To ποδόσφαιρο που αγαπήσαμε...

To ποδόσφαιρο που αγαπήσαμε...

To ποδόσφαιρο που αγαπήσαμε...

Ο Δήμος Μπουλούκος γράφει για την ομάδα που θα του λείψει από τους «8» του Μουντιάλ και δεν είναι ούτε η Αργεντινή, ούτε η Γερμανία, ούτε η Πορτογαλία!

Φτάσαμε στα προημιτελικά του Μουντιάλ με τις οκτώ ομάδες που έχουν προκριθεί, να είναι κατά γενική ομολογία οι καλύτερες σε αυτή τη διοργάνωση.

Αδικίες δεν υπήρχαν και ακόμα και οι υποστηρικτές της Γερμανίας, της Αργεντινής ή και της Πορτογαλίας δεν μπορούν να γκρινιάζουν για τον αποκλεισμό καθώς δεν επιβεβαίωσαν στα γήπεδα της Ρωσίας ότι άξιζαν κάτι καλύτερο.

Οπως δίκαιη ήταν και η πρόκριση του Βελγίου επί της Ιαπωνίας, αν και προσωπικά ομολογώ ότι θα επιθυμούσα τους Ιάπωνες να συνεχίσουν στη διοργάνωση, έστω κι αν προκρίθηκαν στους 16, μέσω του εντελώς άδικου κανονισμού του Fair Play

Για να μην παρεξηγηθώ, να διευκρινίσω ότι δεν ήμουν θαυμαστής της Ιαπωνίας από... μικρό παιδί, ούτε ήξερα πολλά για την ομάδα, με εξαίρεση τους 2-3 γνωστούς σε όλο τον κόσμο παίκτες, που έχουν αγωνιστεί σε μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες.

Ωστόσο, στα δύο πρώτα ματς του ομίλου και μετά με το Βέλγιο, βρήκα στους Ιάπωνες το ποδόσφαιρο που αγάπησα ή για την ακρίβεια, τους λόγους που αγάπησα το ποδόσφαιρο!

Μία ομάδα με 11 ποδοσφαιριστές να τρέχουν ασταμάτησα στον αγωνιστικό χώρο, να προσπαθούν να δημιουργήσουν φάσεις και να πετυχαίνουν δύο όμορφα γκολ. Και μετά, να συνεχίζουν στον ίδιο ρυθμό, παρότι άλλοι στη θέση τους, θα γύριζαν πίσω για να κρατήσουν το 2-0, στα λιγότερα από 40 λεπτά που απέμεναν.

Ισως να είχαν άγνοια κινδύνου, ίσως να φταίει το γεγονός ότι προπονητής τους ανέλαβε μόλις τον περασμένο Απρίλιο και δεν είχε χρόνο να τους περάσει τα συστήματα του, ίσως επειδή δεν έχουν μάθει να παίζουν διαφορετικά, οι Ιάπωνες ήταν η χαρά του ποδοσφαίρου για τους θεατές του αγώνα, έστω αν τελικά έγιναν και η χαρά των Βέλγων!

Η μπάλα δεν γύριζε πίσω, καθυστέρηση δεν έκαναν, σκοπιμότητα δεν είχαν, αποκλείστηκαν με ψηλά το κεφάλι ή τουλάχιστον όπως πίστευαν οι ίδιοι ότι αρμόζει στην ψυχοσύνθεση και τη νοοτροπία τους. Οπως έγραψε σε ένα ποστάρισμα του ο φίλος και καλός συνάδελφος Γιάννης Καπαγερίδης «πόσες άλλες ομάδες μας πρόσφεραν ανάλογες απολαύσεις;»

Οι Ιάπωνες είναι ένας λαός αρκετά προσκολημμένος στις παραδόσεις του και σε όσα έχει μάθει από μικρά παιδιά. Ο Χόντα, ο Καγκάβα και η παρέα τους λοιπόν, αυτό το ποδόσφαιρο ξέρουν, αυτό παίζουν. Το ποδόσφαιρο του συνεχούς τρεξίματος, της διαρκούς προσπάθειας για γκολ, του πάθους για τη νίκη, έξω από σκοπιμότητες και επιδέξια τρικ.

Φυσικά όλο αυτό είναι εντελώς, μα εντελώς, εκτός κλίματος του σύγχρονου ποδοσφαίρου που ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και η τακτική υπερισχύει ακόμα και της ικανότητας.

Στην εποχή που μιλάμε για μία Βραζιλία που παίζει... ευρωπαϊκο ποδόσφαιρο, έχοντας απαρνηθεί κάθε στοιχείο που παλιότερα ήταν στο DNA της, η Ιαπωνία δεν έχει θέση!

Θα έχει τουλάχιστον θέση στην καρδιά όσων αγαπήσαμε παλιότερα την μπάλα, εκείνα τα χρόνια του άναρχου ποδοσφαίρου, της υπεροχής των βιρτουόζων ποδοσφαιριστών, της Βραζιλίας του Ζίκο, της Αργεντινής του Μαραντόνα και της Ολλανδίας του Κρόιφ!

Θα μας υπενθυμίζει η Ιαπωνία, ότι το ποδόσφαιρο είναι ομορφιά, θέαμα και γκολ! Αυτά αρκούν...

Υ.Γ. Σίγουρα το γεγονός ότι καθάρισαν τα αποδυτήρια μετά την ήττα και είπαν και ευχαριστώ στα ρώσικα, για κάποιους ακούγεται σαχλό ή ξενερωτικό, αλλά για τους ίδιους είναι φιλοσοφία ζωής,με επίκεντρο το σεβασμό στον άνθρωπο. Αλλά είπαμε, η Ιαπωνία δεν έχει θέση στο σύγχρονο ποδόσφαιρο...

Best of internet