσει συνέντευξη μέχρι και στην Ellen De Generis δηλώνοντας βιασμένος, καταληστευμένος ή ό,τι άλλο συνοδευόμενος από τον πατέρα του, έναν θείο του, τον νονό του, την νονά του, όλοι μαζί να καταγγέλουν τη λειτουργία του ελληνικού ποδοσφαίρου, στο οποίο όμως προθύμως παραμένουν, ενώ ο Χιμένεθ θα πάει ως την Φαίη Σκορδά, να εξυμνήσει την αθλητική δικαιοσύνη την ίδια στιγμή βέβαια, που ψάχνεται να την κάνει διακριτικά από τη βορειότερη αφρικανική χώρα (καλό ταξίδι Χάρυ).

Μάλλον ήταν τόσο απασχολημένοι όλοι, για το ποιος θα πάρει το πρώτο πρωτάθλημα μ.Μ. (μετά Μαρινάκη) κι όταν οι Πειραιώτες δε θα ήταν «μέσα στα πράγματα», που ξέχασαν να τακτοποιήσουν κάτι μικροπράγματα, όπως ας πούμε ότι καλό θα ήταν τα παιχνίδια, να τελειώνουν μέσα στο γήπεδο κι όχι στα δικαστήρια. Επίσης αντί να εκλέξουν ή να ορίσουν ή whatever Πρόεδρο τον Βαγγέλη τον Μουγκό, καλό θα ήταν, να δώσουν τα κλειδιά της θεσμικής λειτουργίας σε κάποιον τεχνοκράτη κοινής εμπιστοσύνης ή τουλάχιστον με κοινό νου, αν εξακολουθούν βέβαια, να υπάρχουν στην χώρα μας έννοιες, όπως «εμπιστοσύνη», «κοινός νους» κλπ.

Για να σοβαρολογούμε τώρα, φέτος εκτός από τον εξοβελισμό του Ολυμπιακού  από τα κέντρα αποφάσεων, έγινε μια τεράστια επένδυση στη βία, στις συλλογικές βεντέτες, στην προοπτική της ρεβάνς, που δε θα παιχτεί σε κάποιο γήπεδο, αλλά πίσω από κλειστές πόρτες, στις κερκίδες κι έξω από οπαδικούς συνδέσμους που στοχοποιούνται. Περισσότερο από ποτέ πρέπει να ασχοληθεί κάποιος σοβαρά με την επόμενη σεζόν, πριν αυτή ξεκινήσει, για να μην έχουμε επανάληψη των ίδιων γελοίων κι επικίνδυνων φαινομένων. Περισσότερο από ποτέ προσωπικά υποστηρίζω την κλήρωση ξένων διαιτητών τουλάχιστον στα ντέρμπι, μπας κι αυτά κάποτε τελειώσουν. Διαιτητών που θα έρχονται Σάββατο και θα φεύγουν Κυριακή, ώστε να μην έχουν την παραμικρή επαφή με τον ελληνικό ποδοσφαιρικό πολιτισμό της Παρασκευής και της Δευτέρας.

Αλήθεια αν, λέμε αν, ήθελε κάποιος ημίτρελος, να οργανώσει κατά τον Σεπτέμβρη ένα ελληνικό Super Cup ποιος θα εμφανιζόταν ως Πρωταθλητής και ποιος ως Κυπελλούχος; Το ελληνικό ποδόσφαιρο έγινε σαν τις φοιτητικές εκλογές, όσοι οι συμμετέχοντες τόσα και τα αποτελέσματα.

Best of internet