Έπρεπε να πέσει ξερός, για να «αναγνωριστεί» ο Ταχτσίδης!...

Έπρεπε να πέσει ξερός, για να «αναγνωριστεί» ο Ταχτσίδης!...

 Έπρεπε να πέσει ξερός, για να «αναγνωριστεί» ο Ταχτσίδης!...

Ο Κ. Νικολακόπουλος γράφει στο blog του στο gazzetta πέντε πράγματα για έναν υποτιμημένο απ΄ όλους ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού.

 

Και ξαφνικά όλοι βλέπουν ότι υπάρχει ποδοσφαιριστής Ταχτσίδης στον Ολυμπιακό! Και τον παραδέχονται και τον αναγνωρίζουν.

Πόσες εμφανίσεις είχε κάνει ανάλογες με την χθεσινή με τον Πανιώνιο; Ουκ ολίγες. Με τελευταία το 3-0 με την Ξάνθη, όταν είχε βγάλει πέντε φορές τους συμπαίκτες του σε θέση βολής απέναντι από τον Ζίφκοβιτς! Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Στα δύο αμέσως επόμενα παιχνίδια, στα οποία ο Ολυμπιακός έπαιξε το πρωτάθλημα, με τον Αστέρα κι με την ΑΕΚ, ο Γκαρθία τον άφησε στον πάγκο επί 90 λεπτά στην Τρίπολη κι επί 70 στο Καραϊσκάκη…

Γενικότερα, ποιος είχε εκτιμήσει την παρουσία του Ταχτσίδη; Χρειάστηκε να πέσει ξερός ο Έλληνας διεθνής από το βίαιο φάουλ του Ντάουντα στο Περιστέρι την περασμένη Κυριακή για να «αναγνωριστεί» από τον κόσμο και τον Τύπο (παρεμπιπτόντως, κακώς είχε γίνει αλλαγή με τον Ατρόμητο και «χάλασε» όλη η ενδεκάδα, αφού ήταν ξεκάθαρος ότι μπορούσε να συνεχίσει)...

Τέλος πάντων, δεν βγάζουμε άκρη με αυτά. Ούτε εγώ λέω ότι ο 27χρονος άσος είναι ο ιδανικός αμυντικός χαφ για τον Ολυμπιακό. Αλλά το παιδί, από την πρώτη στιγμή που τον εμπιστεύθηκε ο Λεμονής, κάνει μία σοβαρή προσπάθεια και βοηθάει την ομάδα, χωρίς να ακούσει μία καλή κουβέντα-εγώ μόνο έγραφα γι΄ αυτόν και από πάνω τα άκουγα.

Κοιτάξτε, ο κάθε παίκτης έχει τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του. Το ζητούμενο είναι ο κάθε προπονητής να κοιτάζει να εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες του και να του δίνει ρόλους που να «καλύπτουν» όσο το δυνατό περισσότερο τις αδυναμίες του. Πάντα, όμως, προς όφελος της ομάδας.

Χθες ο Ταχτσίδης δεν είναι μόνο ότι έφτιαξε το γκολ του Οτζίτζα. Η, ότι έδωσε μία πάσα για γκολ που το έχασε ο Ανσαριφάρντ. Η, ότι έβγαλε την κάθετη στον Ομάρ για την άλλη μεγάλη ευκαιρία του Ανσαριφάρντ. Η, ότι έβγαλε τη μοναδική καλή κομπίνα σε στημένη φάση, με τον Μάριν...Είναι ότι άλλες δύο ευκαιρίες του Ολυμπιακού (συνολικά δηλαδή έξι) ξεκίνησαν από τα πόδια του…Είναι ότι κυριάρχησε στο ψηλό παιχνίδι…ότι έκλεψε κι έκοψε τουλάχιστον πέντε-έξι φορές την μπάλα από τον Πανιώνιο…

Πάνω απ΄ όλα; Τάϊζε συνεχώς με πάσες τους πιο μπροστά από αυτόν συμπαίκτες του. Το κοντέρ (όχι της στατιστικής υπηρεσίας, το δικό μου!) κατέγραψε 14 πάσες στον Οτζίτζα, 10 στον Μιραλάς, 4 στον Ανσαριφάρντ και 3 στον Μάριν. Το σύνολο, 31! Κι αναφέρομαι στις εύστοχες μεταβιβάσεις-γιατί είχε και καμιά δεκαριά λάθη στις πάσες του). Από τα δικά του πόδια ξεκινούσαν σχεδόν όλες οι επιθέσεις-παρεμπιπτόντως, δεν θα φαινόταν τόσο πολύ η δουλειά του Ταχτσίδη, εάν δεν έριχνε τόσο τρέξιμο και δεν ήταν εξίσου χρήσιμος ανασταλτικά ο Ζιλέ. Ο Βέλγος στο αμυντικό κομμάτι βοήθησε πολύ, τόσο τον Ταχτσίδη, όσο και τα δύο ακραία μπακ, ενώ κάποιες φορές βγήκε και μπροστά. Διότι, η ομάδα είναι πάντα σαν μηχανή, στην οποία πρέπει να λειτουργούν σωστά όλα τα γρανάζια.

Ο Ταχτσίδης έχει ένα φοβερό χάρισμα για αμυντικός μέσος: την πάσα-μισό γκολ. Απλά, τώρα που έχει καλύτερη ψυχολογία, γιατί είδε ότι ο κόσμος κι ο Τύπος αναγνώρισαν την προσπάθεια του, έκανε ακόμη πιο ωραία πράγματα. Γιατί η ψυχολογία είναι πάντα το άλφα και το ωμέγα σε κάθε παίκτη.

Best of internet